de verbouwing van ons huis: een springprocessie

springprocessie

De hele verbouwing van het huis lijkt verdacht veel op een springprocessie. Nét als je denkt dat er iets goed gaat of dat er iets af is, dan gebeurt er iets en dan blijkt het niet goed en niet af te zijn. Deze pagina is opgebouwd uit de belangrijkste blogposten die we in die tijd schreven, en ze zijn door mij of door Noud geschreven. Het gaat dus alleen om de blogposten die met de verbouwing van het huis, de dooie of de liegende aannemer te maken hebben of met onbegrijpelijke bureaucratie. En ook de blogposten waarin Noud heen en weer reist of onze inboedel wordt vervoerd. Alle andere blogposten uit die tijd zijn ofwel gewist omdat ze hun relevantie verloren hebben, of ze zijn blijven staan en soms voorzien van een kleine update.

We pakken de draad op in febrari 2008. We hebben dan al de eigenlijke bouwvergunning, die gemakkelijk te krijgen was. Het ging namelijk over de verbouwing van een oud huis waarin geen sanitaire voorzieningen zaten. Aangezien elk huis op Portugees grondgebied daar bij wet recht op heeft is het krijgen van een verbouwvergunning waarin minstens een keuken, een toilet en een douche zijn opgenomen niet moeilijk. De verginning was begin november 2007 aangevraagd en we hadden hem begiin december binnen. . Maar dan ben je er nog niet. elk (ver)bouwproject wordt dan opgesplitst in een aantal miniprojectjes, die ieder afzonderlijk moeten worden goedgekeurd. Een voorbeeld is de grondstabiliteit, die hier natuurlijk erg belangrijk is met die steile hellingen. Maar ook de elektische leidingen zitten in een apart project, waar ook de bedrading voor de telecommunicatie zit opgenomen. Coax. Die hier nergens meer gebruikt wordt. Maar het moet, dus we zeggen maar niks en we wachten maar af. Datzelfde dan ook voor de waterleiding en allerlei andere dingen die een huis zoal heeft. De makelaar heeft inmiddels alles in gang gezet, dus we bezitten onze ziel nu in lijdzaamheid. Want de eigenlijke verbouwig moet nog beginnen…

Peter, 22 februari 2008: vergunningen

Ze zijn binnen….Zegt Ezekiel. En hij heeft ze ingediend… Zegt Ezekiel….. Nadat we ons nog een dikke week hebben verbeten heeft Noud gisteren maar eens gebeld met Ezekiel. Wat dacht je? Hij had de ‘miniprojectos’ net binnen, en hij ging er meteen, of anders morgen (vandaag dus) mee naar de gemeente. Hij stuurt dan altijd een scan van het ontvangstbewijs per email naar ons toe. Nog niks ontvangen. We hebben hem nog nooit op jokkebrokken betrapt, dus we willen niet meteen gaan zeuren. Maar, als alles dus goed is hebben we met een week of drie onze vergunningen binnen. Vandaag al zou Ezekiel met een aannemer naar ons huis gaan kijken voor een offerte. Het lijkt erop dat Marcel, die ons schreef dat er in de bouw op Madeira een beetje de klad zit, gelijk heeft. Nou, daar kunnen we dan misschien een keertje ons voordeel mee doen. Voorlopig proberen we onze nagels heel te houden. Overigens…wij zijn benieuwd wat Ezekiel met die aannemer allemaal heeft bekeken. Want…de sleutels zijn hier! We houden jullie op de hoogte!

sleutels.jpg

Peter, 16 maart 2008: cybertante

Afgelopen week kwam er een mailtje binnen. ‘Waar blijven jullie nou?’ luidde de boodschap. ‘Zit ik elke keer te kijken of er iets nieuws op het blog staat – je weet wel, met zo’n feed – en dan staat er: ‘no news’. Komt er nou nog wat of hoe zit dat’. Het was mijn tante Greetje. Ze leeft natuurlijk intens mee met onze vorderingen – of het uitblijven daarvan – op Madeira. Bovendien – ik voel het wel – pepert ze ons zo natuurlijk wel even haar superieure kennis van het functioneren van het internet in. Nou… Point Taken… Ik heb haar vrijdag maar even gebeld. Zodat ze de primeur had: wij zijn nu klaar met het eerste deel van de Madeirense bureaucratie. Het tweede deel komt eigenlijk pas als het huis klaar is. We zijn erg tevreden. Ezekiel (je weet wel, de makelaar die ons het huis heeft verkocht en die nu intussen fungeert als een heuse agent op het eiland) verwacht komende week de eerste offertes.

Afgelopen vrijdag was het drie weken geleden dat de deelprojecten waren ingediend en Noud had omineus gezegd: als ik vrijdag nog niets heb gehoord, dan ga ik bellen. Zo gezegd, zo gedaan. Ezekiel moest erg lachen. ‘Als je dacht dat je er een papier voor krijgt, dan heb je het mis. Dat doen we hier niet’. We begrijpen nu eindelijk hoe dat dan wel werkt. Als alles is goedgekeurd – en dat is dus nu het geval – dan kan een aannemer, als hij een door ons getekende opdracht heeft, het project claimen bij de gemeente. Hij krijgt dan een ‘Aviso’, dat is een groot plakkaat dat goed zichtbaar op een bord moet worden opgehangen op het werk. Elke argeloze voorbijganger kan dan iets lezen wat neerkomt op: ‘Wat wij hier aan het bouwen zijn heeft de goedkeuring van de gemeente’.

We hebben meteen maar even wat plannen gemaakt. Begin april vliegt Noud naar Madeira. Hij gaat dan de offertes bekijken en het nodige amenderen (nee, ik wil niet 1 maar ik wil 4 stopcontacten in die hoek en wat kost dat dan (alles moet van tevoren bepaald worden want ook op Madeira naaien ze je een oor aan met ‘meerwerk’)). Ik ga dan eind april ook een weekje, dan kunnen we alles tekenen en dan kan het circus gaan beginnen. Noud komt dan begin mei ook terug naar Nederland, maar als de eerste spade de grond ingaat, dan is hij erbij om pas weer terug te komen als alles klaar is. Maar zover is het nog niet….

Noud, 20 maart 2008: it giet aon

Na eindeloos ge-email via sites en dergelijke van verhuizers beginnen nu enkele reacties te komen met verdere vragen over wat en hoe. Probleem is dat onze inboedel verspreid staat over een aantal locaties en die ben ik nu bezig bijelkaar te krijgen in onze berging.

de inboedel.JPG

We hebben inmiddels vrij veel verkocht maar ook alweer gekocht met het oog op de nieuwe behuizing. Een heleboel staat in de berging van kachels tot stoelen, boeken(kasten) alle serviesgoed (en de mensen die van mijn afwijking afweten, snappen ook dat dat niet in 1 doosje gaat) Bij mijn zus Alice staan, liggen en hangen alle schilderijen, litho’s, wandborden en schalen etc. Bij Paul, onze oude buurman in Breda staat nog een beeld van mij in de tuin en dat MOET mee; bij Alice overigens een beeld van Peet. Dan in de schuur bij Gerard en Ellen staan nog het kabinet, de buitenlantaarns, 3 banken, een waskabinet en wat andere kleinere spullen. En het zilver is verspreid over de achterbak van mijn auto, de berging, mijn zus en de boot. Dan moet er kritisch aan boord gekeken worden wat we daar willen houden want dat is in de loop van de tijd ook een beetje heel erg uit de hand gelopen. Dus dat moet allemaal naar die berging. Maar als je dan de volgende foto ziet …………… daar word je ook niet echt geruster van…

of dit.jpg

  

Daar krijg ik nou nachtmerries van!!!

Maar goed de eerste offerte zit er aan te komen en dan weten we meer.

Voor ieder die het wil weten: ik vlieg op donderdag 3 April om half twaalf vanuit Keulen naar Madeira. Daar kom ik om half drie aan en blijf ergens tot 2 of 3 Mei want Peter komt op 23 April aan op Madeira om de feestelijkheden van Bram’s 50ste verjaardag bij te wonen. Dus dat begint al goed voor Peet.

Peter, 24 maart 2008: een kille lente

De lente kwam in Nederland al vroeg dit jaar. Veel te vroeg. Alles loopt al heel vroeg uit, de narcissen en crocussen bloeien volop. Toch mist deze lente de uitbundigheid van die van verleden jaar. Het blijft nat, kil, en het beste voorbeeld krijgen we vandaag van Martin per email. De foto’s wil ik jullie niet onthouden. Het beeldje was van mijn moeder, en ze had het Eline Veere genoemd. Je ziet het op eerste en op tweede paasdag. Commentaar is niet nodig dunkt me…

eerste-pasdag-eline-vere-75.jpg
tweede-paasdag-eline-vere-75.jpg

 

‘Eline’ mag straks mee naar Madeira. Over een anderhalve week vliegt Noud er alweer . Ik moet nog wachten tot eind van de maand april. Hard aan de bak voor Noud, even bijtanken voor mij. Het is niet eerlijk verdeeld op de wereld.

Peter, 31 maart 2008: als je jarig bent, dan ben je nog niet jarig.

Jazeker! Noud is jarig vandaag. De dag staat in het teken van vooral veel…..geduld! Hij is bezig al zijn muziekbestanden (ruim 6000) te kopieren naar zijn nieuwe Ipod Classic. En dat kost heeeeel veel tijd en geduld. Ik vermoed dat iedere afleiding welkom is. Weer een jaar ouder en zo. Maar met de dikke iPod heeeft hij straks wel zijn eigen muziek bij zich op Madeira.

Peter, 2 april 2008: het eerste Heerenleed

We hebben de eerste tegenslag te pakken. Twee offertes zijn gekomen, de ene heel ver boven ons budget, de andere ontzettend ver erboven. Het verschil tussen de twee maakt niet uit, ze zijn beide onbereikbaar. Ik heb daar heel veel last van, voorl omdat het niet in lijn ligt met de mondelinge toezeggingen. Mijn energie is toch al ver op, omdat het bedrijf waarvoor ik werk in nieuwe handen is overgegaan, met een ‘management by terror’ instelling. Er gaat erg veel energie zitten in het ‘van het lijf houden’ van de domme bonzen met hun achterhaalde ideeën. Enfin. Noud vliegt morgen naar Madeira. Hij gaat het er niet gemakkellijk krijgen… We houden jullie op de hoogte.

Noud, 2 april 2008: erbarme mich

We hebben de eerste dag na de “ramptijding” achter de rug. ….. zucht…… Peet had er het echt moeilijk mee. In zijn situatie is “de zon in het water zien schijnen” een verre opmerking die voor hem klinkt als een aanklacht. Maar we gaan er zeker uitkomen! Met nieuwe moed en andere invalshoeken ga ik morgen naar Madeira. Om met onze goede vriend Gerard te spreken: ‘Ik wil niet genaaid worden zonder te kussen’. Madeira … Here I Come. En op zijn minst kussen! Alhoewel, ik houd mijn portemonnaie dicht. ‘ T is effe wennen…. voor die ‘anderen’ dan…

Peter, 5 april 2008: niet meer zo heel erg van slag

De dag nadat Noud op Madeira is aangekomen is hij meteen te paard gegaan. Hij zal er zelf wel wat nauwkeuriger over berichten, maar in het kort komt het erop neer dat er nogal wat zaken in de offerte stonden die we al anders hadden ingevuld. De uitgegraven parkeerplaats blijkt wel goud-op-snee te zijn, de snee zit dan voornamelijk in ons budget. Dus Noud is voorzichtig optimistisch dat we het oorspronkelijke plan voor een groot deel kunnen laten uitvoeren. Enfin, we zullen het wel zien, iedereen is nu opnieuw gaan rekenen.Inmiddels is Noud vanmiddag naar ons tijdelijke huurhuis gegaan, samen met Madeleine, om eens te kijken hoeveel tijd voor een grote schoonmaak moet worden uitgetrokken. Een meevaller: het huis is brandschoon. Na het regelen van bed, enige zitmeubels, een paar pannen en wat serviesgoed, en niet te vergeten een koelkast, kan hij erin. Aankomende week zal hij nog grotendeels bij Madeleine logeren. Wordt vervolgd…, hopelijk door Noud met wat plaatjes…

Peter, 10 april 2008: goede berichten

Noud heeft het helemaal voor elkaar. Na een keiharde onderhandelingsronde (het lijkt wel politiek!) heeft hij een offerte kunnen lospeuteren die klopt met het budget. Sterker nog: waarschijnlijk wordt er al heel binnenkort begonnen. We vermoeden dat de aannemer in kwestie een beetje ‘honger’ heeft, maar en passant wel heeft geprobeerd er een slaatje uit te slaan met de oorspronkelijke offerte. Noud zal binnenkort zelf wel het een en ander schrijven en ook foto’s op dit blog zetten, want de natuur op Madeira is onder invloed van een tropische storm (heb ik me laten vertellen) nogal tekeer gegaan en er schijnen nogal wat spectaculaire foto’s te zijn…. Maar dit tussenbericht wilde ik de oplettende lezers niet onthouden…

Noud, 19 april 2008: nu twee weken op Madeira

Na aankomst op Madeira eerst maar eens even naar de Poncha bar met Bram, die me was komen ophalen, en met Marcel die in hetzelfde vliegtuig zat. Altijd weer een mooi begin van op Madeira zijn. Het weer was aardig en in ieder geval beter dan in Nederland toen we vertrokken. Dat zou daarna nog wel anders worden maar dat staat al in een van de vorige ‘posts’. Op vrijdag direct Ezekiel gebeld om een afspraak te maken om de 2 offertes op te halen en te bekijken. Nou dat was wel een eye-opener want de heren aannemers hadden denk ik het idee dat ze Fort Knox moesten nabouwen. Grote betonnen funderingen die wel leken op moderne bunkerbouw. Ze wilden het oude huis ondergraven om daar ook funderingen onder te leggen. Overal dikke betonnen vloeren zelfs op de zolderverdieping. Kortom allemaal dingen die we echt persé niet wilden. Ik heb de hele offerte uitgevlooid en heb daarna op dinsdag of woensdag weer een afspraak met Ezekiel gemaakt om de boel te bespreken. “Toevallig” was daar ook de aannemer op bezoek. Goh!. Ik weet niet wat die man gedacht heeft maar binnen een mum van tijd zat ie met zijn prijs op 20000 euri lager toen de betonnen vloeren aan de beurt waren. Want…. die willen we niet. Dus ook geen noodzaak voor bunkerfundamenten etc. De parkeerplaats uitgraven kostte wel 10000 euro; nou dat hoeft ook al helemaal niet. Want dan moet een gedeelte van de natuurstenen muur afgebroken worden en versterkt weer opgebouwd. ONZIN! Laat staan en blijf er met je fikken afMaar goed via 85000 zijn we op 80000 uitgekomen. Die offerte heb ik gisteren opgehaald en nu ga ik daar weer aan zitten klooien. Doel: kijken of er uit die aannemer nog wat uit te persen is.Daarnaast ben ik ook druk geweest om kwartier te maken in “Vila Hopeloos”. Het oude huurhuis van Madeleine. Dus tuinstelletje gekocht samen met Bram. Vol plastic en licht van gewicht zodat het makkelijk te verslepen is. Moeten nog wat kussens in want zo ziet het er wel erg ´blote-billerig´ uit. Een mooie eettafel voor op het terras in het nieuwe huis gekocht die nu binnen staat als eettafel. 6 stoelen die er bij kunnen weer in een andere winkel. Een grote 2 deurs ijskast gekocht die al gepland stond in de nieuwe keuken. Je moet ook wat hebben om uit te eten en te drinken dus bij de supermarkt servies en glazen gekocht, pannen, koekenpannen etc. Kortom het inrichten van een huis voor zo min mogelijk geld en dan moet het ook nog te gebruiken zijn in het nieuwe huis op een of andere manier. Deze aankopen werden slechts gedaan na uitgebreid prijs- en kwaliteitsvergeljkend onderzoek bij alle winkelmogelijkheden. Dus ik heb wat afgewinkeld. Daar naast ook naar de Maxmat (de lokale Gamma) om het elektriciteitssysteem in het huis onder handen te nemen. Want zoals ik nog gewend was uit de Jozefstraat in Breda is het huis gezegend met 1 stopcontact per ruimte!!! dus ik sleep weer net als vroeger voor de verbouwing met verlengsnoeren en 4 dubbele stekkerdozen, kroonsteentjes etc. De geiser die er hing deed het natuurlijk niet en moest even gerepareerd worden. Dat is nu ook klaar dus het is nu bewoonbaar. Dus als alles goed is ga ik vandaag overhuizen. Van Bram en Madeleine mag ik bedden lenen en de bedekking daarvan heb ik ook al aangeschaft.Het is natuurlijk niet alleen maar slepen sjouwen en winkels uitpluizen. Het gezelligheidsleven gaat ook gewoon door. Etentjes in Joe´s bar of een andere gelegenheid. Niet te vergeten Madeleine´s onvolprezen kookkunst. Haar hapjes repertoire is onuitputtelijk en bijna niet te evenaren. Maar ik zal mijn best doen om dat toch te proberen. Eten bij Walter en Yvonne etc. etc. Gelukkig kan ik ontvangen in het huis en dus kan ik ook mijn bijdrage leveren. Maar daarover later meer.

terras-met-was.jpg
de-ingang.jpg
het-pitriet-bankstel.jpg
de-eettafel.jpg
de-glazen.jpg
uitzicht-vanuit-het-gehuurde-huisje.jpg
het-zijterras.jpg
de-dubbeldeurs-koel-vrieskast.jpg
bankstel2.jpg
servies2.jpg

