de beroemde Zimbreiros

Afgelopen zondag hebben we met de vrienden weer een wandeling gemaakt. Eigenlijk twee. Eentje naar een ‘miradouro’ met schitteren uitzicht bij Ponta do Pargo, en eentje vanaf ons huis via de Ladeiro dos Zimbreiros naar Paúl do Mar op zeeniveau. Deze voetweg was voor de jaren 1950 de enige landverbinding van het vissersdorp Paúl do Mar. Het pas is er nog, nieet overal even mooi onderhouden, maar het blijft een schitterende wandeling. Hoogtevrees is hier niet handig. Bekijk de video die ik van de dag gemaakt heb en geniete mee van de prachtige uitzichten!


Share

De eerste van dit jaar!

Wie Madeira kent weet dat het eiland zich op zijn mooist laat zien als je de wandelschoenen aantrekt en een wandeling langs een levada (dat is het makkelijkst) of door de bergen (moeilijker, maar elk wat wils) maakt.
We hebben intussen een groep vrienden waar we samen mee wandelen, wekelijjks als het even kan. Het is altijd genieten, van de overweldigende en majestueuze natuur en van het plezier dat we samen altijd hebben. De eerste wandeling van dit jaar liep van Boca do Risco hoog boven Porto da Cruz naar Caniçal, dus vrij ver oostelijk op het eiland. We proberen er altijd een videoregistratie van te maken, en ook ditmaal is dat gelukt. Hij staat online op YouTube, en je kunt hem hier zien. Vergeet niet het geluid aan te zettten en de video op volledig scherm af te spelen voor het mooiste beeld!

 

Share

2019!

Met de komst van alweer een nieuw jaar nemen we jullie, het is inmiddels traditie, mee terug naar het beroemde vuurwerk van Funchal op de overgang van 2018 naar 2019. Gelukkig Nieuwjaar!

Share

De aanloop naar Kerst.

Madeira, zo zeggen ze op het Portugese vasteland, loopt 50 jaar achter. Wij vinden dat wel meevallen, er is per slot van rekening water en electriciteit, en niet te vergeten TV en internet. En een internationale luchthaven.
Wel heeft het eiland nog flink wat tradities. Vaak religieus georiënteerd, hoewel daar altijd wel een profaan kantje aan zit.
In het verleden schreven we al over de traditie van de Presepio, de kerststal, die hier in vergelijking met Nederland totaal uit de hand gelopen is. Particulieren ruimen in hun huis vaak hele kamers uit die dan van boven tot onder worden omgetoverd in een ‘presépio’. Of er staat buiten een bouwsel dat hier speciaal voor is neergezet en het hele jaar door blijft staan, en soms ook een andere functie krijgt zoals bijvoorbeeld een abri bij een bushalte.
Het woord kerststal is totaal inadequaat, want de figuren van Jozef, Maria, het Kindje, de os en de ezel spelen een heel erg ondergeschikte rol. Het beste voorbeeld van een presépio hebben we hier in de buurt, op de weg naar Amparo. We hebben daar al eens foto’s van geplaatst, het is letterlijk een hele kermis (het Kindje zou geen oog dichtdoen), en men deinst er hier ook al niet voor terug om een bijzondere ‘batata doce’ , zoete aardappel, een plaats in de presepio te geven.

VID_20151227_163737.mp4IMG_20151227_164032.jpg

Een andere traditie is de ‘noite do mercado’. Elke gemeente op Madeira heeft wel een boerenmarkt. Dat is een markt waar mensen hun zelf verbouwde groenten en fruit verkopen mogen. Bij ons is die in Prazeres, een nabijgelegen dorp. Eénmaal per jaar is het een avond- en-nachtmarkt, kort voor Kerst. Er komen dan allerlei stalletjes bij van kroegen in de omgeving, die uiteraard Poncha (punch van lokale rum met meestal citrus of passievrucht en honing), en Ginja (morellenlikeur) verkopen, en natuurlijk de lokale soepen en snacks. We gaan er altijd wel even heen, niet zo lang want het kan behoorlijk koud worden ’s avonds laat. We drinken steevast een poncha bij het stalletje van de Bar Formiga bij ons in de buurt, omdat dat de lekkerste is van dit deel van het eiland.

