We zijn al best blij met de verhuur tot nu toe dit jaar. Maar het kan en mag altijd beter. Wat we missen is zoover-beoordelingen. En ook natuurlijk beoordelingen op Home Away. De zoover-beoordelingen zijn het makkelijkst: die kunnen gewoon in het Nederlands. En natuurlijk mag je alleen iets schrijven als je ook echt tijd in het huis hebt doorgebracht. Klik hier voor de link naar de pagina. 
|
|||||
|
Zowaar… Het is gelukt ditmaal. zonder vertragingen, zonder aswolk en met de ingecheckte bagage aangekomen op ‘ons’ eiland. We hadden ditmaal gekozen om niet afhankelijk te zijn van derden, maar gewoon voor de eerste 24 uur een auto te huren zodat we zelf naar huis konden rijden. Onze auto is inmiddels weer gekeuerd en uitgedeukt, van nieuwe banden voorzien en alle andere dingen die ervoor nodig zijn om veilig op Madeira te kunnen rijden, en Marcel en Marijke waren zo lief geweest hem alvast bij de garage op te halen en bij ons huis te parkeren. We vonden het huis dik in orde, spic & span courtesy of Maria, en de tuin is een openbaring. Een jaar geleden hadden we niet kunnen hopen dat hij zo snel al zo ’volwassen’ zou zijn. Noud – terecht – apeNtrots (ik krijg die belachelijke tussen-n nog steeds nauwelijks uit mijn virtuele pen) We willen jullie even laten meegenieten, zolang dat kan, want we moeten voortijdig ons huis alweer uit omdat het ineens toch nog twee weken verhuurd kon worden eind juni-begin juli. We gaan dan gezellig even nog een dag of vijf naar Funchal, naar het hotel Duas Torres waar we de eerste keer op het eiland ook verbleven. Maar nu eerst maar eens wat plaatjes van de tuin! Noot voor Reina en Hetty: lees vooral de bijschriften bij de foto’s… Een eerste stap op weg naar het herstel van het toerisme naar Madeira is in Nederland weer gezet. Vandaag had de Telegraaf een artikel van een hele pagina gewijd aan ons favoriete eiland. Dat kan niet anders dan helpen de belangstelling voor Madeira na de overstromingen in februari en de aswolk in april en mei weer te herstellen. Gelukkig is ons huis volgeboekt voor juli en augustus (alleen aan het einde van augustus zit nog een vrije week), maar afgezien Tenslotte hebben de oplettende lezers intussen wel gezien dat we een kleine knieval hebben gedaan voor Koning Voetbal. Niet al te schreeuwerig, daar houden we helemaal niet van, maar beschaafd. Verder gaan we niet. En bij nader inzien doet de pagina zo wel ietsje denken aan onze Royals (nee, we bedoelen die uit Den Haag deze keer). Als alle gekte voorbij is gaan we weer terug naar ons eigen kleurenschema. Maar het kan nog gekker, getuige een groenteboer uit Oss die voor de gelegenheid speciale bonnetjes heeft laten maken. Het zou ons niks verbazen als hij naast worteltjes binnenkort ook oranje kropsla verkoopt……. Het is zover. Nu is ook de luchthaven van Madeira gesloten door de IJslandse aswolk. We worden niet wijzer van de pers in Nederland, ook niet van het internet, nergens fatsoenlijke informatie. En wij hier maar in de kou zitten. Vandaag 11 graden. En we kunnen niet naar Madeira om op te warmen. Maar voor gestrande reizigers op Madeira: ons huis is te huur. Bel, mail, sms……. je kunt er zo in, Maria heeft alles weer schoon!. Het enige mooie dat dat andere eiland oplevert zijn mooie plaatjes. Klik er maar op voor de vergroting, als altijd…
We hebben – denk ik – een primeur. We hebben een aswolk-garantie bedacht. Als iemand ons huis heeft gehuurd, maar hij kan er niet komen omdat zijn vlucht is geannuleerd vanwege de aswolk, dan kan hij zijn verblijf verschuiven naar een later tijdstip. Ik weet uit eigen ervaring hoe leuk het is als ze je overal een poot voor uitdraaien als je je vakantie ook al – bijna letterlijk – in rook hebt zien opgaan. De website legt het uit… Het is weer zover. In Ierland en een deel van Groot-Brittannie gaan de luchthavens weer dicht. Voor iedereen die moet of wil vliegen hier een handig kaartje van het Rheinisches Institut für Umweltforschung. Let op de datum- en tijdsaanduiding recht bovenaan het animatiekaartje. Als we dit hadden gehad in de rampzalige dagen na 15 april hadden we in elk geval meer duidelijkheid gehad en ook kunnen zien dat het grootste deel van de afsluiting van het Britse luchtruim in die dagen echt onzin was. Bij Noud zijn recente verblijf op Madeira speelde het werken in de tuin een van de hoofdrollen. In eerste instantie meldde hij dat de tuin afgelopen winter, met te veel storm en veel te veel regen nogal geleden had. De rozen aan de ‘trelis’ voor het huis zijn vrijwel kaal en doen nog niets om het frontaanzicht van het huis een beetje vriendelijk te maken. Een aantal planten zijn verdwenen. Een cistus is weg, een proteia verdwenen, twee hybiscussen totaal zoek. Vreemd, want de hybiscus groeit overal op het eiland. En de narcissen willen het niet doen. Overal in de bermen stonden ze in bloei, in onze tuin lijkt het wel bieslook. Onbegrijpelijk. Maar het meest significant zijn de bananenplanten (nee, een banaan is geen boom, maar een plant, ook als hij dubbel manshoog is). Die hebben