Noud, 28 april 2008: de kogel is door de kerk

Peter heeft het bouwcontract getekend onder toeziend oog van Ezekiel. We gaan dus beginnen. Alle aanvullende wensen die we hadden staan omschreven in het contract, we gaan electrisch koken wat ik graag wilde, we krijgen een boiler die ik ook graag wilde, we krijgen houten vloeren door het hele huis wat we allebei graag wilden. De madeira bestrating die er is wordt gerestaureerd en het zijterras wordt voorzien van Madeira-bestrating, de oude houtoven wordt gerestaureerd en ga zo maar door. Het lijkt erop dat we niets vergeten hebben maar dat zal wel weer niet. Hier een foto van het moment suprême.

het contract getekend. Nu een aannemer vinden die de verbouwing kan doen

Peter, 28 april 2008: stapje voor stapje

Sinds ik ik afgelopen woensdag op het eiland ben aangekomen hebben we natuurlijk niet stil gezeten. Maar eerst eens even bijkomen. De reis was natuurlijk wel ´ommelands´met vertrek op dinsdagavond om half acht vanuit Eindhoven, aankomst Londen Stansted ook om half acht, en dan zien dat je de nacht doorkomt op zo´n vervelend vliegveld hangend. Maar, zoals te verwcchten, het werd vanzelf weer acht uur, vertrek met Easyjet naar Funchal, aankomt 11.55 uur. Noud stond mij met Bram op te wachten. Leuk is dat in Funchal, er is een groot terras op de eerste verdieping en als het vliegtuig dan niet te ver weg stopt kun je elkaar al toezwaaien. In dit geval stopte het vliegtuig recht tegenover de plek waar Noud en Bram stonden. Daarna natuurlijk, zoals afgesproken, eerst een rondje Poncha-bar, 2 ponchas achterover gemept en dus klaar voor een flinke middagdut. Dat moest ook wel, want het was de verjaardag van Bram (50) en er was natuurlijk een feestje. Dat heb ik perfect overleefd, maar de dagen erna werd het allemaal weer menens: zaterdag een afspraak met Ezekiel en de bouw-offerte helemaal doorgekauwd. Er zijn wel wat wijzigingen, maar niet gigantisch en af en toe zijn het vereenvoudigingen, dus alles mag beslist niet duurder uitvallen. We verwachten nu elk moment een belletje van Ezekiel dat het gecorrigeerde contract klaar ligt. (Dat belletje is inmiddels geweest en we gaan vanmiddag om 3 uur het contract opnieuw doorlezen en tekenen als alles goed is.) En dan kan de pret gaan beginnen.De aannemer had wel in een overijverige bui al een toegang tot het terrein gemaakt voor machines en auto´s en meteen maar even het terrein ´schoongemaakt´. Wij noemen het kaalslag. Jammer van de sinaasappelbomen. Ze hadden niet allemaal weg gehoeven. Maar het is te laat, er is niets meer aan te doen behalve er te zijner tijd nieuwe aanplanten. Gelukkig groeit alles weelderig hier op Madeira. We grijpen de kans om Ezekiel duidelijk te maken dat we van eigen initiatieven van de aannemer helemaal niet gediend zijn en dat hij voortaan alles wat in zijn hoofd opkomt eerst aan Noud moet vragen. Het boetekleed valt fors uit…..Dat kan alleen maar voordeel bieden.We hebben ook kennis gemaakt met onze naaste buren. dat is heel belangrijk, en het werd een prettige kennismaking. Toern we – niet voordat we hun huis helemaal hebben moeten bezichtigen – afscheid namen kwam er welgemeend ´bem vindo no São João´ – welkom hier in São João – met een vriendelijke lach. Belangrijk! We werden ook even aangesproken over de loop van de levada. Het schijnt dat die oorspronkelijk over ons terrein hoort te lopen. Of we dat niet vervelend vinden. Nee, dat vinden we helemaal niet vervelend. Dat vinden we juist erg leuk. Even afwachten hoevaak er water door komt.In ons huurhuis is Noud ook weer wat meer aangesloten op de buitenwereld. We hebben voor hem een Vodafone draadloze internetverbinding genomen. Dat werkt via het UMTS-netwerk (eigenlijk mobiele telefoon dus) en heeft wel een maandbeperking van 2 GB, maar met een beetje bijbetalen heeft hij ´happy hour´oftewel onbeperkt internet tussen 9 en 16 uur (dus tussen 10 en 17 uur Nederlandse tijd) Tenslotte maar even een paar plaatjes zodat jullie weer helemaal ´bij´zijn.

  

kaalslag. Dit moet een bewoonbaar huis worden. Maar eerst een renovatie.
onze dode kinders op de achtergrond.
de betonmolen staat klaar. De verbouwing kan beginnen.
aangesloten op het kremlin.

Noud, 4 mei 2008: de compu is in zijn slaap overleden

Gisteren heb ik Peter naar het vliegveld gebracht want die moest naar huis om maandag weer met frisse tegenzin aan het werk te gaan. Toen we hier wegreden was het lelijk weer. Laaghangende wolken etc. Een mooie dag dus om naar huis te gaan dacht ik nog. Wat schetst mijn verbazing richting vliegveld werd het alsmaar mooier weer en Peet kreeg natuurlijk er steeds meer de pest in. Op het vliegveld was het het mooiste weer wat je je maar kunt bedenken. Niet een echte oppepper dus voor Peet. Maar goed, na wat troubles bij de incheck balies waar een compu zich niet wilde gedragen en er dus voor 1 heel vliegtuig maar één balie beschikbaar was. De rij was mega!!! Maar plots kwam een andere compu tot leven nadat er wel 7 man en vrouw naar gekeken hadden met en zonder schroevendraaiers. Peet stond vrij vooraan dus nog ff een bakkie koffie en Peet naar huis. Dat duurde nog wel tot een uur of 11 in de avond voor hij daar uiteindelijk aankwam. Maar hij is er nu. Ik ben gelukkig door Bram en Madeleine onder de arm genomen en zo hobbelde ik ook de dag door want leuk is anders, maar daar zullen we wel aan moeten wennen want het zal wel vaker gaan gebeuren. Gisteravond laat nog fijn ff aan mijn fijne nieuwe compu gezeten en zoals het hoort keurig afsgeloten. Wat schetst mijn verbazing: deze morgen drukte ik om 9 uur op het aanknopje (ik heb vrij internettoegang zonder data restrictie tussen 9 en 16 uur) en wat gebeurt er? Niks Nada Noppus !!! Shit! dacht ik, wat nu weer. Compu dus overleden in zijn slaap. Ik de boel ingepakt ff de rekening bij ordelijke Madeleine opgehaald en op naar de Vobis. Zij kijken naar hetzelfde zwarte schermpje als ik. Ook nog maar eens tevergeefs een paar keer op het knoppie drukken….. Ook weer helemaal niks. Ja die was kapot en nog wel binnen 1 maand. Of ik de doos nog had. Nee natuurlijk had ik die niet meer. Ik heb een mooi tasje erbij gekocht dan ga ik toch geen doos bewaren. Maar ik wist gelukkig wel dat onze zeer ordelijke Madeleine de doos nog wel had. Nou ik had dus een doos. Omdat de man een Portugees sprak wat niet te verstaan was heb ik gauw voor alle zekerheid Madeleine gebeld en de telefoon in de handen van die man gedrukt. Ik had het wel goed begrepen: als ik de doos terugbracht dan kreeg ik een hele nieuwe compu. Ook nog dezelfde. Nou welgemutst weer in de auto naar Estreito da Calheta om bij Mad de doos op te halen. en weer terug naar Funchal. Daar aangekomen de doos ingeleverd alle boekjes etc. Zei de man tegen mij, diezelfde van dat aangebrande portugees, dat ze niet meer zo´n zelfde compu hadden en dat ik dan een duurdere er voor in de plaats kon kopen. Dan hebben we een probleem zei ik tegen de man en rukte een bediende uit de winkel waarvan ik wist dat hij engels sprak want dit werd me te link. Hem uitgelegd dat ik dezelfde compu wilde en niet een duurdere als ik de aanvullende kosten zelf moest ophoesten. Ze mochten me natuurlijk wel een duurdere meegeven voor het ongemak. Nou dat zag die jongen niet zo zitten. En dus die ging op zoek en na een half uur zei hij dat hij er nog een had. Hij moest hem even localiseren en of ik maar een uurtje zoet wilde brengen door Shopping Madeira. Voor mij nooit een probleem. Na een uurtje terug naar de Vobis en jawel ze hadden er een. Met 2 man druk in de weer met allerhande papieren en bonnetjes etc. en jawel er kwam een nieuwe kwitantie met de boodschap dat ik de compu kon ophalen in hun winkel in Forum Madeira. Ik was al lang blij dat er nog zo eentje was dus op naar Forum Madeira, overigens ook een heel leuk shopping centre. En ja daar stond ie klaar. Ik blij, zij blij en zo liep het toch nog goed af. Leve de Vobis !!!!Wel jammer dat ik alle foto´s (behalve die zijn gepubliceerd op het blog) van afgelopen maand kwijt ben en alle email.Een kleingheidje houd je altijd zeggen we dan maar.

Noud, 8 mei 2008: Noud, je hele dak is gesloopt. Ik zou maar eens gaan kijken…

Dat was het bericht waarmee ik Marcel aan de telefoon kreeg afgelopen maandag. Ik kon mijn oren niet geloven!!! Ik zei nog dat dat zeker een grapje was. Nou ze hebben alle pannen eraf gehaald, zei Marcel toen, maar ik zou toch maar gaan kijken. Ik wist niet eens dat ze begonnen waren. Maar goed ik erheen en ja hoor…… Het hele dak pleite!!! En dat zou toch blijven zitten. Dat hadden we afgesproken . Maar goed, weg is weg en dat was alleen nog maar het begin. Inmiddels is bijna alles weg. Ik denk zelfs dat vandaag de vloer van de eerste etage pissen is. Gisteren, woensdag, was ik er ook weer en toen waren ze bezig met alle kalk van de muren af te bikken met bijlen. Een grote witte stofwolk dus. Van arbeidsomstandigheden hebben ze hier nooit gehoord want de werklieden hadden geen mondkapje voor, terwijl het mij toch niet echt gezond lijkt. Inmiddels is het terrein dus in een sloperij veranderd. Alle houtwerk van ramen en kozijnen is eruit gesloopt, ook ons kleine leuke raampje boven de deur. Maar ik heb goede hoop dat ze dat als voorzorg hebben gedaan hoewel ik me dat niet zo kan voorstellen. Ze hebben hier totaal niks met oude gebouwen. Ik denk zelfs dat ze ons geschift vinden dat we die, in hun ogen, oude zooi willen behouden. Dat we de Madeira steentjes van de madeira banken willen bewaren is ook al helemaal debiel. En dan willen ze ook nog oude dakpannen. Idioot…je kunt er voor minder geld nieuwe opleggen. Maar goed, dat zal wel ff zo doorgaan. Levada….weg ermee, geeft alleen maar rommel en overlast. Nou ik zal mijn uiterste best doen om dat te voorkomen. Maar goed de bouw is begonnen en ja, dat gaat eerst gepaard met afbraak. En een aviso…. ja die is nodig als je gaat bouwen en er staat nergens dat je die ook nodig hebt om te slopen, dus: nog geen aviso. Ik denk dat ik dat ook niet ga meemaken voordat ik a.s. maandag terugvlieg. Peet was zo vriendelijk om voor mij een ticket uit te zoeken voor 49 euro van Funchal naar Brussel. Nou goedkoper kan niet en dan ook nog op een christelijk tijd. Ik kom om half 3 aan op Brussel. Nou, hier volgen wat foto´s en die spreken voor zich. Er zitten ondertitels bij, maar je ziet het zelf ook wel. Geestig is nog te vermelden wat Madeleine zei: Ik zou het zo houden het is lekker licht en luchtig geworden. Dat je door de benedendeur de achterburen door het dak kan zien is dan schijnbaar normaal.

ineens heel ander gezicht.JPG
een treurig gezicht.JPG
villa luchtenburgh.JPG
weg dak.JPG
de nodige sloopwerken uitgevoerd.JPG
oude voordeur had moeten blijven.JPG
maar de schoorsteen doet het nog .JPG

      

PS.Ik ben vandaag nog een keer gaan kijken. Met maagpijn, want in mijn gedachten hadden ze er al de balustrade afgesloopt in hun vernieuwingswoede. Dat bleek gelukkig niet waar. Maar het geeft toch ff adempauze en de tijd om eens flink na te denken welk proces hier aan de gang is en hoe ik daar zelf mee omga. Wij (Peet en ik) hebben kennelijk een opdracht in dit leven. RESTAUREREN ! Al het oude preserveren en beter maken. Dat hebben we met 3 boten gedaan. Eerst de Beaufort, daarna de Nicholson 35 en nu de Nicholson 48. In de tussentijd hebben we ook nog de Josephstraat 6 gerestaureerd. Alles met inachtnemning van de oude dingen die bewaard konden blijven. Wat doen die hufters hier. Ze klappen gewoon alles weg, misschien wel met reden, maar het stuit me tegen de borst. Het ligt schijnbaar in mijn karakter om alles te behouden wat dingen betreft. Een oud glas… het mag niet vallen. Doet het dat wel dan ben ik overdreven boos. Oude spullen worden gekoesterd tot op het absurde af. En wat doen ze hier. KLAP…weg met die oude troep. Ik vind het onvoorstelbaar en vind het moeilijk om ermee om te gaan. Maar goed, dit moest even van mijn hart.Vandaag zijn ze verder gegaan met hun snood bedrijf en de bovenkant van de dikke muur is nu bijna kaal. Dat betekent dat het huis nog vormelozer en troostelozer wordt omdat nl. de daklijst ook sneuvelt in deze strijd. Wat je dan overhoudt is een doos met gaten (heten ook wel ramen). Maar ze zijn nu ook aan de buitenkant alle kalk er aan het aftimmeren. Houd je nog minder over want nu zijn ook de, weliswaar aangetaste, kleuren verdwenen en lijkt het wel Hiroshima na de bom. Maar goed ff doorzetten en dan gaan ze weer opbouwen en dan wordt het weer heel aangenaam.

alles weggekapt.JPG
de balustrade is eer nog, o wonder.JPG

 

Voor de rest heb ik gisteravond en vandaag de hele dag de tekeningen zitten uit te werken van de keuken, slaapkamer, kantoortje en de logeerkamer op de site van Ikea. Jammer dat ik die afbeeldingen niet kan oploaden omdat ze in een of ander stomme extensie staan. Ik kan ze niet omzetten in een produceerbare afbeelding voor op het blog. Maar dat is dan wel weer leuk. Ik heb rekening gehouden met de eigengereidheid van de bouwers en dus in extenso alle maten erbij op gegeven. Om mezelf te troosten ben ik dus vanavond bij Mad Era gaan eten. Was erg lekker …en ja…ik heb voldoende plantjes op.

Noud, 10 mei 2008: zaterdag, een gewone werkdag hier

hier komt de keuken.jpg
heel veel grond met grote keien.JPG
de hele vloer is er nu ook uit.JPG
de afgraving waar de keuken komt.JPG
wat een keien.JPG

En gewerkt werd er. Vandaag is de graafmachine begonnen met het uitgraven van het terrein waar de aanbouw moet komen. Het gaat zeer snel voor Madeirense begrippen want ze zijn nog geen massieve rots tegen gekomen. wel een heleboel losse rotsen maar die zijn later altijd handig om in de fundering verwerkt te worden als ze te groot zijn of anders als muurtje bij niveau verschil. Zoals ik al dacht komt er zoveel grond vrij dat we in staat zouden zijn het hele terrein te egaliseren tot op het niveau van het huis. Maar ik denk niet dat dat zal gaan gebeuren. Echter de Aviso hangt nog niet. Da´s toch een minpuntje. Maar…het zal allemaal wel goed komen. Hier wat foto´s

    

Peter, 18 mei 2008: intussen weer in Nederland…

Noud is inmiddels alweer een weekje terug in Nederland. Natuurlijk met een overladen programma: auto een beurt, winterkap van de cabriolet moet gespoten worden, de reis naar Madeira per veerboot boeken, en vooral ook de berging nog eens analyseren – wat moet er mee en wat moet er vooral niet mee – en meer van dat soort dingen. Van officiele zijde (lees: Ezekiel) horen we even niets over de bouw. Maar wel van Marcel, die stuurde afgelopen woensdag de laatste beelden. We kunnen volstaan met jullie even te laten meegenieten van ons huis: nu nog slechts drie-en-een-halve muur. Wel zijn ze bezig om de buitenste keermuur op te hogen, want uit het gat waar de nieuwe keuken gaat worden gebouwd is dermate veel grond gekomen dat het ergens moet blijven, dus de hele tuin zal wel worden opgehoogd. enfin: geniet maar even mee. Wordt natuurlijk vervolgd.

her betonijzer is aangekomen.JPG
hier komt de keuken (2).JPG
nog maar drie en een halve muur.jpg
je kunt er nu met de auto komen.jpg
hier komt de doorgang naar onze slaapkamer.jpg
de keermuur wordt opgehoogd.jpg

     

Peter, 20 mei 2008: onneembaar

Aan het huis wordt nog niet gebouwd. Wel nog steeds meer gesloopt. De drie-en-een-halve muur zijn intussen gereduceerd tot drie. De plaats waar de keuken moet komen is dermate uitgegraven dat ze – zo te zien – niet meer weten waar ze met de grond moeten blijven. Daarom wordt de buitenste keermuur tot vrijwel ´Chinese´ hoogte opgebouwd om alle grond binnenboord te houden. We krijgen een onneembare vesting op deze manier! Na de laatste foto´s van vandaag kregen we – na enig aandringen – ook de foto´s van Ezekiel. Wel een hele hoop, maar alweer verouderd dankzij Marcel (Dank je wel, Marcel). We zetten er een paar online. Geniet maar weer mee. (leedvermaak is ook genieten, toch?)