IMG_20181221_195007.jpg IMG_20181221_194404.jpg IMG_20181221_194400.jpg IMG_20181221_192150.jpg

Een heel bijzonder fenomeen is de Missa de Parto, oftewel de geboortemis. Het is een vorm van Mariaverering die typisch is voor Madeira en het zustereiland Porto Santo. Er zijn er 9, vanaf de 16e december, ter herinnering aan de 9 maanden zwangerschap van Maria. Madeira zou Madeira niet zijn als aan het religieuze karakter van de Missas de Parto niet een flink stuk profaan vermaak gekoppeld was. De Missa de Parto begint om zes uur ’s morgens, in verband met het feit dat mensen moeten werken. Vroeger was dat nog vroeger: om vier uur ’s morgens. Maar na de mis is er eten, drinken en vrolijkheid in de vorm van traditionele muziek.
Dit jaar kregen we via facebook een uitnodiging van de ‘presidente’ van onze deelgemeente Fajã da Ovelha voor de Missa de Parto tegenover ons in ons dal, in de Capela de São Lourenço, een schattig klein kapelletje dat normaal gesproken niet open is. Reden genoeg om het allemaal eens mee te willen maken, dus vanmorgen om vijf uur ging de wekker.
De Missa de Parto is hier in dit rustig en landelijk hoekje van het eiland niet groot, het eten en drinken – inclusief de traditionele ‘sopa de trigo’, een nogal zware maaltijdsoep met vet varkensvlees en aardappel – paste op één tafel, maar er was meer dan genoeg voor de ca. 60 man die present waren. In de hoofdstad is dit allemaal veel grootschaliger, en daar moet je ook betalen om te kunnen eten en drinken. Hier niet, allemaal door mensen zelf gemaakt en meegebracht.
Al met al een leuke ervaring, die begon met de schorre bel van het kapelletje die we vanaf ons huis goed kunnen horen. Onze oren werden een beetje op de proef gesteld door het dameskoor, maar eerlijk is eerlijk, het is een stuk cultuur van hier en we vinden het leuk om daar deel van uit te maken.

IMG_20181222_055335.jpg IMG_20181222_065644.jpg IMG_20181222_055353.jpg IMG_20181222_070043.jpg VID_20181222_065927.mp4

Om half acht waren we weer thuis na een kop koffie bij Bar Formiga die na de nachtmarkt van afgelopen nacht alweer open was.

 

Share

Vernieuwde Groeten uit Holland!

Al jarenlang hebben we de bekende Nederlandse Designstoel ‘Groeten uit Holland’ in huis. Het is een ontwerp dat destijds door Pastoe werd geproduceerd. Nu niet meer, maar de stoel wordt nog altijd gemaakt. Het is een heerlijke stoel, waar je gewoon op kunt zitten, maar ook zijdelings in kunt ‘hangen’ met je benen over de zijleuning. De stoel heeft zijn naam gekregen omdat de vorm doet denken aan een tulp.

Jammer genoeg zijn er kennelijk toch mensen in huis geweest die de stoel hebben mishandeld, één van de steunen van de armleuning was al een tijd lang afgebroken en we hadden geen idee hoe en door wie hij gerepareerd kon worden.

