meegenieten

Nu ons winterverblijf op Madeira alweer bijna voorbij is – we vliegen overmorgen – toch nog even een update. Er zijn er deze winter niet zoveel geweest, en dat heeft alles te maken met een drukker geworden sociaal leven. Dat is helemaal zoals we dat wilden, en na alle jaren dat we daar actief mee bezig zijn geweest begint onze integratie op Madeira eindelijk een vorm te krijgen die ons aanstaat.
Eén van de elementen daarvan is onze aansluiting bij een gevariëerde groep vrienden en vriendinnen die samen wandelen op het eiland. Het is een internationaal gezelschap, maar niet per-sé alleen bestaand uit expats, want dat wilden we nu juist niet. De voertalen zijn Engels en Portugees, en de meesten beheersen beide talen. Leuk is ook dat gasten en buitenlandse vrienden van de ‘leden’ bij een bezoek aan het eiland altijd hartelijk welkom zijn, dus het gezelschap wisselt rondom de meestal aanwezige kerngroep.
We hebben intussen al een aantal wandelingen gemaakt, van makkeijk tot zeer zwaar, maar ze waren zonder uitzondering heel gezellig en we merken dat we ons erg op ons gemak voelen in de kring.

Om een beeld te geven van dit soort wandelingen hebben we gekozen om niet meer steeds alle foto’s te plaatsen, maar om video’s samen te stellen uit onze foto’s en filmpjes en die van andere wandelvrienden, de ‘Amigos do Passeio’.

Hieronder een aantal links naar YouTube video’s van onze wandelingen. Speel ze vooral af op volledig scherm.

Tenslotte nog een kleine impressie van ons luie zondagmiddagbezoek met Berendina aan de smalle landstrook Fajã dos Padres, eigenlijk alleen per kabelbaan of per boot bereikbaar, waar nu een biologisch land- en tuinbouwgebied is gevestigd. Bloemen en groen oveeral, lekker een lunch onder de palmbomen bij het geluid van de altijd aanwezige oceaan.

Voorlopig zijn dit helaas de laatste updates vanaf Madeira. Voor wie dat wil: tijd om over te schakelen naar ons andere ‘station’ op www.heerenleed.com. Daar zullen de updates binnenkort weer worden hervat! Tot daar, of tot ziens hier eind oktober of begin november.

Share

Hoezo een eiland voor ouderen?

Ondanks het oude en versleten idee dat Madeira een eiland is voor pensionado’s komen er dagelijks nieuwe activiteiten op het eiland bij die juist jongere mensen aanspreken. Het eiland krijgt in sneltreinvaart een ander imago, met in de stad een steeds leuker nachtleven. Maar de overweldigende natuur en de rust buiten de centra blijft één van de grootste trekpleisters van het eiland. Ook als je daar met break-neck snelheid op je board doorheen suist. Een filmpje van twee vrolijke jongens die gelukkig zijn met Madeira als speelterrein!

 

Met dank aan Tobi Hughes en www.madeiraislandnews.com

 

Share

Uitputtingsslag

We maakten met onze vrienden onlangs een schitterende wandeling in de bergen van Madeira. We schreven er al over en de foto’s hebben we al gepubliceerd. We hebben van de foto’s een video gemaakt van dezelfde wandeling. Nogmaals: het was een uitputtingsslag, om nooit te vergeten, maar ook niet voo0r herhaling vatbaar.

Share

Op het dak van Madeiera

We schreven er al over op verschillede media. We hebben intussen en vriendenkring waarmee we de meest schitterende wandelingen op Madeira maken. Omdat we onze lezers niet met nog meer natuurfoto’s willen overdonderen maken we liever een youtube’je met een impressie van de wandeling waar we zo van genoten. De eerste is een wandeling op de hoogvlakte van Madeira: de Paúl da Serra. Hij voiert langs drie leveda’s: de Levada do Paíl, de Levada do Alecrim en de Levada do Lajeado. De verbindingspaden tussen de drie levada’s ponderling staat nergens beschreven, maar onze vriend, de vroegere wandelgids Marcel, die nu weer in Nederland woont, heeft hem ons geleerd. Wij konden hem op onze beurt laten zien aan onze vrienden op Madeira! Bekijk de video vooral op volledig scherm!
 