nog maar drie muren.jpg
iets kwijt in de betonmolen.JPG
muur met Chinese allure.JPG
bouwstroom.jpg

   

Peter, 29 mei 2008: met blijdschap geven wij kennis

Kennisgeving… Oftewel Aviso. Ja hoor, eindelijk, hij is opgehangen. Bij nadere bestudering van de foto´s (uiteraard weer courtesy of Marcel – hartelijk dank Marcel) bleek wel dat er een aantal zaken op de Aviso niet zijn ingevuld, maar we zullen maar niet al te nauw kijken. De datum lijkt te kloppen en we zullen nog wel eens kijken of het vergunningnummer ook klopt. Ezekiel heeft zich een klein beetje in stilte gehuld de laatste week. Wij menen te begrijpen waarom: we zijn van vier muren én een dak via vier muren zonder dak en drie-en-een-halve muur nu uiteindelijk aangekomen bij het toch wel erg minimalistische twee-en-een-halve muur, want het lijkt erop dat de broodoven met schoorsteen ofwel is ingestort ofwel vanwege instortingsgevaar is afgebroken. Daarvoor in de plaats hebben we nu gelukkig wel een provisorisch nieuw onderkomen: de drievoudige septic-tank is met een beetje fantasie en een dekzeiltje in verhouding tot het ´huis´uitstekend bewoonbaar te maken dunkt ons.Hoe dan ook: het zal allemaal wel goed komen. De Aviso hangt, dus de werkmensen zijn in elk geval verzekerd, de septic tank is gemetseld, de fundering van de keuken is flink in de maak dus het zal allemaal wel zo worden als we bedoelen.De foto´s willen we jullie – uiteraard – niet onthouden.

kennisgeving.jpg
fundering van de keuken in de maak.jpg
rechtsachter de nieuwe septic tank.jpg
zeiltje erover en we kunnen erin wonen.jpg

   

Peter, 7 juni 2008: de bezweringen van Mestre Jose

Gistermiddag kregen we weer een mailtje met foto’s van Marcel (weer een welgemeend dank-je-wel, Marcel). Dat was maar goed ook. Want hoewel het natuurlijk heel prettig is dat er eindelijk gebouwd en niet meer afgebroken wordt, is het toch wel vervelend om te moeten zien dat Mestre José (de aannemer) in al zijn wijsheid besloten heeft zich niet al te veel van de tekeningen aan te trekken en een raam te bouwen waar wij een stuk muur nodig hebben en de openslaande deuren, die in plaats van het raam zouden moeten komen, maar helemaal lijkt te vergeten. Nog erger is, dat er pal langs de zijgevel een keermuur wordt gebouwd, helemaal niet volgens de afspraak. Want die muur zou er wel komen, maar hij zou diagonaal van het huis weglopen zodat we door de openslaande deuren (als we die krijgen dus) ook wat licht en lucht naar binnen krijgen, en niet meteen tegen een blinde muur aanblunderen. Dus meteen de telefoon gepakt en Ezekiel gebeld. Noud stond daarbij ongedurig op en neer te springen en luidkeels te souffleren, maar ik moest het gesprek – in het Portugees natuurlijk – al uit mijn tenen halen, dus voor gesouffleerde (nou ja, een souffleur heeft ietsje minder stemvolume) tekst had ik maar weinig ruimte. Het is me gelukt om duidelijk te krijgen wat we wilden, wat we afgesproken hadden, en dat het niet zo kan zijn dat Mestre José maar doet waar hij zelf zin in heeft. Het valt niet mee dit soort onheil vanaf grote afstand te bezweren en het is maar goed dat Noud over een dikke week weer op het eiland aankomt. Enfin, het zal allemaal wel goedkomen uiteindelijk, maar zoiets vreet energie en het bewijs is maar weer eens geleverd dat alle beroepen die beginnen met een A fout zijn. Het beroep van Mestre José begint met dubbel A…Naast deze ongemakkelijkheden had Marcel gelukkig ook wat leuk nieuws: de broodoven blijkt nog geheel intact te zijn, en op de foto is te zien dat er sloophout (de oude balkenlaag van de eerste verdieping) in wordt verbrand. Zo stoken ze hem in elk geval goed schoon en droog. Het bovenste deel van de schoorsteen is inderdaad weg, maar het is intact en verwijderd om – inderdaad – instorting te voorkomen. Bovendien zijn we blij te zien dat we weer een verdiepingsvloer hebben. Van beton, en er moet nog meer gestort worden, maar zo heeft het oude huis weer wat verband gekregen. Tenslotte is op de foto’s te zien dat ook de oude levada niet verdwenen is. Er ligt wel wat puin in, maar dat is gemakkelijk weg te halen. Dus ook een werkende levada lijkt nog tot de mogelijkheden te behoren…

de-keuken-wordt-zichtbaar-en-geen-foute-keermuur-meer.JPG
we-hebben-weer-een-vloer-op-de-verdieping.JPG
het-afvalhout-wordt-in-de-broodoven-opgestookt.JPG
onder-het-puin-is-de-levada-nog-zichtbaar.JPG

   

Peter, 10 juni 2008: operatie ‘porceleyne fles’

De laatste dagen was het voor Noud nog even flink aanpoten om alles klaar te krijgen. Een laatste oponthoud wordt nog veroorzaakt door de garage die zijn werk maar half doet. Er was een probleem met de ontluchting van de benzinetank waardoor het vullen eeuwig lijkt te duren. Het lijkt niet echt opgelost, maar daar kan Noud nu niet meer op wachten. De laatste gaatjes tussen het servies zijn gestopt met tafelkleden, hij is reisvaardig en .. de reis gaat beginnen. Het wordt een heel avontuur: de auto zit propvol met servies, glaswerk en tafelzilver, allemaal dingen die we liever niet met het vrachtwagentje vervoeren. We noemen het maar: “operatie porceleyne fles” …. Maar spannender is de ontwikkeling van de blokkades in Spanje, Noud heeft gezorgd voor een beetje extra benzinevoorraad, waarmee hij als het moet de afstand door Spanje kan overbruggen. Door de blokkade en de vrachtwagens die dus niet rijden worden in Spanje namelijk de benzinestations niet bevoorraad. We zullen hopen dat Noud er ongehinderd doorkomt. Ik zit intussenn in Denemarken, maar dankzij het fantastisch medium internet krijg ik van Martin nog gauw een paar foto’s toegemaild en dankzij de hotels die voor hun gasten steeds vaker draadloos internet aanbieden kan dit postje nog gauw even online. Vanuit Denemarken dus: Goede Reis!

met-tafelkleden-worden-de-gaatjes-gevuld.JPG
reisvaardig.JPG
vertrokken.JPG

  

Peter, 11 juni 2008: half geld?

Noud heeft het gered tot Bayonne. wel met aanzienlijke vertraging. Na een dipje aan het begin van de middag, opgelost door een half uurtje ‘de ogen verschieten’ (zoals mijn grootmoeder altijd zei) kwam hij aanvankelijk goed vooruit. Rond zessen in de buurt van Bordeaux begin de narigheid. Eerst een stuk snelweg afgesloten, na een flinke omleiding dan toch weer de snelweg op, maar die was maar over een enkele baan beschikbaar omdat rechts vrachtwagens stilstonden. Bij de ‘peage’ wilden ze natuurlijk geld van hem hebben. Hij heeft ze toen gezegd dat ze de helft konden krijgen omdat ook maar de halve snelweg beschikbaar was. Jammer, ze trapten er niet in… Eindelijk rond half tien kon Noud inchecken in een Campanile-hotel in Bayonne, nog een dikke 30 km van de Spaanse grens. Hij kon er nog eten ook, en om kwart voor tien zat hij aan tafel. Na het eten zal hij wel uitgebreid in bad gaan om bij te komen. Morgen wil hij proberen vroeg over de Spaanse grens te komen. Dan gaat hij via de kortste route naar Guarda (PT) en daar moet hij zonder problemen op een volle tank kunnen komen…Hoe dan ook: in een dag over de helft naar Portimão en da’s een goede prestatie. Morgen verder…

Peter, 12 juni 2008: hello Lisbon!

Noud is vanavond vroeg in Lissabon aangekomen. Uitgevloerd, dat wel, maar nu met meer tijd en met voldoende brandstof om in Portimão te geraken. De reis is zonder al te veel oponthoud verlopen vandaag, en met weinig vrachtverkeer en dat was dus een bof…Intussen op Madeira heeft Marcel de maten van de in aanbouw zijnde keuken gecontroleerd. Die moet echt 4 x 5 worden om de keuken die Noud wil gaan bestellen. Dus dat gaat lukken. Marcel stuurde vandaag weer een aantal foto’s (Hartelijk Dank weer) die laten zien dat de bouw begint te vorderen. Ik denk niet dat de zijgevel conform de tekening (en onze wensen) is, want er lijkt nog altijd een raam te zitten waar deuren moeten komen. Grrrrrr…. De plee begint ook gestalte aan te nemen, ik hoop maar dat hier de deuren op de goede plaats zitten.. Wel leuk is de foto vanaf de overkant van het dal, die de nieuwe contouren van het huis nu al wat laat zien. En het lijkt er ook op dat de gewraakte keermuur die een week geleden nogal wat consternatie veroorzaakte, alweer is verdwenen. Nou ja, over een paar dagen vast meer hierover, als Noud op het eiland is…

contouren worden zichtbaar.JPG
grrr een fout raam.JPG
plee in wording.JPG

  

Peter, 15 juni 2008: joho, het zeegat uit

Het is zover. Noud is aan het laatste deel van zijn avontuurlijke reis begonnen. Vanmiddag om 13.00 Nederlandse tijd is de ‘Volcán de Tijarafe’ vertrokken uit de haven van Portimão. (jaja ik hoor jullie denken: nou kan hij plots wel die tekens maken. Nou dat kan ook wel, maar het is lastig: eerst maken in Word, dan kopieren en plakken naar de Blogtekst. Gedoe dus) Als alles goed gaat komt hij morgenochtend aan in Funchal. Als er dan geen illegale douanepraktijken op hem worden losgelaten zal hij daarna zijn aankomst wel gaan vieren (waarschijnlijk met Bram, die ook morgenochtend weer op Maderia aankomt, en Madeleine) in de Poncha-Bar. Daarna zal hij dan wel doorrijden naar ons tijdelijke huisje in Estreito da Calheta, waar Bram zijn hulp zal moeten bieden voor het eerste, maar essentiële klusje: het verwijderen van de winterkap van de Peugeot, zodat hij vervolgens luidkeels genieten kan van de cabriolet, die daar natuurlijk thuishoort.

tijarafe.jpg

Peter, 16 juni 2008: faz favor, uma poncha de laranja

Ongetwijfeld de eerste woorden die Noud op Madeira inmiddels gesproken heeft. Hij is vanmorgen kwart voor tien lokale tijd op Madeira aangekomen. Na wat lastige manoeuvres om van boord af te komen was hij aan land. Geen douane, wel een paar stiekeme petten die nummers van aangekomen auto’s noteerden. Daarna was het op naar de Poncha-Bar, waar hij heeft afgesproken met Madeleine en Bram, die om tien voor tien is geland. Bem-vindo na Madeira!

Peter, 20 juni 2008: met slag en stoot kom alles tog nog reg!

Niemand heeft gezegd dat het allemaal makkelijk zou zijn. En niemand heeft ooit gezegd dat verbouwen leuk is, schreef onlangs een commentator hier… Kortom, niemand heeft gezegd ‘alles sal reg kom’ en zonder slag of stoot. Nou dat klopt ook allemaal. Maar deze week heeft Noud twee belangrijke ‘sessies’ gehad, dinsdag een met Ezekiel en woensdag een grote met zo ongeveer iedereen die zich met onze bouw bemoeit of zich er mee meent te moeten bemoeien. Het was niet eenvoudig voor Noud om bij iedereen het hoofd erbioj te houden en geconcentreerd te volgen wat iedereen wel te melden had, maar het allerbelangrijkste lijkt te zijn dat hij de uitvoerder op zijn hand heeft gekregen. Die heeft er – om te beginnen – aardigheid in dat we de broodoven willen conserveren. Hij heeft Noud nu gezegd dat het een perfecte oven is die prima trekt en brandt. En hij is blij dat Noud vaak kan komen om, bijvoorbeeld, precies aan te geven waar de binnenmuren op de verdieping moeten komen. Net op tijd dus, want daar beginnen ze nu aan. Ze hebben inderdaad een paar dingen in eerste instantie fout gebouwd, maar alle fouten zijn intussen hersteld, op de verkeerde plaatsing van de openslaande deuren van de keuken naar het terras na, maar dat wordt ook nog gedaan. Iedereen die ermee te maken heeft (of er niet mee te maken heeft maar zich er toch mee bemoeit) heeft de aanval op architect Danny geopend omdat hij een bespottelijk volumineuze trap getekend heeft. Dus daar komt alvast iets veel lichters en luchtigers in. En zo moet het. Verder is nu alles volgens tekening of volgens onze wens. Het terrein is – anders dan de eerste afspraken – nu vrijwel helemaal geegaliseerd. Dat dit nu wel kon is het gevolg van een versoepeling van de regels. In eerste instantie mochten de keermuren rondom het terrein niet veranderd worden, nu kan dat blijkbaar wel. Het resulteert in een gigantisch terrein. gelukkig moet daar nog een parkeerplaats af, want anders kregen we wel erg veel tuin om te onderhouden. De zijmuur van het oude huis, die uiteindelijk – tegen onze planning – is afgebroken, is – volgens de officiele lezing althans – ingestort. niet waar natuurlijk, maar het bleek veel eenvoudiger om de aanbouw te zetten tegen een nieuwe muur, en doordat de nieuwe zijmuur veel dunner wordt dan de oude winnen we in huis op een paar plaatsen nog wat ruimte. Maar als dit plan op de tekening had gestaan, was het een veel ‘rood project’ geworden, waar voor het verkrijgen van een vergunning inspraak van omwonenden vereist is. Daar zaten we natuurlijk niet op te wachten, want zo’n procedure duurt natuurlijk eindeloos. Zoals het nu op de tekening stond was het een ‘geel project’ , wel vergunning nodig, maar geen inspraak. Een project dat zich alleen binnen bestaande muren afspeelt is wen ‘zwart project’ dat zonder vergunning kan worden uitgevoerd. De linkmiechels. Ze wisten dat allemaal en hebben gewoon gezegd dat bij het maken van de doorgang de oude zijmuur is ingestort. Niets van waar, maar zo is alles weer ‘legaal’. Alle fouten die tijdens Noud’s afwezigheid zijn ontstaan zijn dus nu hersteld. Het huis wordt toch nog zoals we wilden. Bravo, Noud!

de-keuken-wordt-zichtbaar-en-geen-foute-keermuur-meer.JPG
het-terrein-is-nu-vlak-en-lijkt-ineens-heel-groot.JPG
de-deuren-in-de-voorgevel-van-de-keuken-moeten-een-meter-naar-links.JPG

Peter, 22 juni 2008: het begint erop te lijken

vanavond de nieuwste foto’s gekregen die Noud met Bram heeft gemaakt op de bouw. De eerste verdieping van de nieuwbouw is bijna op hoogte, je krijgt al een aardig idee hoe het moet worden. de foute deuren in de voorgevel zijn nu verplaatst, en ook op de eerste verdieping zitten nu alle deuren op de juiste plaats. Het lijkt erop dat Noud precies op tijd weer op Madeira was. En voor wie dat niet gelooft: ik heb er een foto van zijn auto op ons eigen terrein bijgezet. De eerlijkheid gebied te melden dat Bram (achteruit) de auto weer naar boven heeft gereden. Dat durft Noud pas als hij kan keren op ons eigen lapje grond…

12-de-eerste-verdieping-neemt-vorm-aan.JPG
15-het-terrein-wordt-erg-groot-getuige-bram-op-achtergrond.JPG
14-de-diagonale-keermuur-schept-ruimte-om-het-huis.JPG
13-voor-wie-het-niet-gelooft.JPG

   

Het gat in de keermuur is gemaakt om een trap aan te kunnen leggen naar het hoger gelegen stuk tuin.

Peter, 26 juni 2008: niks te melden?

Noud zegt dat hij niks te melden heeft. Nou, ik denk daar iets anders over. Gisteren heeft hij weer een paar foto’s gestuurd. Daarop is echt te zien dat de voorgevel van de aanbouw precies gaat worden zoals we wilden. De deuren komen op de juiste plaatsen nu, en de verdieping is bijna op hoogte. Je kunt ook zien dat het op het terras uitgebouwde toilet eigenlijk optisch wegvalt en dat is mooi. Op de verdieping groeien de binnenmuren en het verband in het huis is weer teruggebracht. De schoorsteen, die een grote barst vertoonde op eerdere foto’s, is nu met beton hersteld aan de binnenkant zodat we met een gerust hart straks de oven kunnen stoken. Het vordert dus gestaag…nog aangevuld dan met een paar foto’s van vandaag.

17-de-aanbouw-vordert.jpg
16-binnenmuren-nemen-vorm-aan.jpg
15-de-voorgevel-van-de-aanbouw-wordt-precies-zoals-we-wilden.JPG
0011.JPG

Peter, 30 juni 2008: tot aan het randje

Ja! Ze zijn tot aan het randje gegaan. De rand. De dakrand. Die is nu voorzien van bekisting en het beton is gestort. Ziet er misschien niet zo heel spectaculair uit, maar de volgende stap de hoogte in wordt de kapconstructie. Zoals te zien is zijn alle binnenmuren nu gezet en het hoogste punt van de muren is bereikt. Nee, ze krijgen geen ‘pannenbier’ want ze hebben eerst op eigen initiatief de pannen eraf gehaald. Hadden we ze zeker eerst ook brokkenbier moeten schenken. In elk geval hebben ze niet te klagen, want Noud brengt elke middag (net roodkapje met zijn rode cabrio met rode linnen kap) een mand met proviand in vloeibare vorm. En het schijnt dat we grote kwaliteit krijgen. Nou..wat wil je nog meer?

dakrand is gestort.JPG
bekisting van de dakrand .JPG

 


Noud, 12 juli 2008: soms slaat de natuur hier op hol!