Met onze autoperikelen van de afgelopen tijd – we schreven er genoeg over – hebben we een tamelijk innige band opgebouwd met onze monteur Carlos. Naast het werk aan de auto had hij ook al een nieuwe stalen plaat voor in de houtkachel gemaakt, die de rookgassen een bocht laat maken zodat de kachel goed warm wordt. Onlangs hebben we hem gevraagd of hij missschien ook de stoel kon lassen. Ja hoor, dat kon hij wel. De bekledingspanelen hoefden er ook niet per sé af, maar onze gekleurde rugleuning was hard aan vervanging toe dus we wilden toch proberen om alle beklede panelen te verwijderen. Na enige moeite lukte dat ook.

Vervolgens kwam Carlos met een klein vrachtwagentje langs om het frame op te halen. Na een uurtje kwam hij terug, mét het gelaste en geheel kaalgehaalde frame (er zat wat roest op) en wilde een tientje voor zijn werk. Waar vind je dat nog?

Vervolgens zijn we aan de gang gegaan. De zwarte zitting en zijleuningen waren nog in prima staat, maar de stof was wel vuil geworden en er zaten ook vlekken in. Dus die eerst maar onderhanden genomen. Vervolgens hadden we bedacht dat we de link tussen Holland en Madeira in de stoel zichtbaar konden maken door de traditionele veelkleurige stof van Madeira voor de rugleuning te gebruiken. Het vereiste nogal wat passen en meten, en veel handwerk, maar het is gelukt. Het frame hebben we intussen met een zwarte roestwerende verf behandeld en vandaag was het zover dat hij weer in elkaar gezet kon worden.

Het resultaat mag er zijn, een zo goed als nieuwe stoel, met Madeira-groeten uit Holland!

IMG_20181219_135526.jpg IMG_20181219_135538.jpg

Share

Zomers begin van de winter!

We zijn inmiddels alweer zo’n drie weken terug op Madeira. Stilzitten was er niet bij, want we kregen na twee weken al Bed&Breakfast-gasten en er moet altijd het één en ander gebeuren als het huis van verhuurstand in privéstand gaat. Het weer is de eerste twee weken zomers geweest, nu gaan we duidelijk naar de winter toe, maar zodra er zon is is het toch nog heerlijk weer. We klagen er niet over, Nederland rilt bij lage temperaturen en een gure wind, weten we…

Onze dag van aankomst was spannend. We hadden twee zaken waarvan we moesten afwachten of het volgens plan zou verlopen: we hadden een transfer-service besproken die ons naar huis bracht vanaf de luchthaven. Zouden ze klaarstaan? Tweede was onze auto, die na een dikke zes maanden nog altijd niet klaar was bij het laatste controletelefoontje, maar die ‘waarschijnlijk’ klaar zou zijn bij aankomst thuis. De transfer-service, die naar de wijdse naam ‘Pearl of the Atlantic’ luistert, was er, en bracht ons keurig naar huis tegen het afgesproken bedrag van €50. Vroeger wilden we nog wel eens voor 24 uur een auto huren bij Bravacar, die we sinds Marijke ons dat zei, steevast Jopie Buts noemen, dat kost minder, maar dan moeten we wel twee keer heen en weer rijden, waartvan de tweede keer met eigen auto én huurauto om hem terug te brengen, en per saldo komt dat duurder uit. Daarbij komt dus dat we niet weten of onze auto klaar is, want er was nog een onderdeel niet aangekomen. Of zo. Wel was ons beloofd dat we – mocht hij niet klaar zijn – een vervangende auto zouden krijgen.

Bij aankomst thuis hebben we, zoals afgesproken, de monteur gebeld en hij kwam er meteen aan. Niet met onze auto, maar met een aftandse Fiat Punto diesel, maar hij rijdt en we kunnen boodschappen doen. Het verdere verhaal over de auto krijgen jullie als het klaar is, dus als onze auto terug is.

Intussen blijven we liefst in de buurt, de Fiat is niet zo best meer en grote afstanden… liever niet.