Share

Het hart van het paradijs

Afgelopen zaterdag 4 februari waren we op tijd op pad. Eerst naar de Bar Formiga om een liter poncha – de beroemde Madeirense ‘punch’ af te halen. Poncha moet echt vers zijn, dus we hebben aan Nélia, de waardin, gevraagd om hem pas vanmorgen te maken. Omdat ze wel weet dat alleen haar écht verse poncha reclame voor haar gaat maken in de groep waarmee we gaan wandelen is dat voor haar de gewoonste zaak van de wereld.

We hebben al enige tijd contact met een ‘gay couple’ (afschuwelijke uitdrukking eigenlijk, maar ik wil het even duidelijk hebben) waarvan de één Engelsman is, de ander Portugees, Madeirens eigenlijk. We kenden ze oorspronkelijk alleen via Facebook, maar intussen ook live, en via hen, al dan niet over Facebook, een leuke groep mensen die regelmatig samen wandelingen op Madeira ondernemen. Natuurlijk was er al vaker gezegd: “ga gezellig mee,” maar het was er nog niet van gekomen.

Na de laatste wandeling die ze hadden gemaakt, en waarvan we foto’s over het Facebook zagen gaan, besloten we er nu echt werk van te maken. Op ons verzoek om mee te mogen gaan werd direct van alle kanten enthousiast gereageerd.  Afgelopen zaterdag was het zover. Het plan was een pittige wandeling boven de bergpas Encumeada, die midden op het eiland ligt, te gaan maken.  Voor kenners: PR17, Folhadal, Caminho do Pináculo

16463837_10158066740700005_8873168101203988228_o.jpg

We hadden een klein beetje reserve. Ik heb al anderhalf jaar een af en toe pijnlijke linker achillespees, en Noud heeft door zijn fibromyalchie regelmatig pijnlijke voeten. Maar mijn ervaring is dat, eenmaal in beweging, het meestal wel goed gaat, en Noud heeft sinds afgelopen voorjaar een stel fatsoenlijke steunzolen waarmee het zou moeten lukken.

Op vrijdagavond maken we ons toch wel wat zorgen over het weerbericht. Maar we spreken af dat er met één van de organisatoren, onze vriend Tobi, even ‘gechat’ wordt op zaterdag om een uur of negen om te zien wat we gaan doen. Bij rotweer kunnen we altijd een andere, lager gelegen route bedenken.  Zaterdagmorgen is het bij ons mistig en dat belooft niet veel goeds. Mist bij ons betekent lage wolken, en een wandeling hoog in de bergen in de mist is zinloos. Geen uitzicht en koud, zeker in de winter.  Omdat de weerberichten niet duidelijk waren (betrouwbaar zijn ze hier sowieso nooit) spreken we af om elkaar om elf uur te ontmoeten in de Taberna da Poncha, onder in het dal dat boven eindigt op de pas van Encumeada. Op de rit erheen gaat het aanvankelijk motregenen, later gewoon heel hard regenen, dus we houden ons hart vast. Maar eenmaal op het punt van de afspraak zien we dat bovenin het dal de bewolking al helemaal gebroken is en er veel blauw verschijnt. We besluiten unaniem om het plan door te zetten.

16463225_10212032050187489_8348541065072741188_o.jpg 16462888_10212032047227415_7674978836604760764_o.jpg 16462990_10212032048627450_2939360709961936930_o.jpg

Om 11.20 staan de auto’s geparkeerd op de pas, en beginnen we aan de wandeling. Het eerste stuk gaat langs een vriendelijke levada aan de zuidkant van de pas, met soms nevelige maar daardoor prachtige uitzichten op alles wat onder  ons ligt. Dan komt na korte tijd de eerste van twee flink lange tunnels. De tunnel is kaarsrecht, dus er is licht aan het eind, maar je hebt zelf ook licht nodig. De levada loopt hier rechts van ons, een smal pad links ervan. Voor ons noorderlingen is de tunnel aan de lage kant, dus het is absoluut oppassen geblazen om niet met je hoofd tegen het onregelmatige rotsige tunnel’dak’ te stoten. Doordat de tunnel laag is lopen de groteren uit onze groep ook wat naar opzij gebogen, lastig, vooral met een rugzak (lunch, water  en poncha) die je behoorlijk uit balans trekt.