Wat is er mooier dan een witte lelie ? Nou daar denkt de natuur hier toch wat anders over. Een witte lelie is saai dus doen we er wat hoerige franje aan in engelse twin-set kleuren. Dan krijg je dus een opgeleukte lelie en die is dan veel mooier en in ieder geval meer bijzonder. Deze staat in mijn tuintje. (update 2021: pas jaren later kwamen we te weten dat het om een ‘bamboelelie’ gaat. We hebben er een paar van in sd tuin staan inmiddels)

vol verwachting.JPG
teveel van het goede.JPG

 

Peter, 12 juli 2008: bouw’beschreeuwing’!

de-mestre.jpg

Het is niet te geloven. Een cacafonie van allerlei door elkaar heen pratende mensen, en dat heet dan een bouwvergadering. En daar moet je dan goed met je hersens bijblijven, en proberen iedereen te verstaan die meent iets te melden te hebben. Maar goed. Het is allemaal weer gelukt.De verkeerd neergezette fundering van de verkeerde (niet-diagonale) keermuur gaat verdwijnen en we krijgen een giga-terras in een L-vorm bij de keuken van vier meter bij vijf binnenmaat, en 9 bij 8 langs de buitenranden. Dat valt eigenlijk buiten het afgemaakte budget, maar de Mestre neemt dat voor zijn rekening. Kennelijk verdient hij nog steeds behoorlijk aan ons. Verder is het een aardige man, ziet er niet uit, heeft een vreselijk keelgeluid, maar dat maakt niet uit want we verstaan er toch vrijwel geen woord van.

Temidden van het tumult kwam dus o senhor Freitas, de rijdende tegelboer, met zijn busje, en we werden verzocht de tegels uit te zoeken voor de keuken, de badkamers en het toilet. Hij heeft ook tegels voor de terrassen, maar hij had nu niet de goede kleur bij zich, die levert hij komende week nog even af dus dat komt nog. We krijgen dan ook hout voor de vloeren te zien. Het schiet wel allemaal op. We waren daar vrij snel mee klaar, witte tegels aan de wanden in de badkamers en het toilet, met een leuk en vrij authentiek Madeira-randje bovenaan. Op de vloeren een mozaïektegel met vooral kleuren lichtblauw. In de keuken een witte antisliptegel op de vloer, aan de wanden soortelijk maar hoogglans, maar wel met een heel leuk eigentijds keukenrandje erboven. Voordat we onze bouwbespreking (of moet ik bouwbeschreeuwing zeggen) hadden zijn we nog even langs het huis gegaan. De aanbouw is nu strak in de cement gezet, maar de uitzichten waar ik het in de update van eerder vandaag over had heb ik nu toch nog maar een keer op de plaat gezegt. Zo kunnen jullie ook zien wat ik bedoel. En natuurlijk ook de partij met de broodoven.

aanbouw-strak-in-de-cement.jpg
gastenkamer-nog-eens.jpg
kamer-met-broodoven.jpg
uitzicht-uit-de-gastenkamer.jpg
uitzicht-uit-onze-slaapkamer.jpg
noud-geeft-planten-water.jpg
het-blog-krijgt-weer-een-update.jpg
we-hebben-al-een-bidet.jpg

Zo. Dan zijn jullie even bij. Morgen gaan we misschien met Madeleine en Bram een toertje maken, ijs en weder dienende. Tenslotte, om nog even een idee te geven hoe we er hier bijzitten, nog even een paar plaatjes van ons huurparadijsje. Dat is ook een heel lief huisje waar we ook niet mee gestraft zouden worden.

Peter, 12 juli 2008: heel anders…

Het is in het echt allemaal toch heel anders. Natuurlijk, ik was goed op de hoogte gehouden van alle vorderingen op onze bouw. Er kwamen regelmatig foto´s waarvan er natuurlijk ook een aantal op dit blog zijn gepubliceerd. Maar de proporties, de sfeer die het huis, vooral op de benedenverdieping, begint te ademen, die kun je niet op een foto vastleggen. Sinds mijn aankomst hier zijn we al twee keer gaan kijken, altijd aan het eind van de middag. Dan krijgen de bouwers een biertje van Noud (of een cola, en de huidige uitvoerder is daar heel streng in, want op de foto´s zien jullie een jongen van een jaar of vijftien aan het werk, en die liep plots met een flesje bier rond, maar niet lang, even later had hij het moeten omruilen voor een blikje cola). Toen we gisteren kwamen waren ze net bezig een geïmproviseerde bouwsteiger te maken op het nieuwe balkon, om de bovenste rand van de aanbouw te kunnen bezetten met cement. Een nogal gammele constructie die van de Nederlandse arbeidsinspectie vast niet zou mogen. Ook bijzonder is de manier waarop emmers met cement hier naar boven worden vervoerd. Beneden schept een van de mannen de emmers vol. Boven staat het vijftienjarige jochie klaar (je weet wel, die geen bier mocht van de baas) met een lange haak. Daar hangt de benedenman de emmer aan en het ventje haalt hem naar boven. Als je daar geen spierballen van krijgt…..

het-bouwen-van-een-stellage.jpg
bier-en-colapauze.jpg
zo-gaat-de-cement-naar-boven.jpg

  

De stopcontacten zijn allemaal voorbereid, behalve in de keuken, want daar moet tegen de achtermuur nog een voorzetwand gebouwd worden. De achterkant van de keuken is namelijk deels in de grond ingegraven en de betonblokken waarmee hier gebouwd word zijn kennelijk wat poreus, zodat er een wandje voorgezet moet worden om vocht buiten te houden. Ze zitten allemaal op redelijk logische plaatsen, niet op anderhalve meter hoogte maar een centimeter of twintig boven de vloer. De woonkamer dreigt ernstig naar onze zin te worden. Vooral de partij met de broodoven ziet er heel leuk uit, daar blijft de natuursteen zichtbaar, verder wordt alles wit gepleisterd. Dat is nodig, want we hebben in de woonkamer alleen maar daglicht door de deuren in de voorgevel, elk maar een meter breed, en nog een beetje door het trapgat en vanuit de keuken. Dus we moeten de wanden zo licht mogelijk hebben.

Toch is dit een ruimte die al wat tot de verbeelding begint te spreken. Op de verdieping is dat een beetje minder het geval, misschien, zoals mijn tante Greetje door de telefoon zei, omdat er nog geen dak opzit en daardoor het ´huis-gevoel´ nog ontbreekt. Het uitzicht vanuit de kamers op de verdieping is natuurlijk niet veranderd, maar elke keer opnieuw ben ik erdoor verrast. Dit wordt een plek waar het aangenaam verblijven is, dat staat vast. Zelfs het geblaf van de honden van de buren is opgehouden, ze zijn nu kennelijk gewend aan volk en verkeer.

ons-gehucht-2.jpg
ons-gehucht-1.jpg

We zijn ook even naar het bovenste straatje van ons gehucht gelopen. Op eerdere foto´s is vaak een huis te zien dat vlak boven ons staat en dat er bewoond of in elk geval bewoonbaar uitziet. Het is dus niet bewoond, en waarschijnlijk ook maar nauwelijks bewoonbaar, maar het schijnt wel in de verkoop te gaan binnenkort. Er zijn dus in ons gehucht 11 huizen of ex-huizen, en er zijn er nu twee bewoond. Straks drie. We maken een paar plaatjes vanaf de ´bovenstraat´ of misschien moeten we hem de Sint Jans Dwarssteeg noemen (wij wonen aan de Impasse São João, dus de Sint Janssteeg) Als wij weer een dak hebben zul je het net achter het boompje in het midden van de eerste foto kunnen zien.

 

Gisteravond heeft Noud mij verrast met een feestje ter ere van mijn vakantie. Een heleboel mensen zaten plots bij ons op het terras en aansluitend met zijn allen gegeten in Joe´s bar, een van onze favorieten hier. Het was allemaal ontzettend leuk, en totaal onverwacht. Ik wist wel dat we met een paar mensen zouden gaan eten, maar het waren er veertien ofzo. Ik had het absoluut niet in de gaten hoewel achteraf Bram en Noud zich bijna hadden versproken. Onnodig te zeggen dat we het niet droog hebben gehouden. Het is misschien maar goed dat er geen foto´s zijn gemaakt.

  

Noud, 14 juli 2008: Het bouwen gaat door, maar wel langzamer, lijkt het…

Op de bouw gaat alles gestaag door. Ik heb echter het idee dat er ergens anders een bouw af moet zijn voor een bepaalde datum want vandaag werd er maar met 3 man gewerkt en gisteren en eergisteren ook al. Kom ik daar aan met 6 flesjes bier en 2 cola. Ik hoop niet dat ze alles tegelijk opdrinken want dan komen er misschien ongelukken van! Maar, zoals op de foto´s is te zien, ze gaan wel gestaag door. Nu is de hele daklijst gestort en het afdak boven het slaapkamerbalkon. Binnen is er een voorzetmuur gekomen voor de achtermuur van de keuken, dat was gisteren al, en heeft de electricien de laatste stopcontacten aangelegd.Er is ook al een vloertje van hout klaargemaakt boven het trappenhuis, zeg maar het rechter gedeelte van het oude huis. Daar wordt dan, morgen denk ik, beton opgestort zodat we een beloopbaar zoldertje krijgen wat we in de toekomst gaan gebruiken om waardevolle spullen in op te bergen als we er niet zijn.

Voorts zijn we zowel hier als in Nederland bezig het onderwerp sanitair te tackelen. Ik kijk hier en Peter kijkt in Nederland. Er komt immers een verhuisbusje hierheen en volgens Alice´s timmermans oog hebben we ruimte zat over. Dus we kunnen ook in Nederland gaan kijken voor leuk sanitair. Leuk sanitair kost hier meteen een klein fortuin. Terwijl bij ons de Gamma etc. ook leuke dingen heeft maar voor een schijntje van wat het hier zou kosten. Daarnaast is het zo dat iets wat er eigenlijk heel gewoontjes uitziet al wel direct 150 euro kost bv voor een toiletpot met stortbak. Peter zag een aanbieding voor zo´n gewoon ding voor 60 euri compleet. Kijk nou hebben we het ergens over. En ja, als we dan toch ruimte over hebben in de bus dan maar gewoon uit Nederland meenemen. En nee……we nemen geen aardappels mee!!!!Maar goed, een probleem kon ik hier niet oplossen en dat is de toilet in de logeerkamer. Door een fout van de bouwer is de hele santekraam van de logeerkamer 50 cm opgeschoven. Dit had te maken met het instorten van de korte buitenmuur. Daar zat een muur van ca 70 cm dik en die was weg en hebben ze dus met moderne stenen weer opgebouwd. Die zijn echter maar 20 cm dik. Dus ze zijn vanuit die nieuwe muur gaan bouwen en dus is de hele slaapkamer daar nu 50 langer geworden. Maar de sukkels hadden niet in de gaten dat de badkamer dan ook 50 cm op zou schuiven. Dit heeft tot gevolg gehad dat bijv. de afvoer van de WC onder het scheidingswandje viel, waarin de toegangsdeur zit, en dat het muurtje links van de nis op de badkamer ook 50 cm kleiner werd. Kortom hoe krijg je daar fatsoenlijk een WC geplaatst. Nou, dus schuin in de hoek. Maar zie maar eens iets leuks te vinden wat die hoek volmaakt. Nou Peet heeft het vandaag gevonden op het internet. Een driehoekig waterreservoir. Wat een vondst. Het zal wel aan de prijs zijn maar dat zien we dan wel weer. Dus dat komt in ieder geval mee met de bus.Voor de rest gaat alles zijn gangetje hier. Net als thuis , wassen, strijken , stofzuigen en koken. Ik kijk nu weer wel meer TV en begin hoe langer hoe meer te verstaan. Vandaag met de bouwers de helft in Portugees en de andere helft in het Engels. Dus het gaat vooruit al is het wel langzaam.

de zijkant van de keuken.JPG
het overdekte balkon in wording.JPG

 

Peter, 15 juli 2008: Oude glorie herrijst!

luis-met-zijn-meesterwerk.jpg
met-een-sponsje.jpg
oude-glorie.jpg

Het huis begint te herrijzen. In al zijn oude glorie. Vandaag is Luis, de voorman en ´supervisor´ begonnen aan het bezetten van de zijgevel van het oude huis. Ook het terras naast de gastenkamer is al grondig aan de beurt. Met een sponsje en een smalle troffel worden de oude cementranden minutieus gerestaureerd, en ook de friezen rondom de ramen zijn of komen uitgebreid aan de beurt. Vol trots laat hij de twee verschillende soorten mortel zien waarmee de cementen muren en de friezen worden afgestreken. Hij is vol bewondering over de mooie detaillering en je kunt zien dat er niet alleen vakkundig, maar ook met liefde wordt gewerkt. Zelf zijn we alleen maar heel erg blij dat de oude glorie, waar we in eerste instantie ook voor gevallen waren, langzaam maar zeker terugkomt.

  

Peter, 18 juli 2008: De pormenores van Luís

Toen wij vanmorgen nog maar nauwelijks de ogen open hadden ging de telefoon al. Ezekiel. Of we met een half uurtje op de bouw konden zijn. Want daar was meneer Freitas met de terrastegels en met stalen voor het parket. En die moesten we nog uitkiezen. En Mestre José was er ook. Dus even opgeschoten en rap naar São João. Inderdaad, meneer Freitas had zijn handel al uitgestald in de toekomstige keuken, het hout voor de vloeren wordt een beetje kersenhout-achtig parket. De tegels voor het terras moet hij dus opnieuw aanrukken want de goede kleur zat er niet bij. Verder werden alle vloeren en alle wanden die betegeld moesten worden opgemeten. Intussen werd al heel snel duidelijk dat hij daar niet zo handig in was. De leiding werd al rap overgenomen door Luis, die in onze ogen eigenlijk de titel Mestre verdient. Want Mestre José was wegens hevige pijnen aan zijn placas (zijn pas verworven kunstgebit) naar de tandarts vertrokken. Luis vond het maar niks dat we meteen met meneer Freitas in de weer moesten want hij stond te popelen om ons iets le laten zien: Een paar details, ´pormenores´, die hij met veel liefde en vakkundigheid heeft gerestaureeerd: de friezen en raamlijsten op de eerste verdieping. De kleur van cement verraadt dat het nieuw is, maar alles is tot in de perfectie gedaan, inclusief een paar heel fijne lijntjes die in het midden van de vertikale stijlen langs de openslaande balkomdeuren zijn ingekrast. Inmiddels is het snoeiheet geworden, maar er komen rare wolken over zee aandrijven en het weer is anders dan anders. Toch gaan we ervan door, met de belofte dat we vanmiddag vroeger dan normaal terugkomen met koud bier omdat het zo heet is.Als we om een uur of drie weer terug zijn hangen er slierten mist in het dal. Wel blijft ons zeezicht intact, omdat we onder de mist doorkijken. Ook de temperatuur, die onderweg zakte naar 21 graden (brrr) is op op ons eigen plekje gewoon 25 graden. Dus het gaat weer nergens over. Noud heeft, buiten het beloofde bier natuurlijk, wat blokjes kaas meegebracht en de heren zijn weer dik tevreden. We kunnen niet vertrekken zonder eerst de ´pormenores van Luis´ nogmaals uitgebreid te bewonderen en hem frontaal op de plaat te zetten met de belofte dat die foto het web opgaat. Bij Deze!

zijraam-met-nieuwe-fries.jpg
de-facade-wordt-het-weer-helemaal.jpg
luis.jpg
hoezo-zonnig.jpg

Peter, 22 juli 2008: Noud’s nursery

Terwijl het huis gestaag vordert zijn wij, vooral Noud, nu alvast planten aan het verzamelen door te kopen ( vreemd genoeg duur), jatten (discreet, en kleine takjes) en vooral stekken (gratis, en tamelijk probleemloos). Bovendien staan er hier in het tuintje nogal wat planten die Madeleine niet heeft meegenomen toen zij hier uitging, en die hebben zich door de goede zorgen van Noud (niet ingewikkelder dan vooral vaak water geven) lekker uitgezaaid of zijn zo gegroeid dat ze geen ´au´ roepen als er een stek afgesneden wordt. De dahlia´s spannen de kroon. Niet alleen maken ze ordinair grote bloemen, maar ze zaaien zich gewoon uit, dus Noud zal er wel een aantal uitsteken en in potten opkweken totdat de tuin kan worden ingeplant. Noud heeft een schaduwrijk plekje op het binnenplaatsje ingeruimd als planten ´nursery´ waar het jonge grut wordt vertroeteld tot ze kunnen verhuizen.

nursery.jpg
ordinair.jpg
het-hele-huis.jpg
oven-schoon.jpg

In het huis wordt verder gewerkt aan het afstrijken van de binnenmuren, niet zo spectaculair om te fotograferen. Verder is de waterleidingmeneer de leidingen aan het leggen (allemaal kunststof hier dus morgen klaar, zegt hij). De woonkamer begint erop te lijken. Het trapgat is vrijgemaakt en er komt nu aardig wat daglicht binnen. We dachten wel een detail te moeten prijsgeven. Onze onvolprezen Luis (die van de Pormenores) had bedacht dat de cement om de sluitsteen van de broodoven zo slecht was geworden dat hij toch die natuurstenen partij zou moeten afcementeren. Maar hij is niet meer op onze bouw. Er is weer een andere voorman, João, – wij denken dat ze allemaal hun eigen specialiteit hebben – en die gaat gewoon de steentjes eruit halen, nieuwe cement erin stoppen en dan de steentjes weer terugzetten. De voorbereidingen zijn gereed: de ovenpartij is schoongemaakt en ziet er al heel mooi en authentiek uit. Op verzoek van Mieke ook maar even een foto van het hele huis. Het is te groot om ´en face´ te kunnen worden gefotografeerd zonder groothoeklens, want verder weg gaan staan kan niet, dan donder je van het grondstuk af zo´n metertje of 8 naar beneden.