IMG_20181103_082131.jpg

Ondertussen moeten we in de tuin aan het werk, Maria houdt gedurende de zomer de boel zo’n beetje in toom, maar ze heeft een andere standaard dan wij, en zolang het er gezellig en fleurig uitziet vinden we het wel goed. We kunnen zien dat de zomer niet zo droog en toch warm is geweest, het staat er allemaal fris bij en sommige planten moeten heel erg gekortwiekt worden. De palmvaren, zoals wij die vorig jaar nog noemden, had erg geleden bij de autobrand van vorige herfst. We zijn er inmiddels achter dat het een sagopalm is, en wij zijn verrast dat hij in plaats van alleen nieuwe bladeren ook een ‘bloem’gemaakt heeft. Dat is een enorme bol, waar uiteindelijk rode besjes inkomen en waar straks aan de bovenkant weer nieuwe bladeren uitkomen. Het is een heel trage groeier dus dat gaat allemaal nog even duren. De boomagave, die met Kerst rode bloemkaarsen maakt, is nu al in bloei, en dat is wat vroeg. De bougainvilles bloeien nog, maar lopen nu op hun eind. Ze stonden er prachtig bij op onze dag van aankomst, en boven het keukenterras heeft hij zich gemengd met de blauwe Thunbergia, niet te verwarren met de ‘Suzanne met de mooie ogen’, ook een Thunbergia, die in Nederland bekend is. De hortensia’s hebben weer onbeschoft grote bollen gemaakt. De rozen, die we tot op de grond hebben moeten afzagen, staan alweer hoog en hebben rijk gebloeid.

IMG_20181110_115653.jpg IMG_20181110_115817.jpg IMG_20181110_115628.jpg IMG_20181110_115734.jpg IMG_20181110_115725.jpg

We hebben intussen ook alweer kunnen genieten van prachtige zonsondergangen, inclusief de schitterende wolkenpartijen die er op Madeira bijhoren. Natuurlijk gebeurt dat allemaal in ons stamkroegje aan zee, de Bar de Pedra (de Stenen Bar) in Paúl do Mar, die onze vrienden en gasten intussen allemaal kennen.

IMG_20181112_172830.jpg IMG_20181114_180543.jpg IMG_20181112_180515.jpg IMG_20181112_174358.jpg

Inmiddels zijn onze heel gezellig gasten gearriveerd – en intussen zoals gepland ook weer een paar dagen aan het rondreizen over het eiland – en zijn we in vol bedrijf gegaan.

Afgelopen weekend moest de Fiat eraan geloven: we moesten naar Ponta Delgada, aan de andere kant van het eiland, waar onze vriend Martyn zijn zeventigste verjaardag vierde. Hij had de datum zodanig gepland dat wij al terug op Madeira waren, dus daar mochten we echt niet ontbreken. Het werd een heel gezellig weekend, er was een hotelletje afgehuurd, Estalagem Corte do Norte, met een ontzettend actieve een toegankelijke eigenaar, die – dat was te verwachten – met onze vrienden Nelio en Tobi bevriend bleek te zijn. Het merendeel van onze vrienden was er, dus het was dubbel leuk om zo iedereen weer terug te zien. De wijn en de poncha vloeiden rijkelijk en we hoefden gelukkig pas de volgende dag weer naar huis te rijden. Er was ook nog een dorpsfeest gaande dus ook buiten de deur hebben we ons de plaatselijke poncha goed laten smaken.

46417756_1886658978088067_201594396095807488_o.jpg 46451043_1886656168088348_5017035879248560128_o.jpg

Tenslotte willen we jullie nog laten meegenieten van drone-opnames boven het spectaculaire en voor velen bloedstollende pad dat van de op één na hoogste berg Pico Arieiro naar de hoogste berg Pico Ruivo loopt. Ik geloof niet dat wij dat pad gaan lopen…..

 

 

Share

Nieuwe video van Madeira

Hier is een van de mooiste videos van Madeira die we in de laatste jaren gezien hebben. Gevonden door onze vriend Tobi Hughes van het Engelstalige Madeira Island News blog.