16402855_10158145823910150_6249990889957498757_o.jpg 16422890_10155049309768179_1054521692503903799_o.jpg 16422854_10155049309888179_1010142423461130840_o.jpg 16423072_10158145832140150_7965986136823529878_o.jpg 16403304_10158145825820150_1798695644164365883_o.jpg 16422822_10158145825510150_854304491131460944_o.jpg

Maar we komen zonder kleerscheuren aan de andere kant, en doordat iedereen wel een smartphone met flashlight-app heeft, kan ook iedereen wel zo’n beetje zien waar hij of zij loopt. Een van de loopsters heeft een hoofdlantaarn. Die wil ik dus ook, want als je uit balans loopt, met een hand boven je hoofd ter bescherming, en je smartphone in de andere hand, jawel, boven het water van de levada, dan is de kans dat het ding vroeger of later in het water valt natuurlijk levensgroot.

Na de eerste tunnel komen we in Folhadal (nee, het ‘dal’ deel suggereert een Nederlandse benaming, maar Folhadal is een geheel Portugese naam en het  deel ‘dal’ heeft niet die betekenis.) Als Madeira een paradijs is, dan is Folhadal het  hart ervan. Vóór de zondeval. Dit gebied heeft  een absoluut weelderige plantengroei, watervallen – hoeveel wil je er? – en spectaculaire uitzichten, naar boven en naar beneden. Hier lopen we dus écht door het Laurissilva, het laatste oerbos op Europees grondgebied. De enige getuigen van menselijke activiteit zijn de levada’s en de soms nodige tunnels om het water (levada komt van het werkwoord  levar, dat brengen betekent) naar een andere kant van een bergrug te brengen. Het is een immens irrigatiesysteem dat nog altijd in gebruik is en je vraagt je voortdurend af hoe ze het hebben kunnen aanleggen zo midden in de wildernis. Vandaag de dag zijn de levada’s één van de belangrijkste toeristentrekpleisters: de onderhoudspaden maken wandelen vrijwel overal mogelijk, en je loopt vaak vrijwel langs de hoogtelijnen. Verderop komt nog een tunnel. Hier hebben we de levada links van ons, vreemd genoeg gemakkelijker voor mijn evenwicht, en hij is flink hoger dus lopen is gemakkelijker. Dan verder door de oerbossen. Overal baardmos als getuige van de superschone lucht op ‘ons’ eiland. En zo trekt een steeds weer verrassend landschap langs ons heen. Comfortabel, vrijwel langs de hoogtelijnen zoals dat alleen maar op Madeira kan. Zolang je de levada maar volgt.

16486859_10158145826210150_2232964162890256909_o.jpg 16402815_10158145827255150_2964689300659544039_o.jpg 16463698_10158145826745150_9118299678634599810_o.jpg 16403148_10158145830615150_5005386877001052528_o.jpg IMG_20170204_141533.jpg IMG_20170204_141806.jpg IMG_20170204_125630.jpg IMG_20170204_121709.jpg IMG_20170204_125509.jpg

Wij hebben vandaag dat geluk niet. We zijn Folhadal ingegaan, en na de tweede tunnel vervolgens langs een soort van trappen flink omlaag gegaan. Maar we moeten er ook weer uit, op weg naar de nog ver weg – en veel hoger – gelegen Lombo do Mouro. Als we een martelende hoeveelheid trappen uiteindelijk hebben overwonnen komt er een beloning. Een smalle bergkam, waar het pad als een soort hangbrug over voert.