Peter, 25 juli 2008: nog even…

Nog even en we zitten in de auto op weg naar het vliegveld. Jammer, ik moet weer terug naar de regen. Gisteren hebben we niet veel gedaan, we wilden misschien nog een tourtje over het eiland maken, maar in de bergen was bewolking en dan rijd je waarschijnlijk in de mist. Het loopt ook niet weg. Dus maar een paar poncha´s genuttigd op het terras. Ook goed. Aan het eind van de middag nog even naar het huis gereden, alvast afscheid genomen van de bouwploeg (als de onvolprezen Mestre José niet gejokkebrokt heeft dan zie ik ze niet meer, want dan is het huis klaar als ik eind oktober terugkom – kunnen we bijna niet geloven) en nog een paar plaatjes gemaakt. De oude latei die boven een nis op de verdieping zit, is op ons verzoek schoongemaakt en blijft in het zicht. Dat zijn nog eens leuke details. De bekisting voor de dakrand van de aanbouw is geplaatst. zoals op de foto te zien is komt het dak op de aanbouw tot aan de rand van het balkon. Erg leuk. Van nu af aan zal Noud de foto´s weer maken en jullie – en mij ook – op de hoogte houden.

ponchas.jpg
latei.jpg
dakrand.jpg

Noud, 26 juli 2008: stil op het Loo

gaan we nog wat doen vandaag.JPG

Peter is in Nederland aangekomen. Ik weet nu niet meer heel zeker of ik thuis moet schrijven of niet. Dit huurhuis is nu ook al mijn thuis. Terwijl ik er maar tijdelijk zit. Maar het voelt nú al als thuis. Peet had het hetzelfde gevoel. Dus waar wonen we nu??? Ik vind het in ieder geval flink verwarrend. Hoeveel ‘thuizen’ kan een mens aan? Maar op dit Loo ben ik net als wijlen Wilhelmina….Eenzaam maar niet alleen.Vanavond heb ik in het opvangprogramma van Yvonne verkeerd met eten en drinken. Heerlijk. De eerste avond is geweest. Peet is goed op de boot aangekomen. Dat was altijd mijn thuis…. maar nu ben ik daar onzeker over. Dit voelt óók heel erg thuis. Wat heb ik daar toch mee?? Zal wat worden als alle spullen uit de berging nu hier staan. Alles wat we bij elkaar vergaard hebben door de loop van de tijd. En de 2 tuinbeelden. Zal wat worden!!! Maar een spreekwoord orakelt: home is where the hart is… en daar houd ik me dan maar aan vast! Maar goed, alles is weer bijna bij het oude, en dat zal dan wel goed zijn . En ik zal er ook wel weer aan wennen. Maar toch… leuk is anders!

Noud, 1 augustus 2008: en toen stond de wereld even stil…

Peet had vandaag een minne dag. Hij had het gevoel dat niets hem lukte en dat al heel de week. De bestelde matrassen .. zijn ze er wel op tijd om mee met de bus te kunnen? Het sanitair… die verdomde bouwvak vakantie ook! Alles dicht! En dan Peet´s grote liefde de Smart, ook al zoiets, die staat al 3 maanden bij een garagist met een burn out. Hij zegt wel dat hij morgen klaar is maar dat zegt ie al zo lang. En ik zit dan hier. Mijn hopeloos droppie daar alleen. Kan niks doen. Elkaar in de ogen kijken en peilen wat de beste strategie is in dit geval ook al niet mogelijk. Kan allemaal niet… dus onmacht. Gelukkig waren Alice en Martin er wel voor Peet. Een welgemeend openbaar hartelijk dank daarvoor. We gaan weer door…En dan, bij het rommelen hier in huis in de papperassen tijdens het algehele opruimen, kom ik, plotseling, dit geschrift tegen. Hoe het hier komt weet ik echt niet. Gewoon… tussen de spullen, de afscheidsrede in de kerk van Peter voor zijn moeder. En dan zinkt alles in mijn schoenen… ff zitten en adem halen! Ik kende eigenlijk elk woord nog wel, maar om het weer te zien…, nee, dat was voor vandaag geen goed idee. Maar eigenlijk toch mooi ook tegelijk. Echter met zoveel herinneringen waarvan ik dacht dat ze eindelijk een beetje aan het vervagen waren en dan komen die uitgerekend in multi colour terug. Met al het verdriet, pijn en vooral medelijden erbij. En dan zit je hier, de bestemming voor een korte vakantie, die we ons met ons drieen bedacht hadden. We hebben het niet gehaald met zijn drieen. Hèh !! (dit was haar versie van mijn GVD), zou moeder gezegd hebben. Voor ieder die het wil lezen, dit was Peter´s toespraak.

deel1.jpg
deel2.jpg

Peter, 3 augustus 2008: processie?

Op dit moment lijkt het leven wel een processie. En dan niet zo een met van die mooie beelden of prachtige kostuums. Nee, meer eentje van drie passen vooruit en twee achteruit. Of. zoals met mijn smart, drie. O ja, hij was vrijdag – uiteindelijk – klaar. We hadden bedacht dat de beste manier om nu eens wat schot in de zaak te brengen zou zijn er gewoon heen te gaan, maar dat van te voren wel te melden. En het hielp. Vrijdagavond zo tegen achten reed ik – met de gereviseerde kap open want het was nog lekker weer – richting zuiden. Het smartje reed als een zonnetje. Maar zaterdag vertoonde hij weer allerlei schakelkuren. Daarvoor was hij dus in eerste instantie naar de garage gebracht. Nou daar gaan we dan weer….Laten we het maar liever hebben over ons huis. Daar zijn plots weer allerlei dingen te zien. Het plafond op het kantoortje in wording, waar wij een bergzolder willen hebben, zit erin. En wat meer is: de stalen dakconstructie staat erop. Nu gaan we weer wat zien! Binnenkort zal de aannemer wel weer geld willen hebben. De oude bestrating van het terras bij de typische “madeira-banken’ is opgenomen om weer te worden gerestaureerd. Het wordt allemaal precies zoals we graag willen! De plaatjes gaat Noud nu uploaden, want ik heb een andere verbinding nodig om ze zichbaar te kunnen maken. Mijn draadloze T-Mobile geeft steeds een foutmelding dus daar kan het niet mee. (Is er een Cyber-dokter in de zaal?) En tussen al dat geweld doet onze overlevende sinaasappelstruik haar best om weer groot te groeien! Zo. ze staan erop. Dank je wel, Noud.

terras-opgenomen.JPG
contouren-worden-zichtbaar.JPG
kapconstructie.JPG
laranjeira-doet-haar-best.JPG

Noud, 13 augustus 2008: onderweg met ons hele hebben en houwen

Vanochtend vertrokken met toch weer een oponthoud. Gisteravond bij het controleren van alles, bleek dat het verhuurbedrijf geen autopapieren had geleverd. Shit… zouden ze die wel hebben of zou een vorige huurder ze hebben kwijt gemaakt. Geen rustig vooruitzicht nadat je 2 dagen alles in die auto hebt zitten boetseren met 4 man sterk (klik hier voor de vakkundige beschrijving daarvan – met foto’s – van zwager Martin). Maar goed, toch maar even naar Berendina voor een borreltje. Bleek dat Berendina iemand kende die nog niet zo lang geleden op diezelfde verhuurafdeling werkte waarvan wij een busje hadden gehuurd. Beer heeft hem gebeld en die vriend zei toen al dat ze nooit de originele papieren in de auto´s deden maar kopietjes. Maar dat ze hadden moeten weten dat zodra er een auto naar het buitenland gaat dat ze dan wel de originele papieren mee zouden moeten geven. Goed dat was al een geruststelling en was het alleen een kwestie van vertraging.

Dus om half 9 was ik in Breda om de papieren op te halen, nog ff een paar boodschappen (tandenborstel, kam en tandpasta vergeten) en op weg naar Madeira.In Belgie en Noord Frankrijk een regelrecht noodweer gehad. Ik kon soms niet harder dan 50 km p/u rijden. En liever had ik op een parkeerplaats gestaan als die voorhanden was geweest. Daarnaast ook een hele harde wind wat het rijden met zo´n bus ook geen lolletje maakt. Zo na Abbeville werd het beter en de wind nam een stuk verder ook behoorlijk af. Uiteindelijk wil ik dagelijks minimaal 650 km rijden en gelukkig was Le Mans een goede stopplaats. Peet heeft via internet een hotel geboekt en het adres doorgegeven. Dus dit keer een echt makkie kon er zo naar toe rijden. 18.30 uur op hotel en een borrel gedronken en gegeten. En nu….naar bed. Morgen deel 2

Peter, 14 augustus 2008: onderweg met ons hele hebben en houwen (2)

Noud is aangekomen in Vitória, of ook wel Gasteiz in het Baskisch. Dat was een rit van maar liefst 780 km. Hij is qua tijd nu op de helft, qua afstand er al een leuk stukje overheen. Vandaag een ‘uneventful trip’ en dat is precies wat we moeten hebben. Het is per slot al spannend genoeg. Na zijn aankomst in Gasteiz belde hij me op met de mededeling dat hij in een ongelooflijke luxe hotel terecht was gekomen. Ik had dat (ongezien natuurlijk) geboekt via Booking.com voor een luttel bedrag. Noud vermoed dat hij de eerste is die in het bed op zijn kamer slaapt. Spiksplinternieuw dus met alle bijbehorende promotieprijzen om het ding vol te krijgen. Nou ja. Doe er je voordeel mee. Na een reis van negen en een half uur, toch wel spannend met zo’n grote en vooral zwaar beladen bus, is het niks erg om je even in luxe te kunnen baden. Morgen heb ik hem in Caceres in het Caceres Golf Hotel geboekt. Wel buiten de stad en dat zal hij jammer vinden, maar het kunnen parkeren van dat giga-apparaat is een eerste prioriteit. De meeste stadshotels hebben weinig of geen mogelijkheden. Jullie snappen al dat Noud nog niet weet dat hij morgen niet verder hoeft dan Caceres. Dat is een dikke 550 km, maar voor de laatste reisdag op het vasteland staat dan nog maar een kleine 450 km open. Dus het wordt tijd dat hij het ietsje kalmer aan mag doen. Overigens, morgen voert niet alleen maar over snelwegen, er zit een flinke dosis Carreteras Nacionales bij en dat kost tijd genoeg.Als Noud straks terugkomt van zijn avondeten zal hij dit wel lezen of anders zien dat hij gemiste oproepen op zijn telefoon heeft.. Morgen hopelijk deel 3…

Peter, 15 augustus 2008: onderweg met ons hele hebben en houwen (3)

Caceres vandaag. Dat was dus niet zo’n gigantische rit en Noud was dus al om half vier in het hotel. Zo aan het eind van de middag kan het knap warm worden in Extremadura, de braadpan van Europa, en dat werd het ook vandaag. Noud had dus geen airconditiioning in de auto. Dacht hij. Toen ik dat gisteren tegen Alice zei, zei ze: wel waar. Er zit een knop AC in, die heb ik zelf gezien. Dus vandaag rond de middag met Noud aan de telefoon tegen hem gezegd dat hij gewoon de airco aan kon zetten. Die heb ik niet. Welles. De AC knop. Druk er maar op. Maar dat is een draaiknop. Nee, drukken. O. Nou, ik heb erop gedrukt. En wordt de lucht nu koud? Die is de hele tijd al zo koud. Ik heb de hele tijd de verwarming aan. Conclusie: de airco stond de hele tijd al aan. Technisch wonder, die Noud!

Om een uur of acht nog zijn huishoudelijke taakje gedaan: zijn planten water geven. Die stonden er in de vrachtwagen ondanks de hitte nog vrij fleurig bij… Morgen naar Portimao. Dat is nog zo’n 400 km. Als het goed is heeft hij daar weer zijn eigen vodafone internetverbinding dus met een beetje geluk schrijft hij morgen deel 4…

Peter, 16 augustus 2008: onderweg met ons hele hebben en houwen (4)

Pech! ik moet deel vier toch nog zelf schrijven. Niet omdat Noud niet is aangekomen in Portimao. want dat is hij. Vanmiddag om een uur of drie. Onze tijd. Daar was het pas twee uur en dat betekent nog een extra uurtje zoetbrengen. Vannacht heeft hij de minste accomodatie tot nu toe: de cabine van het vrachtwagentje. Dit is het weekend van Maria Hemelvaart en er is dus geen hotel te krijgen dat nog enigszins betaalbaar is.

Daarom: Noud heeft wel internet maar geen stroom voor de computer, dus ben ik nog een keer aan de beurt. Hij is al op het havenkantoor geweest, heeft zijn tickets voor morgen en voor de terugreis volgende week en staat nu in de wachtrij. Sterker, hij IS de wachtrij. In zijn piere-eentje nu op het haventerrein voor de nacht, elk half uur door electronische meeuwen waarschijnlijk gewekt. Want die hebben ze daar, om echte meeuwen (hun poep vooral) weg te houden. Ik had Noud net aan de telefoon en ik kon het hier horen. Alsof ze een stel meeuwen levend villen…. Enfin. dit deel van het avontuur is achter de rug en dat is een hele rust.

Peter, 25 augustus 2008: de stuipen op het lijf

Noud is aangekomen in Le Mans. Goed gereden, ondanks toch weer een uur oponthoud. Maar ongewild heeft hij me de stuipen op het lijf gejaagd vandaag. ‘Picture it’…. Vandaag is de voorlaatste dag van het verhuisavontuur. Op Noud zijn reisdagen hebben we vaak telefonisch contact. Ik wil natuurlijk graag weten hoe de vorderingen zijn, en soms is dat ook nodig om snel een hotel te kunnen bespreken langs de route. Vanmiddag om half een ging mijn mobieltje weer. Noud, kon ik zien op het display. Maar ik krijg Noud helemaal niet. Ik krijg een Franse dame, die me zegt (vertaling natuurlijk) ik ben chauffeur van een ambulance en ik sta hier op de snelweg bij Bordeaux met een Nederlandse meneer… Ik denk dat ik krijtwit wegtrok. Het volgende dat ze zei klonk als: en ik heb hem erin gelegd. Meteen daarna zei ze dat die meneer niet zo goed Frans sprak en dat ze daarom mij opbelde. Ik onderbrak haar spraakwaterval en kreeg ertussen: ´En wat heeft hij????’ Ze zei: ‘helemaal niets.’ Op dat moment realiseer ik me wat ze eigenlijk gezegd had. Ze zei: Je lui suis rentrée dedans. En dat betekent zoiets als: Ik ben bij hem naar binnen gereden. Ik had begrepen: Je l’ ai rentré dedans. En dat zou een wat ruwe manier geweest zijn om te zeggen: ik heb hem erin gelegd. Enfin. Dus eerst Noud aan de telefoon gevraagd. Hij had dus niets, en het vrachtwagentje ook niet, maar de ambulance (het was eigenlijk een ambulance voor zittend vervoer, en dus totaal irrelevante informatie) had zo ongeveer geen neus meer. Nou ja. De Gendarme moest erbij komen en de papieren zijn ingevuld. Noud kon het niet helpen, hij moest remmen voor een stilstaande file en de ambulance dus ook maar die deed het te laat…. Nou ja. We zijn allemaal van de schrik bekomen (niet helemaal eerlijk, Noud had het niet eens gemerkt – dat lees je in het volgend hoofdstuk – en was dus ook niet geschrokken) maar het herinnert me er wel aan dat ik blij zal zijn als dit avontuur voorbij is. Vanmorgen dacht ik nog dat ik over de heenreis heel wat nerveuzer was met die overvolle auto dan over de terugreis. Zo zie je maar…

Noud: 27 augustus 2008: weer thuis

Gisteravond, dinsdag dus, ben ik aangekomen in Breda om de auto in te leveren bij Tigchelaar. Eigenlijk niet op tijd omdat ik op de ring van Antwerpen in een file vastliep. De reis is niet zonder slag of stoot verlopen zoals je hebt gelezen. Daarnaast waren de stukken van ruim 800 km per dag gewoon te groot. Ik kon wel veel harder rijden dan op de heenweg maar het voordeel wat je daar op deze trajecten uithaalt is maar heel weinig. Dan gaat het om een half uur of zo op een hele dag rijden. De reis per pont was geweldig. Jan en Saskia zaten ook op de pont, die 2 uur vertraging had door slecht weer, en dat maakte het een heel stuk gezelliger en de tijd daar is omgevlogen.

De eerste trip naar Burgos ging wel goed en volgens verwachting. Ik kwam daar rond half 10 aan, dus 2 uur latere dan gepland. Door een wrakke beschrijving van het hotel zelf op het internet waar ze te vinden waren werd ik dus na die hele dag getracteerd op een puzzeltocht. Dat vond ik niet leuk en dat kun je dan op dát moment net niet meer hebben. Want het rijden met zo´n bus is toch geen sinecure! Je moet flink opletten dat je niet door de Portugezen, Spanjaarden, Fransen en Belgen, door hun belachelijk rijgedrag in de problemen komt. Goed in Burgos had ik dus uiteindelijk dat hotel gevonden met blik en geluid op de snelweg. Maar als je moe bent slaap je overal.