Share

Levada do Furado

Levada do FuradoWie aan Madeira denkt, denkt natuurlijk meteen aan wandelen. Intussen hebben de meesten van onze lezers wel in de gaten dat we een solide vriendenkring hebben opgebouwd, met wie we, als het maar even kan, wekelijks een wandeling ondernemen, soms zelfs vaker. Deze week stond de prachtige wandeling van Ribeiro Frio naar Portela op het programma. Omdat wij met velen zijn, kunnen we het zo organiseren dat we auto’s aan het begin- en eindpunt stationeren. Voor wie dat niet kan staan er meestal taxi’s klaar, zowel op de Portela-pas als aan de kant van Ribeiro Frio. Als er geen staat kun je gemakkelijk even een drankje gaan halen in één van de bars en vragen of de barman een taxi voor je kan bellen. Bussen kan ook, maar dat is wel wat meer uitzoekerij.

De wandeling loopt voor het grootste deel langs de prachtige en goed beveiligde Levada do Furado, met aan het einde een afdaling van een meter of 300. Wie liever klimt dan afdaalt kan de wandeling natuurlijk ook gemakkelijk andersom lopen. Het weer was bewolkt en nevelig. Jammer voor de anders prachtige vergezichten, maar de nevels geven wel iets mystieks aan het oerbos – we lopen hier door het Laurissilva – en maakt het daarom weer heel mooi op een andere manier. We hebben intussen de gebruikelijke video op Youtube gezet. Geniet maar met ons mee…

Share

Stormschade op Madeira

De storm die in eerste instantie voor chaos zorgde op de Canarische eilanden raasde gisteren over Madeira en heeft intussen ook de nodige stormschade op Madeira aangericht. Zelf hebben we gelukkig de dans kunnen ontspringen. Ons huis staat op een plek die bij zuidwesterstorm mooi beschut ligt in een holte van het dal. We hebben vooralsog geen schade kunnen zien, ook niet aan de tuin en als we de verhalen van vrienden horen die meer oostelijk op Madeira wonen, dan hebben we geboft. Ondanks het oranje weeralarm moesten we er gisteren toch uit, de cabriolet was klaar bij de auto-electricien, en moest worden gehaald. En passant maar even wat kleine boodschappen gehaald, omdat we er toch langs kwamen. Het beeld aan de boulevard van Calheta was behoorlijk spectaculair. De golven sloegen over de pieren heen en het hooggeroemde ‘gouden strand’ van Madeira is met onbekende bestemming vertrokken. Nou ja, niets dat een schip met Saharazand niet kan verhelpen, dit gebeurt wel vaker. We hebben – overdekt – maar een glaasje genomen op de goede afloop en een filmpje gemaakt van het zeegeweld.

Het zag ernaar uit dat de zeemuren het geweld aankonden, maar een amateurvideo van afgelopen nacht laat zien dat een deel van de muur van de naastgelegen jachthaven het begeeft.

Wij zijn blij dat Heerenleed niet hier ligt maar veilig hoog en droog bij Chiel en Anneke Bolt op de werf staat.

28554867_10209484181296100_1635120430_o.jpg

Er is ook minstens één slachtoffer gevallen. Een Britse toerist die de woeste zee aan het filmen was bij Praia Formosa, een strandgebied bij Funchal, werd door een golf meegesleurd. Dat gebeurde gisteravond, en de zoekactie is nog bezig. Het lijkt niet realistisch dat de man nog in leven is.

Er zal zeker meer stormschade op Madeira zijn, als er meer berichten komen zullen we die onder aan dit artikel opnemen.

Lees ook de verwante berichten door op de titel te klikken:

Share

Nieuwe Lak en Nattigheid!

We zijn deze winter vanaf Nieuwjaar eigenlijk geplaagd door een serie van slecht weer lees verder

Share

inschrijven nieuwsmails

kies één of beide nieuwsitems:

het archief