geen bladeren meer maar een soort handvegers. En de palm, die al enige tijd een ongezond uiterlijk had, is ondanks de goede zorgen, nu echt dood en door Noud verwijderd. Maar er is hoop. We hebben al verteld van de dappere sinaasappel. Over de bananen maken we ons geen zorgen, twee weken zonder storm en ze hebben elk alweer drie nieuwe bladeren gemaakt. Als ze maar niet gaan bloeien en vrucht gaan dragen want wat moet je met 180 bananen die allemaal in één keer rijp zijn. De canna’s zijn druk aan het groeien, de ‘gejatte’ die we van Reina en Hetty kregen maakt alweer zijn eerste bloem, een aantal maracujà’s – passievruchten – heeft het overleefd en groeit dat het een aard heeft. En, speciaal voor Reina, de agapanthussen staan dik in knop. De vetplanten en cactussen doen het heel goed en, laten we eerlijk zijn, als je niet al te nauw kijkt bloeit er alweer van alles en maakt de tuin een prima indruk. En tussen dat alles staat ‘Eline Vere’, het beeldje van Moeder van wie we vandaag alweer drie jaar geleden afscheid hebben genomen. De dwergmagnolia, die ze in haar laatste jaar van de dood heeft gered door hem in de verzengende hitte dagelijks emmers water te geven, is er ook en heeft de reis en de verplaatsing overleefd. Blijvende herinneringen aan die andere tuin die er nu niet meer is. Ook de Franse geraniums uit Moeder’s tuin staan nu op Madeira en doen het prima. Kortom: de winterschade blijkt te overzien en moeder Natuur zal het allemaal wel weer in orde brengen. Het wordt tijd om de foto’s op de website www.thuisopmadeira.nl eens opnieuw te bekijken en er een aantal te vervangen. Hier alvast een voorproefje… Vandaag stuurde Noud mij een glimlach vanuit de tuin op Madeira. De trouwe lezers herinneren zich wel de dappere ‘laranjeira’ – sinaasappelboom – die door een lompe aannemer onnodig op het maaiveld was afgehakt. Hij heeft al snel na deze misdaad laten zien dat hij zich niet zomar gewonnen gaf, en hij staat nu alweer bijna manshoog. Jose, de man van onze onvolprezen Maria, zei toen al dat hij wel nooit meeer zou dragen. We hadden ons er al mee verzoend, en besloten dat hij hoe dan ook mag blijven staan, na zo’n gruwelijke mishandeling te hebben overleefd.
Dit is de tweede, misschien meer gewogen versie van het eerdere artikel wat door gerommel van de provider is verdwenen. Toch is de essentie niet anders. Allereerst een excuus aan de trouwe schrijvers die nu zien dat hun reacties ook verdwenen zijn. Ik kan er niets aan doen maar – als het helpt – ik heb er wel heel lelijk over gedaan. Na een zwervend bestaan van vier dagen tussen Bristol en Londen heb ik na heel veel rijen en nog meer wachten een ticket kunnen bemachtingen voor de bus van London Victoria naar Nederland, met uitstaphalte Breda. Na aankomst van de bus, die mij maandag uiteindelijk afleverde in Breda, stond Martin me daar op te wachten, want mijn smartje stond bij Alice en Martin in Bergen op Zoom. Daar aangekomen hebben we rap de asperges, waar ik alweer vanaf woensdagmiddag mee rondzeulde en die bedoeld waren om samen met Noud en Jan en Saskia te eten, geschild en Alice had ze vlot op tafel. Naderhand schreef Martin hierover een mailtje naar Noud. Lees maar even mee en kijk naar de afbeeldingen.
Peter is weer vertrokken en heeft in ieder geval; geweldig gedouchet, gedronken, gegeten en geslapen. En de vuile was weer schoon mee naar huis genomen. Alle nadeel heb zijn voordeel: de asperges smaakten ons in ieder geval prima. En zoals je ziet heb ik Peet nog aan kunnen kleden met een en ander dat hij nu mee naar huis heeft genomen. Alice kijkt wel bedenkelijk op de foto, Waarom is niet duidelijk. Daar was geen enkele reden voor. (…..)(/Martin) Na dus vijf dagen onderweg ben ik maandagavond onverrichterzake weer in Nederland teruggekeerd. Tijd genoeg gehad om alles eens te overdenken. En tijd genoeg ook, om de rekening op te maken. Niet de rekening van al het geld (onaangenaam veel) dat we nu kwijt zijn door het vastzitten in Engeland, waar ze natuurlijk uit alles een slaatje proberen te slaan. We hebben het over een heel andere rekening. Vandaar dat een groot en welgemeend woord van dank op zijn plaats is aan iedereen die op welke manier dan ook heeft meegeleefd en dat heeft laten weten, aan Noud of aan mij. Als je ver van huis bent, en ook nog eens alleen, dan is dat heel belangrijk. Je voelt je erg ontheemd en onzeker omdat je nergens een uitsluitsel kunt krijgen wanneer je weg kunt, en waar dan heen. Niet leuk, niet makkelijk. Dus nogmaals, heel veel dank voor die mailtjes, sms’jes, telefoontjes, of bijdragen op het blog. Het kan zijn dat je steunbetuiging op het blog verdwenen is, maar ik weet precies wie je bent en wat je geschreven hebt. En voor Noud was het niet veel anders. Hij stond er op Madeira weer, ongevraagd, ongewild, alleen voor. Zeker, er zijn wel mensen die zich om hem bekommerden, maar het zijn er minder, veel minder, dan ik gehoopt had. Dat stemt verdrietig. Tijd voor de rekening. |
|||||
|
Copyright © 2010 madeira blog - All Rights Reserved |
|||||