16463544_10212032071108012_2216374449717759227_o.jpg 16422524_10212032072348043_4441195895250019485_o.jpg 16422372_10212032072988059_2908416855903607522_o.jpg 16487226_10212032071548023_1416041870755961477_o.jpg

Maar we zien het al: aan de andere kant gaat het nog verder omhoog. Veel verder. Het is maar goed dat we dat dan nog niet weten, want het wordt een slijtageslag. Aan het einde van de echt eindeloze klim lopen we weer langs een schitterende levada. Talloze watervallen komen hier met geweld naar beneden, dus wie geen regenkleding heeft (ik, maar ik heb een paraplu) wordt onherroepelijk erg nat. Maar het is en blijft schitterend. De levada voert hier langs een vrijwel verticale bergwand. We hebben uitzicht op de bergen en dalen van de noordelijke helft van Madeira, en de lage zon zorgt voor een magische lichtval. Dit deel heet de Caminho do Pináculo. We zijn al bang dat we dus weer vreselijk moeten gaan klimmen, maar gelukkig is de ‘Pináculo’ een piek waar we langskomen, een extra brok schoonheid in dit toch al paradijselijke landschap.

16403121_10158145857645150_2099008997326254988_o.jpg 16587361_1112559545533039_3346473708944752149_o.jpg 16487683_10158145857300150_985232883381626700_o.jpg 16422899_10158145857385150_751110467486172101_o.jpg 16463641_10158145857365150_6710989000031168334_o.jpg 16463812_10212032084988359_1847252624649267409_o.jpg 16487093_10212032082668301_8002376433129026453_o.jpg

Dan worden we nog getrakteerd op een stevige, lange en lastige, want erg rotsige, haarspeldafdaling die langs de Lombo do Mouro (=muur) stijl naar beneden gaat. Ter bemoediging zien we dat het laatste deel langs een verkeersweg loopt. Dat is goed, want het daglicht loopt op zijn einde, en eerlijk gezegd, ons uithoudingsvermogen ook. Als we de weg bereiken hebben we zo’n kleine twintig kilometer afgelegd. Met twee stevige afdalingen en twee uur en een kwartier consistent klimmen. Als we bij de weg zijn komen de flessen tevoorschijn, we hebben wel wat verdiend. Op pad voor de laatste drie kilometers komt ons een auto achterop. Noud en Merita steken een duim op. De auto stopt. Toeristen, een Frans jong stel, die eigenlijk onze wandeling ook wel zouden willen doen. Ze nemen Noud en Merita mee naar het beginpunt (die hadden het de laatste anderhalf uur écht moeilijk, langs die muur naar beneden) en vertellen over de dag.  De Fransen zijn net zo blij als Noud en Merita dat ze gestopt zijn, want zij gaan dit dus niet in zijn  geheel doen. Wel de eerste stukken tot aan de vreselijke klim.

16422688_1112558375533156_7484149921437226383_o.jpg 16422832_1112561588866168_2233693294891759006_o.jpg

De rest van ons loopt verder, maar even later komt Noud alweer met de auto terug en pikt een paar chauffeurs op, die op hun beurt de auto’s gaan halen. Ik loop nog, maar begin nu toch wel wat last te krijgen van mijn achillespees. Dat mag de pret niet drukken, want ik ben er bijna en ik ben vreselijk blij dat deze toch wel chronische blessure de pret van het maken van mooie wandelingen niet heeft kunnen drukken. Maar dan komt Noud opnieuw terug, samen met de andere auto’s, en iedereen vindt het nu wel welletjes. We stoppen nog even om iedereen te groeten, en niemand heeft nog energie om nog ergens wat te gaan drinken. Een van onze nieuwe vrienden maakt op de weg van Encumeada naar omlaag nog een schitterende foto. Een lenswolk, bijzonder fenomeen, opgenomen  tegen een achtergrond van avondkleuren.

16463069_10155049316218179_3278790372056837858_o.jpg

De volgende dagen wisselen we foto’s uit, wordt ons gevraagd om de volgende wandeling te plannen (al gebeurd, ijs en weder dienende in ons deel van het eiland) en iedereen is het erover eens dat dit een dag was om nooit te vergeten, en ook om nooit te herhalen. Wat betreft schoonheid onovertroffen, maar van iedereen qua fysieke inspanning het uiterste vergde.  Hindert niet, dit is ook een wandeling die als zwaar bekend staat, en dat we hem hebben uitgelopen (het laatste stuk over de weg hoort er niet echt bij) is een mooi bewijs dat we nog lang niet uitgewandeld zijn.