De dag erop naar Le Mans. Halverwege ging het fout met de ingewanden en moest ik wat vaker stoppen. In de voormiddag ook nog een vette file voor bordeaux. Daar moest ik een flinke paniekstop maken en ik heb mijn voorbuurman maar net gemist gelukkig. Echter mijn achterbuurvrouw was niet zo oplettend. Ik had er niets van gemerkt omdat haar auto, een Peugeot 407, keurig onder de laadklep van de vrachtwagen was geschoven. De voorkant van die auto was helemaal kapot en in elkaar. Aan de vrachtwagen was niets noemenswaardig te zien. Maar goed ik moest dus wachten tot de politie er was. De franse dame en ik hebben tijdens dit wachten de schadeformulieren ingevuld. En nadat de politie alles had gecontroleerd kon ik door. De politieman heeft mij keurig weer in de file geloodst. Maar ja wel 1,5 uur vertraging. En die file was nog niet weg. Uiteindelijk zo rond 8 uur in Le Mans aangekomen. En op de kamer ging het eigenlijk meteen fout. Overgeven als een gek en op de wc blijven zitten was ook geen overbodige luxe. Het lijkt erop dat het een virusje is van Madeira want ik hoorde van Madeleine dat haar zoon James op hetzelfde moment hetzelfde meemaakte.

Maar goed, kopjes thee gedronken met droog brood, en dat maar zoveel mogelijk. Dat heb ik in de nacht nog een keer moeten beboeten want toen kwam alles er in 1 golf weer uit. Badkamer uitdweilen en maar weer kopjes thee drinken. De volgende morgen dus wat langer in bed en bad gebleven en ik reed om half 11 weg. Een beetje gammel, maar het ging. Ik zou om kwart over 5 in Breda aankomen. Maar de Franse ambtenarij had besloten dat ze de A28 moesten afsluiten dus dat kostte een uur in een omleiding. Bij Calais had diezelfde ambtenarij besloten dat de afslag naar de ferries naar engeland voorzien moesten worden van nieuwe belijning dus die waren ook afgesloten. Alle Engelsen op de thuisreis in verwarring, dus een vette file. Nog een half uur vertraging erbij.

Op het laatste drupje diesel Belgie gehaald want het verschil tussen 1,48 euro per liter diesel in Frankrijk en 1,33 in Belgie is wel erg aantrekklijk voor de brandstofslurper waar ik mee reed. Overigens in Spanje kost de diesel 1,19… dat is nog eens echt goedkoop.

Peet was in de tussentijd de boel aan het regelen bij Tigchelaar, dat ik het nét zou halen als er niks tegenzat. Ik wilde wel van die bus af. Maar goed op de ring van Antwerpen ging het weer fout. File, en toen haalde ik het niet meer. ik kwam om 2 over 7 aan bij Tigchelaar. Alle bagage uit de bus overgeladen en toen bleek dat de hekken van het bedrijf nog open waren. Dus rap die bus op het terrein en gauw naar huis. Heerlijk!! Al met al is de terugweg me dik tegen gevallen. Op de heenweg, met een zwaar beladen bus, had ik daar geen last van. Tenslotte is het dan zo dat je je spullen aan het wegbrengen bent en dat is dan een leuk gevoel. Alles in het huurhuis plaatsen, wat uitpakken, allemaal leuk. Dat dat anders uitpakte was een tegenvaller maar het was niet anders. Op de terugweg heb je deze leuke vooruitzichten niet en is het gewoon een kwestie van die bus terug rijden. Ik ben ook moe vertrokken door alle commotie en dan heeft zich gewroken. Maar… de missie is volbracht. Gelukkig !!!

Noud: 7 september 2008: bijna twee weken in Nederland, en maar hollen…

Als je dit leest dan ben ik weer op (weg naar) Madeira. De tijd hier is omgevlogen met allerlei leuke maar ook een paar niet leuke dingen. Leuk was om een boel mensen te zien die ik nu een poosje zal moeten missen. Erg leuk was de reunie van de NicholsonKring in Antwerpen. Daar gingen we op vorige week vrijdagavond al naar toe: beladen met een zelfgemaakte rijsttafel. Het was ook plotseling prachtig weer geworden en dat is het weekend zo gebleven. Op zaterdag met vriendinnen Eveline en Petri naar de exotenmarkt geweest. Met prachtige groenten en fruit. en jawel de eerste vijgen van dit jaar….lekker!! Ook ontbijten met een garnalenkroket is erg lekker. In de middag een alternatieve rondwandeling door de stad naar mooie maar niet zo erg bekende plekjes. Vanwege het warme weer werd er zeer regelmatig uitgerust op een Antwerps Terras.

En in de vroege avond een luisterrijk diner in een restaurant op de hoek van de grote markt. Het was op zondag een soort van Uitmarkt in Antwerpen dus daar moesten we ook overheen slenteren. Alle galeries waren ook open, en dat hadden ze nou niet moeten doen. Ben ik toch weer aan iets blijven hangen. Marcel zal wel zeggen: heb je nu nog niet genoeg troep, of ga je een museum beginnen? Maar ja, ik ben net een troep muizen, ik maak alle meer-ruimte die ik heb altijd vrij snel vol. Maar goed het was erg gezellig, we hebben nog uitgebreid getapaad met Peter Hofman en Eveline.

Terug in de haven ontstond er spontaan een kookmanie op alle boten en werd er besloten dat we met 17 man samen zouden eten koken en samen opeten. Petri had een emmer pastasaus gemaakt, Eveline dook de kombuis in en kwam eruit met salades en artisjokken; weer anderen kookte pasta want voor 17 man heb je nogal wat nodig en daar zijn de kombuizen niet zo erg op berekend. Matilde kreeg de geest en zou voor ons eens een echte tortilla maken….kregen we dus ook nog kookles van een Spaanse!!! Annelies dook plots de kombuis in van haar boot en kwam met 17 heerlijke toetjes te voorschijn waarvan ze de ingredienten bij alle boten uit de kombuis had weten te praten. Dit alles overgoten door heel veel wijn en prachtig weer. Nou wat wil je nog meer. Een erg gezellig weekend dus. Moe maar voldaan, zoals dat heet, keerden we bootwaarts en lagen al erg vroeg te kooi.

Maandag wat minder leuk, moest ik naar de advokaat. Dinsdag, woensdag en donderdag moest ik werken aan de definitieve afwikkeling van de erfenis van Moeder Groen. Buiten dat het een klote(n?)werk is (excusez le mot) heb ik er elke keer weer last van dat er allerlei herinneringen opborrelen en dat bemoeilijkt het allemaal wel. Maar goed, alles is nu zover en de accountant moet het nog allemaal naberekenen etc. Maar dan is het binnenkort de laatste handeling en dan hoop ik dat het wat dat betreft helemaal voorbij is.

Zaterdag ging op aan boodschappen doen en strijken en in de avond nog ff een leuk feestje bij Marion, een collega van Peet, die 40 jaar werd. Vandaag de boel inpakken, Beer en Adriaan zijn nog even langsgeweest en dan een afsluitdiner in St Annaland bij Buutengaats. En om kwart voor 12 ga ik de trein in naar Schiphol. Daar ben ik om 2 uur of zo en dan is het nog maar 3 uur wachten voordat ik kan inchecken en om kwart voor 7 gaat de vlucht.

Peter, 8 september 2008: weer voorbij

Het waren een paar leuke weken, zoals Noud al beschreef. Niet alles was leuk, want er moest een boel geregeld worden en een paar hobbels genomen. Maar uiteindelijk was het vooral prettig om de dingen weer eens normaal te kunnen bespreken – of er zelfs ouderwets ruzie over te kunnen maken – zonder dat je daarvoor achter een beeldscherm moet zitten of aan een telefoon hangt. Maar het is weer voorbij. We zijn heus niet zo klef, en ook nooit geweest, maar we vonden het alletwee niet leuk dat Noud nu weer terug moet. En een hele dag tegen zijn vertrek aanhangen hielp ook al niet echt. Maar het moet wel. Want intussen heeft de aannemer op Madeira er alweer een potje van gemaakt. Net als in Nederland zijn kennelijk ook in Portugal alle beroepen met een A fout (aannemer, automobielhandelaar, assuradeur, arts niet te vergeten – en een aannemer is dubbel fout want hij begint met dubbel aa) en de aannemer moet weer eens krachtig worden toegesproken. Dat is aan Noud wel toevertrouwd, maar het is geen sinecure. Hij zat er ook stevig tegenaan te hikken en dat maakte zijn vertrek er niet echt luchtiger op. Maar vanavond gaat hij eens op zijn gemak op de bouw kijken om alle rampen te overzien en dan komt er deze week weer een keer een bouwbeschreeuwing. Maar deze keer denken wij niet dat de Mestre erg zal schreeuwen. Noud is tamelijk boos op de slordigheid waarmee de tekeningen vooral NIET bekeken worden en de intensiteit waarin de verschillende leveranciers vooral NIET met elkaar spreken. Dus ze kunnen hun borst nat maken maar dat weten ze nog niet… Ik wens ze sterkte, maar vooral Noud, die nu weer even een paar lastige dagen tegemoet gaat. Daarna kan hij eindelijk eens in zijn spullen duiken en wat leuke dingen uitpakken en wat kunstjes ophangen. Daar verheugde hij zich al op toen hij met de boedel de vorige keer op Madeira was aangekomen maar door de perikelen die week heeft hij er niets aan kunnen doen en dus ook niet van kunnen genieten. We volgen zijn vorderingen van nu af weer op de voet en er zullen wel een paar plaatjes komen van de inrichting van het huurhuis…

Noud, 8 september 2008: terug op Madeira

zijterras.JPG
overzicht met bouwvakkers.JPG
begint erop te lijken.JPG
pad voor het huis.JPG
voor de regens zaten de daken erop.JPG

Met de trein ging prima vanaf Roosendaal. Jammer dat ik Schiphol voorbij ben geslapen en dus op Amsterdam Centraal uit kwam. Maar geen nood: ik had tijd zat. Dus de trein terug naar Schiphol genomen waar de reis werd veraangenaamd door 3 dronken zeeeeeer dikke hoeren die echt met zijn 3en dikke lol hadden en eens flink ´de kachel aanmaakten´ met iedereen die in het vizier kwam. Op Schiphol aangkomen kon ik al om 2 uur in de nacht de koffer inchecken. Dat scheelt ook weer een heel gesleep en je kunt dan zelf door de veiligheidscontrole. De douanecontrole, blijkt nu, is er niet ´s-nachts. Dus eenieder die iets in zijn schild voert kan gerust onopgemerkt het land uit. Bij de Gate was het nog erg rustig en daar heb ik een ligstoel in bezit genomen en nog een paar uur gedoezeld. De vlucht was zonder enige rimpeling en ik kwam met een kwartier vertraging aan op Funchal airport waar Marcel mij opwachtte. Het was wel erg heet en drukkend en Marcel vertelde dat het flink geregend had de dag ervoor. Na een biertje op een terras aan de haven van Calheta door naar huis. Daar kon je echt goed zien dat het flink geregend had want alle grote kartonnen dozen waar het Ikea bed in was verpakt waren nu flink zompig. Dat is wel handig om het in plaats van op te vouwen nu gewoon op te kunnen rollen. Dus die kunnen nu gemakkelijker weg. Bij het huurhuis leek het wel een sauna en daar kwam ik ook de “man met de hamer” tegen, dus nadat Marcel naar huis ging ben ik bijna direct het bed in gedoken. Madeleine was zo lief om me vanavond voor het eten uit te nodigen dus vanavond nog even niet koken. Lekker!!! En naar de bouw ga ik vandaag ook niet vanwege gebrek aan zin. Wel van Ezekiel een serie foto´s ontvangen waar op je kunt zien dat ze aan de fundering van de terrassen zijn begonnen en dat ze de plafonds aan het afstrijken zijn. Dus het gaat wel gewoon door.

Peter, 12 september 2008: buikpijn… over!

Noud schreef al dat hij weer terug is op Madeira. Dat de reis prima was en de hoeren leuk!En dat hij geen zin had om naar de bouw te gaan. Op dinsdag is hij dan toch – met buikpijn – gaan kijken. Met vrees en beven over wat voor vreselijkheden ze nu weer zouden hebben bedacht. Maar bij het betreden van het terrein: buikpijn over! Het huis wordt prachtig, alles ziet er heel goed uit, de terrassen zijn te groot uitgevallen en niet helemaal rechthoekig, dat is dan het probleem van de Mestre, die nu meer tegels moet kopen en er aan moet laten zagen om de schuine kant op te vangen. De parkeerplaats lijkt wel groter te zijn dan nodig, maar dat moeten we nog maar eens bekijken. De foto’s waarnaar jullie reikhalzend uitkijken laten nog wat op zich wachten. Want Noud heeft de oplader van het fototoestel hier aan boord laten liggen. Als ik eind volgende week naar Madeira ga neem ik het mee. Intussen zal hij wel een camera lenen om nu toch jullie – en niet te vergeten mijn – brandende nieuwsgierigheid te blussen. Intussen is er al een bouwbespreking tussen Noud en Ezekiel geweest. Daar deden zich geen problemen en ook geen onduidelijkheden voor (de boodschap GEEN MEERWERK ZONDER OFFERTE is duidelijk aangekomen. Maar morgen volgt er nog een bouwbeschreeuwing (dat betekent mét de Mestre maar ongetwijfeld zonder diens placas*, zodat er wel veel geluid uit gaat komen maar weinig verstaanbaars) op de bouw, en Noud heeft aangekondigd dat hij vrolijk mee gaat schreeuwen. Hopelijk kan er een camera geleend worden zodat we weer eens wat te zien krijgen. We houden, anders dan de Mestre, de adem in…

*kunstgebit

Noud: 14 september 2008: eindelijk weer plaatjes

Met dank aan Marcel voor het mogen lenen van zijn camera en hij heeft de plaatjes ook naar mij doorgestuurd.

achter het huis nog wat rommel.JPG
madeiraterras en wapening parkeerplaats.JPG
Marcel bekijkt alles eens grondig.JPG
madeiratterras in reparatie met pad en bloembak.JPG
het plafond van onze badkamer is er.JPG
het plafond van onze.JPG
terras met te grote parking.JPG
pad met bloembak en parkiing.JPG
hier komt de wasmachine.JPG
het terras naast de keuken.JPG
het grote terras.JPG
madeirabank is klaar.JPG
bloembak is terug, trap moet nog wat aandacht.JPG
wapening pilaren voor hek.JPG
de aanbouw.JPG
voorgevel met gestorte terrassen.JPG
wordt het wat of niet.JPG

                

Peter, 29 september 2008: weer een stapje

Noud stuurde gisteren weer een paar foto’s van het huis. Hij had Yvonne meegenomen, die schilderes is en natuurlijk ook al zo’n dertig jaar op het eiland woont. Samen hebben ze naar mogelijke kleurschema’s voor het huis gekeken. Het wordt dus sang-de-boeuf voor de onderste rand en de vertikale binnenvlakken van de madeirabanken, zalm voor het huis en de overige vlakken van de madeerabanken, cement ongeverfd voor de zittingen van de madeirabanken en voor de raam- en daklijsten heel licht grijs. Komt goed. Verder is nu de dekvloer in de woonkamer gestort. En ineens valt de boel in proportie. Heel mooi… Ze zijn nu ook begonnen met het weer uithakken van het te grote fundament voor de parkeerplaats, en de madeirabank voor het huis is nu klaar. Yvonne probeert ze uit…. Het klinkt allemaal simpel. Maar veel dingen moeten hard door Noud worden bevochten, vooral als het gaat om het herstellen van fouten die veroorzaakt worden doordat de aannemer zelf gaat nadenken. En niet op de tekening kijkt. Dat moet hij ook niet doen. Hij moet denken aan een paard overlaten. Die hebben een groot hoofd… Zo moet in de gastenkamer nog een loze bovenrand van de badkamermuur worden verwijderd voor betere proporties. We zijn benieuwd of ze uiteindelijk begrijpen wie de baas is.

madeirabank is klaar.JPG
dekvloer is gestort.JPG
Yvonne probeert de bank.JPG
badkamer is nog te hoog.JPG

   

Peter, 3 oktober 2008: dwingend oog

keerrmuur.JPG
plantenbak gefatsoeneerd.JPG
tuin.JPG
gastenkamer.JPG

Na heel lang aandringen en uiteindelijk dreigen met stopzetten van de betaling heeft het dwingend oog van Noud eindelijk de resultaten voortgebracht waar we al zo lang op zaten te wachten. Ten eerste de keermuur achter het huis, die niet meer betrouwbaar was. De aannemer wilde dit (meer)werk vooraf betaald hebben. Daar konden we dus niet onderuit en het is een te belangrijke zaak om te laten versloffen. Dus de betaling is gedaan en op de dag dat de aannemer het geld binnen had is Noud gaan controleren en…….verdraaid……hij is voortvarend aan het werk begonnen. Nu, na nog een dag, heeft Noud de bijbehorend foto’s, en niet alleen die van het werk aan de keermuur, maar ook van drie andere zaken die onderhand zwaar op de maag beginnen te liggen. De eerste daarvan: het verwijderen van de fundering van het te groot aangelegde stuk parkeerterrein. De tweede is het fatsoeneren van een belachelijk vormgegeven plantenbak tussen de parkeerplaats en het pad langs het huis en de derde en belangrijkste correctie is het eindelijk verwijderen van de bovenste rij blokken van de badkamer in de gastenkamer. En eindelijk valt ook die in proportie. Het is een gelukwens en een compliment waard. Noud zit niet voor niets op Madeira!