Naschrift: Zondag deden we het rustig aan, een maandag ook. Noud had, tot zijn eigen verbazing, absoluut nergens last van. Ik wel, ik heb kennelijk wat fout gelopen de laatste anderhalf uur, en moest dat bezuren met een pijnlijke linkervoet, vreemd genoeg niet eens de achillespees. Maar nu, dinsdag is alles weer vrijwel normaal. Op naar de volgende (minder zware) wandeling!

De volledige serie foto’s staat opgeslagen in de cloud van Google. Klik hier om ze te zien!

Share

Verzekering of loterij?

Nadat een aantal jaren geleden een paar dalen van Fajã da Ovelha, waaronder ook het onze, last had van bos-  en bermbranden hebben wij de Portugese verzekering van ons huis opgezegd. Dat lijkt behoorlijk riskant. Maar onze vrienden Marcel en Marijke, die toen nog een paar vakantiehuizen in het gebied hadden, hebben aan den lijve ondervonden dat de verzekeringen hier niets waard zijn. Hun vakantiehuizen waren gelukkig niet heel zwaar beschadigd, maar wel zwartgeblakerd en moesten schoongemaakt en opnieuw geschilderd worden. Maar de verzekeringsmaatschappij zegt hier: ja, ja, heel erg, maar de brand is aangestoken. En er is dus een schuldige. U moet die maar vinden en bij hem of haar uw schade claimen. Toen we dit hoorden zijn we op een holletje naar onze verzekeringsagent hier op het eiland gegaan om uit te vinden of onze verzekering ook zo’n (niet-)dekking had. En jawel. Zodra bewezen is dat een brand is aangestoken keert de verzekeraar niet uit. Aangezien hier vrijwel altijd sprake is van expres of per ongeluk of uit nonchalance aangestoken branden weet je dus van te voren dat je huis niet tegen brand is verzekerd. Dat maakte de verzekering dus nutteloos.

Onze nieuwe buren zijn wel verzekerd. Maar dan vanuit hun thuisland Engeland. Dus Noud is gaan spitten en Googlen en vond na wat zoekwerk dat er ook Nederlandse verzekeraars zijn die een (vakantie)huis in het buitenland verzekeren. Dus Noud schrijft er een paar aan en legt het probleem uit. Stelt daarbij duidelijk de vraag hoe men omgaat met brand door bosbrand. We kregen al snel een telefoontje van een verzekeringsagent die precies vertelt hoe het zit, en dezefde dag nog krijgen we van hem twee zeer bruikbare offertes.

United Insurance, die antwoord naar aanleiding van een vraag gesteld aan VakantieVillaVerzekering.nl antwoordt ietsje later.


Dit is wat Noud hen schreef:

we hebben een huis in Madeira, Portugal. Het huis is onverzekerd op dit moment omdat dit met een Portugese verzekering helemaal geen zin heeft. Ik wil ons huis vooral verzekeren tegen brand. U is misschien bekend dat er op Madeira jaarlijks wel bosbranden zijn. Ons huis staat niet in een bosrijk gebied maar ervaring heeft geleerd dat asl een bosbrand is aangestoken de portugese verzekeringsmaatschappijen niets uitkeren omdat er een dader is en dat je dan maar naar toe moet voor schadevergoeding.  Hoe zit dat bij de verzekering die U aanbiedt. Wij wonen 6 maandden in de winter in dit huis. In de zomer verhuren wij het. U kunt ons huis bekijken op www.thuisopmadeira.nl“.

En dit was het antwoord:


Op 3-2-2017 om 12:53 schreef United Insurance:

Geachte heer Bakker,

Hartelijk dank voor uw bericht.

Via www.vakantievillaverzekering.nl is het mogelijk een aanvraag te doen in verband met uw woning in Madeira.

Zodra wij de aanvraag van u ontvangen hebben beoordelen wij of de verzekering geaccepteerd wordt.