   

Peter, 13 oktober 2008: mooi van achteren

Noud heeft het druk. Te druk om blogpostjes te schrijven. Hij heeft namelijk twee logés. Bram, voor een dag of tien, en Nikki, de hond van Saskia en Jan, voor zes weken. Want Jan en Saskia zijn naar Amerika en waren blij dat Nikki bij Noud mag logeren. Het vinden van een fatsoenlijk gastadres op Madeira is niet zo simpel. De bouw gaat intussen gestaag verder. Aan het huis zelf is even niet zoveel te zien, want ze zijn nu bezig met het maken van een definitieve inrit. Aanvankelijk hield onze ‘impasse’ op waar het oude hek stond, maar dat was alleen ter breedte van een voetganger. Daarna ging de ‘impasse’ over in de ‘vereda’, het voetpad, dat meteen steil naar beneden loopt. Op die plek zat bovendien de aansluitput van de ‘Aguas da Madeira’ oftewel de regionale waterleiding. Daarom is de aansluitput nu naar boven gehaald, naar het nieuwe niveau van de ‘impasse’ en is er een trap in aanbouw die de aansluiting met de ‘vereda’ weer begaanbaar moet maken. Maar het belangrijkste werk is aan de achterkant van het huis uitgevoerd. De gammele keermuur met de achterburen (het huis is een ruïne en het terras wordt door de kippen van de overburen bewoond) is weer helemaal in orde en achter het huis is alles nu fraai gecementeerd om het hemelwater niet meer in huis te krijgen. Het huis is nu dus ook mooi van achteren.

de vereda krijgt een trap.JPG
mooi-van-achteren.JPG

We hadden ons de laatste tijd wat zorgen gemaakt over de stevigheid van onze Mestre José. Niet over zijn eigen fysieke stevigheid want hij weegt minstens 110 kilo, maar over de stevigheid van zijn bedrijf. De klad zit wat in de bouw op Madeira – waar niet trouwens – en hij had bedongen dat het geld voor het meerwerk vooraf moest worden betaald. Maar nu hebben we weer meer lucht: hij heeft in elk geval een nieuw en vrij groot project in de wacht gesleept en heeft er nu de papieren voor binnen. Dan is het officieel en dat betekent dat er weer geld naar hem toe komt, en bovendien dat hij zijn mensen binnen afzienbare tijd elders nodig heeft, dus dat kan alleen maar in ons voordeel werken..We kunnen jullie nu ook eindelijk laten zien hoe het hele huis er van een afstand uitziet. Noud heeft met hulp van Marcel de plek gevonden waarvandaan je het hele gehucht kunt zien. Met rechtonder ons huis…

contouren-worden-zichtbaar.JPG

Peter, 20 oktober 2008: jobstijding…. of toch niet?

Vanmorgen krijg ik een telefoontje van onze onvolprezen Ezekiel. Hij kon Noud niet bereiken en hij had hem dringend nodig. Slecht bericht, zegt hij…. De aannemer, Mestre José, was verleden week in het ziekenhuis opgenomen. Met Longontsteking, zeiden ze. Dat verhaal kende ik al, want er had afgelopen dinsdag weer een bouwbeschreeuwing zullen zijn en die ging zonder afmelding niet door. De oorzaak weten we nu. De hele goegemeente was in rep en roer want de mestre was met longontsteking in het ziekenhuis opgenomen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar een heel ander idee bij had. De paar keer dat ik de Mestre gesproken heb klonk zijn stem als een rasp, en dat wil natuurlijk niet alles zeggen, maar hij zag er ook niet zo gezond uit. Ik heb wel meer van die momenten van inzicht, zoals je dat zou kunnen noemen.

‘inzicht’

Ook dit keer klopte mijn ‘inzicht’. De Mestre had geen longontsteking. De Mestre had longkanker. En de Mestre is inmiddels niet meer….Een menselijke tragedie, natuurlijk, zo oud was hij niet, en hij laat een gezin achter. Maar de Mestre heeft misschien een genadig einde gehad. Het heeft maar een paar dagen geduurd, en Ezekiel vertelde dat hij er vrijdag nog was, dat de Mestre hem wel herkende maar al niet meer kon communiceren… Gisteren (zondag) is hij gestorven…De gezondheid van Mestre José van de laatste maanden verklaart denkelijk wel de moeizame communicatie. Hij had waarschijnlijk grote zorgen en had er zijn hoofd niet helemaal bij. Bergrijpelijk…

geen ernstige gevolgen, zo lijkt het

Voor ons lijkt de droeve gebeurtenis geen ernstige gevolgen te hebben. Het spijt me dat ik al snel deze overstap moet maken, maar het zou voor ons slecht hebben kunnen uitpakken als een en ander niet geregeld zou zijn. Het bedrijf van de Mestre gaat – in elk geval voorlopig – gewoon door. Er zijn nieuwe projecten aangenomen en er is een bedrijfsleider aangesteld, Romão, die Noud kent en waar hij goed mee kan communiceren. Overmorgen is er een bouwbespreking met Ezekiel, Romano en waarschijnlijk de architect, en we hopen dat we dan een wat nauwkeuriger planning te zien krijgen.

gejokt

Noud heeft (gejokt) gezegd dat hij per 1 december uit het huurhuis moet. Vandaag zei Ezekiel mij dat ons huis dan klaar is. We zullen zien…Intussen zijn er wel weer wat mooie plaatjes. De omlijstingen van ramen en deuren van het nieuwe gedeelte zijn nu gemaakt, en ook de madeirabanken voor het huis hebben hun omlijstingen van cement. Het ziet er prima uit. Er zijn nog wat andere details die wat minder fotogeniek zijn, zoals het aansmeren van een deel van de oude oven aan de buitenkant, het aansmeren van de buitenmuur langs de vereda en het maken van een minilevada voor onze ingang langs. Je kunt het ook gewoon een goot noemen, maar wij houden het liever bij de tradities van het eiland…Wordt zeker woensdag vervolgd…

de raamomlijstingen zijn er.JPG
de madeirabanken gerestaureerd.JPG
de zijgevel is er.JPG
Nikki inspecteert.JPG

Noud, 26 oktober 2008: bezoek uit Nederland

Op het moment dat ik dit schrijf zijn Bram en Vivian alweer vetrokken met hun zeilboot Duende naar Tenerife. Ze waren 14 dagen op Madeira en we hebben elkaar met grote regelmaat gezien. We zijn uit eten geweest, we hebben bier (een eigen brouwsel van de uitspanning aldaar – en wat ik erg lekker vind omdat er niet zoveel prik in zit) zitten drinken aan de haven Funchal. De Nederlandse clan hier heeft kennis met hen gemaakt, nog maar weer eens uit eten of een etentje bij iemand thuis. Allemaal erg gezellig. Ik heb ze naar allerlei uithoeken van het eiland gebracht want daar gingen zij dan weer op een levada voor erg gevorderden wandelen. Niks voor mij, teveel afgronden en te weinig hekjes. We hebben een ronde met de auto over de west kant van het eiland gemaakt. Net op tijd want de dag erna is de buitenweg van São Vincente naar Porto Moniz afgesloten vanwege het feit dat het te onveilig werd door vallend gesteente door de regen. Dan brokkelt er nog weleens iets af. Er stond ook een rit langs de oostkant van het eiland gepland maar daar was geen tijd meer voor. Maar dat kun je allemaal lezen op hun eigen site met mooie foto´s : http://www.sy-duende.com/ Deze foto is gemaakt bij het begin van de laatste wandeling

Bram en Vivian in Jardim da Serra.JPG

Afgelopen Donderdag is Reina ook aangekomen op het eiland. Ze geniet enorm van het mooie weer en alle prachtige vergezichten voor zover we die hebben gehad. We zijn 2 keer naar de hoogvlakte gereden maar daar hebben we nog geen geluk in gehad. Gewoonweg Nederlandse omstandigheden met kou, regen en mist. Maar wel fijn aan zee gezeten met prachtig weer. En Reina geniet altijd van een tochtje met de auto. We hebben zelfs een lavada wandeling(etje) gemaakt om de sfeer te proeven. Als Peet er is dan zullen we eens een echte proberen maar dan wel voor bejaarden, niet die Bram en Vief hebben gedaan. Reina zit ook graag te lezen en dan liefst met een zonnetje erbij met een mooit uitzicht. Tot op heden lukt dat aardig zoals je kunt zien.

En dan natuurlijk mijn derde logé, Nikki. Ze begint al aardig te wennen. Mag bijna alles wat ze thuis niet mag. Krijgt ook van die lekkere tussendoortjes, die enorm verantwoord zijn (dit is dus voor Jan en Saskia), maar die ze wel erg lekker vindt.

Reina geniet op het terras.JPG
hier mag Nikki alles.JPG
het witte huis.JPG
toekomstige plek voor de wasmachine.JPG
achtertrap in wording.JPG
verdiepingsvloer is wat dik uitgevallen.JPG

En de bouw gaat ook nog onverwacht erg gestaag door. Alles is min of meer geregeld en ik heb een bouwbespreking gehad met alle toeleveranciers etc.. De financien zijn ook min of meer geregeld en iedereen weet waar hij aan toe is. Ze weten dat ik eigenlijk verantwoordelijk ben voor de betaling van hun salaris en er wordt nu erg hard gewerkt. Het schiet goed op en er wordt mij verzekerd dat het 1 december kant en klaar is. Hier wat foto´s hoe het er nu uit ziet.

Peter, 29 oktober 2008: mijn trots

Noud stuurde vandaag nog even een foto van de net gerestaureerde broodoven. Ik had niet durven hopen dat hij zo mooi zou worden. Ik kan bijna niet wachten het eerste vloerbrood – met lekker veel as aan de onderkant – eruit te halen. Maar voorlopig wil ik jullie een foto van dit echte oude detail van ons huis niet onthouden…

de gerestaureerde broodoven.JPG

Peter, 8 november 2008: donkere wolken

regenbui.JPG

Mijn weekje Madeira zit er alweer op. Het weer werd, vooral de eerste dagen, gekenmerkt door veel donkere wolken. Des te toepasselijker was mijn verjaardagscadeau van Noud: een aquarel door Yvonne Caspanni van een bui die zich boven de oceaan ontlaadt. Schitterend schouwspel. Verder was het gewoon 22 graden dus we waren vooral veel buiten, ondanks de regen die af en toe met bakken naar beneden kwam. Enfin, het eiland kan, zonder die overvloedige regen af en toe, niet bloeien zoals het doet. Het is niet gemakkelijk om zo’n aquarel te fotograferen maar we willen jullie toch laten meegenieten…

De bouw gaat intussen gestaag verder. De buitenkast voor de wasmachine heeft inmiddels een pannendak gekregen, de balustrade van het balkon, de eerste blikvanger van het oude huis, is gerestaureerd en ook de oude balkonsteunen eronder zijn gerepareerd en gerestaureerd. Binnenkort gaan ze verder met het waterdicht maken van de achtergevel die gedeeltelijk in de berg ligt, er is een begin gemaakt met het aansluiten van onze houtkachel (nodig, want het is ’s avonds niet warm in deze tijd van het jaar) en de schoorsteen van de broodoven heeft nu grotere rookgaten zodat de oven weer in gebruik kan worden genomen… Veel details allemaal, en misschien niet meer zo spectaculair wat het tempo betreft, maar we komen er wel. Goddank heeft onze nieuwe Mestre Romão een nieuwe opdracht in de wacht gesleept, en daarom worden de hulpmaterialen op dit moment gesorteerd om te worden afgevoerd. Dan kan Noud beginnen met het ontdoen van keien en groot puin en het verrijken van onze tuingrond en met het inplanten van de gescoorde flora die nu nog in potten bij het huurhuis staat…

pannendakje.JPG
steunen gerepareerd.JPG
balustrade gerestaureerd.JPG
fatsoenlijke rookgaten.JPG

Noud, 13 november 2008: trouble in paradise

Mijn vakantiegevoel is heel erg ver over. Gaat bij allerhande mensen de aannemer failliet, nee… bij ons gaat ie dood. Dan lijkt er een betrouwbare opvolger te zijn: fout… nee, die man is op ons geld uit en verzint allerlei extra werkzaamheden om maar aan (ons!) geld te komen. Dus dit is wel een basis-scenario om van te gruwen. Maar goed. Gelukkig is Ezekiel het erg met me eens dat we wel buitenlanders zijn maar geen melkkoe. En hij zet er zich voor de volle 100% voor in om ons te behoeden voor nog meer rampen. Kortom…de vakantie is over. Back tot reality, Paradise lost! Dus de toeleveranciers, die soms nog behoorljke bedragen te vorderen hadden van de overledene, willen nu nog maar zeer terughoudend zaken doen met mestre José´s opvolger. Eerst geld en dan leveren. Dat begrijp ik goed. Dus het rescue-plan is in volle gang. Ik heb met de loodgieter al een accoord, die heb ik zijn extra werk rechtstreeks betaald, en die gaat gewoon door. Met de ramen-man heb ik ook een accoord maar daar zie ik nog niks van, dus dat is ff minder. Met de man van de tegels heb ik ook een accoord en die gaat gewoon leveren. Ik betaal hem rechtstreeks en de aannnemr krijgt van mij zijn 15 % commissie. De electricien is nog de grote onbekende in dit spel want die krijg ik niet te zien. Men zegt dat hij a.s. week de draden gaat trekken. Als die er maar eenmaal liggen dan kan ik desnoods zelf wel de stopcontacten en lichtknopjes aanleggen. Komende week worden de tegels geleverd voor de terrassen en dan kunnen die gelegd worden, maar ja ik zie nu dus nog niks. I keep my fingers crossed! Maar uiteindelijk is het als volgt….. ik word er niet echt blij van allemaal. Maar goed…het sal allemaal wel weer reg kom Tot in betere tijden Maar, ook voor mijn eigen opwekking, de volgende foto´s. Er is wel wat gebeurt in de tussentijd.

Noud, 23 november 2008: en de boer, hij ploegde voort…

Buiten alle spannende zaken die al of niet gaan gebeuren op de bouw, moet ik in de tussentijd wel de moed erin houden. Dus het tuinproject zorgt voor afleiding. Ik ben flink aan het zaaien geslagen. En stekken gaat hier ook hardstikke goed. In Nederland kon ik dat nooit, maar hier doet alles het. Ik heb al Hibiscus gestekt en Tibouchina, en nog veel meer. Alle planten die ik uit nederland heb meegenomen zijn eigenlijk nu zover dat ze allemaal in een grotere pot moeten dus dat staan voor as. week op het programma. Ik heb net van peter allerlei akelige winterfoto´s gehad. Nou dan prijs ik me gelukkig dat het weer hier in ieder geval altijd stukken van de dag meer dan aangenaam is. In de nacht is het nu wel koud, zo´n 14 graden, en als de zon dan in de morgen niet meteen komt dan blijft dat zo tot een uur of 10 à 11. Dan wordt het altijd wel een stuk aangenamer.Maar goed, hier volgen wat foto´s van het tuinproject in wording. Voorlopig het enige lichtpuntje wat er te bekennen is.

de zaaibank.JPG
de plantjes uit Nederland gedijen.JPG
hier bloeit de bladbegonia.JPG
met estrelicia van buurvrouw.JPG
wist niet dat deze bloeien kunnen.JPG
ter bemoediging voor koud Nederland.JPG

Peter, 30 november 2008: open huis

Het is niet gemakkelijk. De aannemer heeft alweer om geld gevraagd terwijl de vorige drie keren dat hij een voorschot heeft gekregen hij garandeerde dat we een week of twee geleden glasdicht zouden zijn en alle tegels en bestrating van de terassen zouden liggen en hangen. Noud is het nu beu. Hij heeft de aannemer te verstaan gegeven dat hij niet meer over geld hoeft te praten zolang het huis niet glasdicht is en niet alle materialen waar wij al voor betaald hebben op het terrein aanwezig zijn. Dat betekent dat deze week het uur van de waarheid wel is aangebroken. Als hij uit geldgebrek niet in staat is om zijn leveranciers te betalen kan het zomaar zijn dat hij omvalt. Dan hebben we een nieuw probleem. Intussen zijn er steigermaterialen van ons terrein verwijderd. Dat kan er op wijzen dat het volgende project van mestre Romao er nu toch door komt. Dat zou dan betekenen dat de geldstroom langzaam weer opgang komt en we misschien net door het oog van de naald kruipen. In deze spannende tijd schieten de plaatjes er wel eens bij in. Noud heeft wel gemeld dat we draden hebben, maar de foto hadden jullie nog te goed. Wel, bij deze. Ook maar even een foto van het inmiddels ook betegelde toilet. Dat ziet er goed uit en we zijn er best blij mee… Tenslotte nog even een veeg uit de pan aan iedereen die zo zeker wist dat we echt niet op meer dan 500 meter kunnen wonen. Dat we ons aan de bananengrens van 350 meter moesten houden. Nou. De laatste foto bewijst hun ongelijk: links in beeld een bananenboom die vrucht draagt, en zoals jullie kunnen zien op dezelfde hoogte als ons huis, dat op de achtergrond te zien is rechts onder in ons gehucht….Toch een mooi plaatje en zoals je ziet bloeit er in november ook van alles… Maar voorlopig hebben wij nog steeds een open huis…

we-hebben-draden.JPG
het-toilet-betegeld.JPG
bananengrens.JPG

 