Wanneer het een van buitenaf komend onheil betreft wordt op het moment van schade door onze schadeafdeling beoordeeld of de schade op dat moment onder de dekking valt.

Wanneer u alsnog vragen en/of opmerkingen heeft of wanneer wij u kunnen helpen met de aanvraag vernemen wij deze graag van u.

Telefonisch zijn wij bereikbaar via onderstaand telefoonnummer.

Wij vertrouwen erop u hiermee van dienst te zijn en zien met belangstelling uw reactie tegemoet.

Met vriendelijke groet,

Annet Dijkstra

medewerker tevreden klant


Toen ik deze mail onder ogen kreeg ben ik zelf maar eens gaan schrijven. Eerst natuurlijk mijn pen in vitriool gedoopt. Dit mochten ze inmiddels ontvangen:

Geachte mevrouw Dijkstra,
Wij schreven al dat voor het ons huis hier op Madeira, Portugal, niet mogelijk is een behoorlijke verzekering af te sluiten, die biedt wat je van een verZEKERing mag verwachten, namelijk zekerheid.  De vraag die wij daarom stelden is zeer specifiek. In uw antwoord schrijft u eigenlijk: Verzeker u maar bij ons, we willen graag uw premie hebben, en als er dan schade door onheil van buitenaf is, dan zullen wij wel kijken of dat op dat moment gedekt is. Kennelijk kunt u de voorwaarden naar believen tussentijds wijzigen. Dat is dus voor de verzekerde een loterij. Een verzekerde wil niet achteraf te horen krijgen wat er nu wel of niet onder de dekking valt. Een verzekerde wil dat van te voren weten.

Zo’n antwoord kunt u dus écht niet sturen als u serieus genomen wilt worden.
En een loterij-verzekering zoals u die aanbiedt kunnen we hier op Madeira makkelijk krijgen, waarschijnlijk voor de helft van de premie die we bij u kwijt zouden zijn.
Conclusie: hier hebben we niets aan.

Gelukkig hebben we van een andere verzekeringsagent meteen na onze aanvraag een uitermate behulpzaam telefoontje gekregen waarin wij onze vragen adequaat beantwoord kregen.  Aansluitend mochten we van hem inmiddels twee duidelijke offertes ontvangen, waarin duidelijk werd gemaakt dat brand – ook al is dat veroorzaakt door een al dan niet aangestoken bosbrand – onder de dekking valt.

Wij vinden deze benadering dermate absurd, dat we deze correspondentie onverkort zullen publiceren op ons blog en facebook-pagina’s, om mogelijke potentiële verzekerden voor onheil te behoeden.

Vriendelijke groeten,
Noud Bakker en Peter Groen

US2.JPG US3.JPG

Aanvulling op 19 februari
Zo zie je maar. Het blog wordt gelezen, en van de verzekeringsagent klap.com, die opereert voor vakantievillaverzekering.nl die ook weer had geantwoord als United Insurance, kregen we de volgende mail, die er in elk geval van getuigt dat daar wel precies begrepen wordt wat wij bedoelen. Voor alle eerlijkheid én voor de volledigheid vullen we daarom dit bericht aan met het weerwoord dat we van heb eergisteren ontvingen:


Geachte heer Bakker,

Uw blog over uw ervaring met mijn bedrijf zoals u beschrijft (Verzekering of loterij?) treft mij zeer onaangenaam.

Het antwoord van mijn medewerker Annet getuigt niet van voldoende doortastendheid en daarvoor voel ik mij verantwoordelijk. Het is onjuist wat aan u is geschreven en is bovendien helemaal geen antwoord op uw vraag. Als dat wel zo zou zijn dan verdient mijn aanbod uw kwalificatie terecht. Ik begrijp uw reactie en hecht eraan -hoewel ik u kwijt ben als potentiele klant- om mij fatsoenlijk te revancheren.

 

Daartoe heb ik de betrokken leidinggevende gevraagd het juiste antwoord te geven. De door u geboden dekking in Madeira is de verzekering van risicodrager Hiscox. Beter zult u het niet vinden!

Hopelijk overtuigt onze aanvullende reactie u. Indien u die mening deelt zou ik het op prijs stellen als u uw eerdere bericht wilt aanvullen danwel aanpassen.

Voor de enorme uitglijder in eerste instantie verontschuldig ik mij.

Met vriendelijke groet,

Jorg A.J. Roodbeen

vennoot / algemeen directeur

K/ap


Wat ons uit marketingoverwegingen wel van het hart moet is het willekeurig gebruik van allerlei firmanamen: Klap, United Insurance en vakantievillaverzekering.nl. Het zal allemaal wel zijn redenen hebben, maar als consument wil je weten met wie je te maken hebt. En wie verantwoordelijk is.

Verder zijn we aangenaam verrast door de mail van de heer Roodbeen. (De aanbieding waarvan hij aankondigde dat die zou komen hebben we intussen ontvangen.) De ‘andere agent’ die zich meteen telefonisch had gemeld, zoals we schreven, heeft ook de verzekering aangeboden van Hiscox. Daarnaast nog van een andere aanbieder, die toch nog nét even iets meer dekking lijkt te hebben. Wij zijn daar nog niet helemaal uit, maar we komen er zeker op terug. We hebben het momenteel behoorlijk druk en we willen er even goed voor gaan zitten voordat we onze conclusies wereldkundig maken.

We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen, temeer omdaat we weten dat ww niet de enigen zijn met de behoefte aan een fatsoenlijke verzekering van een huis buiten Nederland.

Share

ANWB - Kampioen 2, 2017

Voor wie nog niet overtuigd is: de ANWB heeft in haar februarinummer van De Kampioen een artikel over Madeira gepubliceerd. U kunt het blad online bekijken door op de link onderaan te klikken. Het artikel vindt u op pagina 17 en verder.

 

KnipselKampioen.JPG

Kampioen februari 2017 online lezen? Klik op deze link: ANWB – Kampioen 2, 2017

Share

Pico Areeiro to Pico Ruivo Video - Madeira Island News

Nog een bijdrage van het Engelstalige nieuwblog Madeira Island News.Met dank aan Tobi Hughes!

Voor wie deze wandeling nog nooit heeft gemaakt – het is een van de meest populaire van het eiland – is hier een video die een ipressie geeft van de schitterende natuur langs delen van de wandeling. Je moet redelijk fit zijn en geen last hebben van hoogtevrees om hem te lopen. Voor hen die hem daarom liever niet lopen: je kunt met de auto tot op de top van de Pico Arieiro komen voor een waanzinnig uitzicht over het eiland. Het moet dan wel helder zijn, of het wolkendek moet laag hangen. Dat kun je controleren met de webcams die op de op onze website te vinden zijn.to be pretty fit for this walk, and not afraid of heights. There is a shorter version of this video HERE Share […]

Klik  hier om naar het artikel te gaan: Pico Areeiro to Pico Ruivo Video – Madeira Island News

Share

Canyoning in Madeira - Madeira Island News

Voor wie nog altijd denkt dat Madeira alleen voor ouderen is, een leuk artikel uit het Engelstalge Madeira Island News-Blog dat het tegendeel weer eens duidelijk maakt. Speciaal natuurlijk voor onze vriendin Sigrid, die wat moeite heeft haar Rob naar Madeira te krijgen omdat hij bang is alleen pensionado’s tegen te komen…

The Canyoning company,  a UK based company are enjoying 4 days in Madeira at the moment. Here are a few photos from Canyoning in São Vicente, which they have posted on their Facebook Page. Read the article clicking the ink below.

bron: Canyoning in Madeira – Madeira Island News (klik om het artikel te lezen)

 

Share

Madeira city guide – Funchal – YouTube

easyJet heeft een promotiefilmpje uitgebracht over Funchal. Reclame voor een aantal bedrijfjes en bedrijven, dat wel, maar toch een aardig protret van een levendige maar relaxte stad. easyJet vliegt vanuit Lissabon twee tot driemaal daags naar Madeira en een paar maal per week vanuit Londen Gatwick. Een lijn vanuit Amsterdam lijkt er vooralsnog helaas niet in te zitten.

Share

inschrijven nieuwsmails

kies één of beide nieuwsitems:

het archief