Peter, 8 december 2008: tocht

Het tocht op de bovenverdieping. Tot onze verbazing eigenlijk zijn afgelopen week dan eindelijk toch deuren en ramen geplaastst op de eerste verdieping. Maar natuurlijk weer niet allemaal. De voordeur ontbreekt en het raam in de badkamer. Dus het tocht nu pas echt. Jammer dat ze zich steeds niet aan de beloftes houden. We beginnen ons nu toch wel echt zorgen te maken over de vraag of de mestre Romao (ja, ik weet het, mét een tilde maar dat is op dit toetsenbord erg lastig) het huis wel zal kunnen afmaken. Er is afgelopen week bar weinig gedaan. Gelukkig zijn dus nu wel de meeste ramen en deuren op de eerste verdieping geplaatst. De indeling van de raampanelen is afgeleid van de oorspronkelijke ramen. We hebben een compormis gesloten tussen veel kleine raampjes en een enkel ongedeeld raam. De indeling die er nu is geeft het huis iets van de kneuterigheid terug die het oorspronkelijk had. En een klein juweeltje is ook opgeleverd: het oude terras is opnieuw gelegd. Nog een belangrijk stuk karakter van het oude huis dat weer terug is. De koppen op de hoeken van het dak zijn al heel lang geleden gesneuveld bij de afbraak van het oude dak. Gemakshalve heeft de aannemer ze maar niet opnieuw geplaatst. Het is nu even de laatste van onze zorgen, dus dat regelen we te zijner tijd zelf wel. Voorlopig maar even de plaatjes van de laatste verrichtingen… Kijk tenslotte nog een keer goed naar het net nog zichbare nummerbord van Noud’s cabriolet. De importformaliteiten zijn al aardig onderweg dus met een beetje geluk staat hij op de volgende foto met een MA of een MD nummer in zwart op een witte ondergrond.

het-nieuwe-raam-in-de-gastenkamer.JPG
oude-kneuterigheid.JPG
juweeltje.JPG

Noud, 31 december 2008: 2008 voorbij, 2009… een nieuw begin.

zijterras gecementeerd in tegelmotief.JPG

Sinds het laatste bericht is er aan het huis niet veel veranderd. Dat is niet zo raar want de bouw ligt hier helemaal plat vanaf 20 december tot de eerste maandag van Januari. Wat we wel gerealiseerd hebben ligt op het administratieve vlak. Mijn auto is geimporteerd en heb nu een nummer van Madeira. Het is zo gemakkelijk dat ik voor het eerst van mijn leven een nummerbord uit mijn hoofd ken: 80-40-MD. Jullie snappen natuurlijk wel dat Peet niet kan laten daar weer flauwe grappen over te maken, 80 rijden waar 40 is toegestaan etc. Ik zit nu nog te wachten op de officiele kentekenpapieren en dan kunnen de platen gemaakt worden, de autoverzekering afgesloten en dan kan hij naar de keuring. Dan kunnen we ook de boel in Nederland opzeggen. De invoerrechten waren 1300 euro. Dat is wel een smak geld maar daar hebben we hier geen andere auto voor. We gaan het zoetjes aan terug verdienen met de wegenbelasting die hier werkelijk een lachertje is vergeleken met nederland. Ik geloof dat ik 30 euro per jaar jaar ga betalen, tegen 140 per kwartaal in Nederland.Wat we ook hebben gefikst is een nieuw contract met de aannemer waarin precies staat wat er nog moet gebeuren en dat hij de volledige varantwoordelijkheid neemt voor het hele project. Dit contract is door onze advocaat Doroteia opgesteld en op 24 december getekend. Daar is ook besloten dat we onze ramen-man eruit flikkeren. Ik had al een offerte voor de benedenverdieping; alle ramen voor 1500 euro. Daar zal nog wel iets bijkomen omdat de ramen boven dus geen van allen zijn afgekit, er ontbreken klinken van 2 ramen en nog meer van zulke ongein. Geen zin meer in en dus doen we het anders. Er zijn nog wel wat kleine dingen gedaan waarvan hier de foto. Het zijterras is waterdicht gemaakt en dat werkt.

Ook heeft de aannemer nu een opleverdatum genoemd die in het contract vastligt met een boeteclausule erop. Het huis wordt uiterlijk 15 februari opgeleverd. Dus tot die tijd zit ik nog hier. Ik had gehoopt eind januari naar Nederland te kunnen terugkomen maar dat wordt nu iets later. Niet leuk, maar het is voor het goede doel zullen we dan maar denken. Gelukkig stond ik er deze keer niet alleen voor want Peet is 20 december aangekomen. Gezellig en gedeelde smart is halve smart. We hebben het heel gezellig zo samen en doen eigenlijk geen klap, buiten plannen maken die dan steevast niet doorgaan wegens ´geen zin´ of een andere smoes. We hebben wel het trap-probleem getackeld want door het ontvallen van de ramen-man (die overigens voor de trap een godsvermogen wilde hebben) moeten we die nu zelf regelen. We zijn al een heel eind via een nieuwe zaak hier, de AKI. Dit is nu eens écht de lokale Gamma met een uitgebreide collectie voor de doe-het-zelver. Dus er zijn plotseling een heleboel dingen die we makkelijk zelf kunnen regelen en je hebt ook een idee van prijs. Want die aannemers spelden je wel van alles op de mouw als het over prijzen gaat.

Voorts is er van een ´zonnig Madeira´ weinig te bespeuren. Peet heeft welgeteld 3 echt mooie dagen gehad en daarna is het gaan regenen, hozen, waaien, stormen en onweren. De temperatuur is dan wel aardig, zo tussen de 18 en 20 graden overdag en we hebben eigenlijk wel elke dag buiten op een terrasje gezeten maar het echte mooie weer waar Peet op had gehoopt is niet doorgegaan deze rit. Nu moet gezegd worden dat het hele najaar het weer te wensen overlaat. Maar we hopen dat dit een uitzondering op de regel zal blijken te zijn. Ik heb zelfs 2 gaskachels aangeschaft omdat het anders echt te armoedig werd. Nu is het lekker warm en gisteren hadden we hem voor het eerst ook overdag aan, dat was tot op heden echt niet nodig. We zijn dus blij met ons besluit om een Nederlandse houtkachel mee te verhuizen want die heb je hier gewoon nodig in de avonden en op dagen zoals deze. Het probleem in de winter is hier dat de luchtvochtigheid gewoon erg hoog is in december, januari en februari omdat het dan gewoon erg vaak regent. Het groene-eiland moet ergens zijn mooie bloemen, struiken en bomen mee in leven houden.

Er zijn natuurlijk wel een paar dingen gedaan zoals het verzetten van de TV naar de overkant van de zitkamer.

het is bar en boos in de regen.JPG
maar binnen brandt de (gas)kachel.JPG
de electricien is in het land.JPG
tuinproject in wording.JPG
het zaaigoed  moet exht de grond in.JPG

Ik had een stel planten geplant in de strook tuin die ik tot mijn beschikking had (of beschouwde) en die hebben we gisteren uitgegraven en in potten geplant, (het regent veel dus dat komt dan nu goed uit) zodat ze als de tuin eenmaal beplantbaar is ze al een beetje gewend zijn. Daarnaast hebben we bij een tuinderij een heel stel grotere planten gezien die op de wenslijst staan zoals een palmboom van 2 meter hoog, een palmera Canaria (vind ik helemaal te gek), een varenboom op een stammetje van al wel 50 cm, een flinke soort van agave maar dan anders, en meer van dat soort bomen en struiken. Ik heb berekend dat we voor 400 euri een flink aantal echt grotere bomen en struiken en planten kunnen kopen, (als we dan tenminste nog enig geld hebben ). Zodoende hebben we dan meteen een tuin met een aangeplant karakter omdat dan niet alles op bodemniveau is. De planten van Maico ( http://people.zeelandnet.nl/maicomaas ) doen het op een paar na allemaal nog goed in hun potjes. Maar het zaaigoed moet nu echt uitgeplant gaan worden in grotere potten. Dat doe ik wel als Peet weg is.

Voorts hebben we een electrische kookplaat en oven gescoord bij de Radio Popular voor weinig geld en in de aanbieding. Jammer dat daar dan weer een koffiezetapparaat bij cadeau gegeven werd want dat is dan nummer 3! Ik had liever een inbouwmagnetron cadeau gekregen want die moet nog gekocht, maar ja…je kunt niet alles hebben. En vandaag is het eindelijk droog met een bleek zonnetje. Dus Peter rent bij iedere opklaring naar buiten.

Peter in de zon.JPG

En dan als laatste blogregels van 2008 rest ons nog een ieder een heel gelukkig, gezond en onbezorgd 2009 toe te wensen. Natuurlijk in de hoop dat wij dat dan ook hebben. Want om met de jaarlijkse oude-jaars-verzuchting van mijn vader af te sluiten : Het was me het jaartje wel !

Peter, 1 januari 2009: en dan nu dus echt….

Gelukkig Nieuwjaar!

Klik op de link om mee te genieten met het beroemde vuurwerk van Funchal, alweer door een of andere fanaat op YouTube gezet. Klik op het pijltje midden op de afbeelding om het filmpje te starten.

We zijn het gaan bekijken vanad Cabo Girão vannacht. Ongelooflijk. en het was zeventien graden. Met de champagne en de glazen (nou ja… plastic bekers, maar dat mocht de pret niet drukken) in de hand het nieuwe jaar ingeluid met op de achtergrond, uitstekend zichtbaar en ook op veilige afstand het mooirste vuurwerk op de wereld. Toen we weer thuis waren was het nog zo zacht dat we nog een slaapmutsje hebben gedronken op het terras. Zie de foto als bewijsmateriaal!

op-terras-1-januari-09.jpg

Peter, 6 januari 2009, leaving on a jet plane

de laatste dagen samen op Madeira stonden alweer in het teken van mijn naderende vertrek. We hadden het geen van tweeen erg breed. Maar ja…. het was weer niet anders. Mijn terugreis liep uit op een nachtmerrie. Bij aankomst in Bristol bleek de accu van mijn smart bijna leeg. Een vriendelijke beambte van het parkeerterrein heeft met behulp van een noodpakket de motor kunnen starten maar de accu bleek niet op te laden. Maar ik kon ook niet op het parkeerterrein blijven staan in de nacht bij min 5. Dus toch maar gaan rijden. Maar al na een paar mijlen gingen de lichten zwakker branden. Toen gingen er allerlei waarschuwingslampjes aan en tenslotte begin er ook het een en ander te piepen. Toen ik een Shellstation zag ben ik gestopt. Het was middernacht geweest maar er had een vriendelijke dame nachtdienst. Ze liet me binnen en heeft uiteindelijk een hulpdienst gevonden die te telefoon aannam. Mijn smartje werd na een half uur opgehaald en – geluk bij een ongeluk – er was een Bed and Breakfast tegenover het shellstation en ze hadden een kamer. De volgende dag wachtend doorgebracht, maar op zondag een auto, laat staan een smart gerepareerd te krijgen is een illusie. Maandagmorgen (ik had al aan het werk moeten zijn) gebeld naar Nederland en iedereen die het weten moest geinformeerd. Toen met een taxi de garage (oude vieze loods met zonder verwarming) opgezocht. De monteur is via internet en telefoon op zoek gegaan naar de juiste onderdelen. Ik had de papieren bij de hand dus het juiste chassisnummer kon opgegeven worden. Als uiteindelijk om half zes ’s avonds alle onderdelen gearriveerd zijn begint de lastige klus van het verwijderen van de oude (vastgelopen) dynamo en het monteren van de nieuwe. Er ging onderweg het een en ander mis en pas om een uur of negen was alles weer gemonteerd. Toen kwam de hamer: de accu laadt nog steeds niet op. Conclusie: ondanks het opgeven van het chassisnummer is de verkeerde dynamo geleverd. De laatste paar uren van de operatie mocht ik in het iets minder koude kantoortjhe van de – erg chaotische maar wel heel aardige monteur) de computer gebruiken dus via MSN was Noud ooggetuige. Toen het misging kon ik de snik bijna van het scherm aflezen. Als er iets is wat deze maanden van ‘ieder voor zich’ duidelijk hebben gemaakt, dan is het wel dat we samen toch ongeveer twee keer meer waard zijn dan ieder alleen. Dat is dan de winst. Voorlopig zit ik nu in de vertrekhal van het vliegveld van Bristol. Easyjet brengt me straks weer naar Amsterdam en dan met trein naar Bergen op Zoom waar Alice en Martin zich over me zullen ontfermen. En morgen weer aan het werk. Dan maar hopen dat de smart binnen afzienbare tijd klaar zal zijn. Dan kan de reis van vandaag weer in omgekeerde volgorde plaatsvinden. We houden jullie op de hoogte. En ik ben erg aan vakantie toe…..

Noud, 7 januari 2009: gaat de droom écht door?

Ik kan het haast niet geloven. Na Peet´s vertrek, waar ik op zijn zachtst gezegd niet blij mee was (hij ook niet) en zijn dramatische terugtocht, gloort er toch weer hoop aan de aan de horizon.Het lijkt erop dat de werkzaamheden geruisloos zijn hervat.In ieder geval in de vorm van een schilder.Hieronder een mail die ik vandaag aan Peet heb gestuurd.Alle dingen tussen haakjes zijn voor iedereen die niet van alle ins en outs op de hoogte zijn.

Ik heb Romão (de aannemer) gesproken, die heeft dus Rui (de ramenman) eruit geflikkerd en dat ie ook niet meer hoeft te komen. Hij heeft mij gevraagd die enkele dingetjes van de bovenverdieping op te laten nemen door de nieuwe aluminium man. Die scheur (In een muur van het bovenste gedeelte van de zijtuin) moesten we ons helemaal geen zorgen over maken. Dat heeft te maken met het zetten van de grond en op de hoek staat een pilaar met staal etc. van 30 bij 30. Hij wacht het nog even rustig af om te kijken of het nog meer zakt en dan gaat ie het afdoende repareren. Er was ook wel erg veel water gevallen!Het probleem van de schoorsteen (waar zowel rook door op de zolder komt en water op de muur van de overloop) kende hij ook en dat repareert hij ook.Hij wist ook de nattte plek in de keuken maar hij wist niet hoe dat nu precies ging. Dus ik heb hem uitgelegd hoe de waterloop was geweest en dat ik met Luis (de loodgieter) had besproken dat hij een gat maakt op het laagste punt van de betonplak achter het huis met een pijp naar de afvoer en dat Romão een betonrandje moet maken op het uiteinde van de betonplak om zodoende het water naar dat gat te dwingen. En dat, als er voor de ruimte achter het huis (waar de watertank staat en de boiler) een deur zit; dat het dan helemaal weg is. Dat was ie met me eens en hij zei dat hij dat niet gezien had dat het water juist van dat punt precies in die ruimte liep. Ik zei hem dat wij dat wel hadden gezien en dat het erg veel water was en dat we daarom die daken door met een pijpconstructie en de tuinslang al een groot deel van het probleem hadden verholpen.Hij zag er veel ontspannener uit, was niet opgejaagd etc. Hij is vandaag begonnen in Ribeira Brava maar had nog geen geld ontvangen, maar dat was altijd zo het geval. Hij krijgt bij aanvang van het project 20 procent van de bouwsom direct van de bank. Dus ik denk dat het grootste leed is geleden. João komt zaterdag de keukenvloer tegelen en de boel van de badkamers afwerken etc. Ik moet met de (nieuwe) ramenman in de weer en Romão op de hoogte houden via de telefoon.Morgen moet ik naar Casa San Antonio de (keukenboer in Funchal) om de totale hoogte en tekeningen van de keuken te vragen. En dat moet ik aan hem doorbellen en de tekeningen met alle maten in het huis leggen. Dan weet hij hoe ver hij moet tegelen en waar de tegels boven het aanrecht moeten beginnen.Het oude huis is nu aan voor en achterkant en zijkant geschilderd en Romão heeft de kleur van de lijsten veranderd naar de kleur (licht grijs) die wij hadden uitgezocht, omdat hij vond dat we gelijk hadden en dat dat donkere grijs veels te afstekend was. Ziet er nu veel beter uitDe onderkant van de nieuwe balkons worden wit omdat ik dat mooier vind. Het oude balkon is wel gekleurd omdat dat zo was.Ik denk dat het wel goed gaat komen met onze Mestre.Gilberto (een kennis van ons die hovenier is) kende hem zijdelings maar die stonden wel uitgebreid te ouwe hoeren. Gilberto en Rose zijn 3 jaar geleden op het huis afgekomen omdat ze het mooi vonden maar hebben het toen niet gedaan omdat ze er niet meteen inkonden.Ze vinden het beiden een plaatje.De tuin is niet zo ingewikkeld als ik gedacht had.Gilberto zei dat ik er alle dingen die vreemd waren zoals glas en dergelijk en papier en plastic etc. eruit moet halen en dan alles egaliseren en dan moeten er 1 of 2 vrachtwagens komen met goede grond die erover verspreid moet worden. Die gaat hij, als het zover is, regelen. Hij zei dat er over de sceptic tank gewoon grond kan en dan kijken hoe dik die laag is en dan kun je pas zeggen wat je ermee kunt. Houtschors vond hij een uiterste oplossing.Nou dat was ook fijn om te horen dat het allemaal niet zo´n big deal is met zeven van alle grond etc. Hij was juist erg blij met veel puin en stenen want dat zorgt voor de goede afwatering.Ik heb ze uitgenodigd als ze in de buurt zijn. Het zijn aardige mensen en zo hou je contact.Dus het lijkt allemaal toch weer goed te komen.

de eerste verf op het huis

Noud, 9 januari 2009: misschien een beetje wind in de zeilen?

Het was vandaag in alle opzichten een optimistische dag. Marcel schoof vanmorgen binnen voor koffie. Gezellig. Hij zei het niet, maar ik kreeg door hem wel het idee: kom op, schouders eronder, niet lullen maar poetsen en wat dies meer zei. Met andere woorden: een figuurlijke ´Schop Onder de Kont´ (een SOK dus). Dus aan de slag!De loodgieter gebeld en die komt morgen in ieder geval de afvoerputjes van de douche maken. Want… Romão en consorten komen zaterdag tegelen. Zomaar uit zichzelf. Luis de nieuwe ramenman gebeld. En gezegd dat de offerte voor de benedenverdieping OK is. Wat denken jullie…. hij zegt dat de boel eind volgende week klaar is en erin zit. Ik kan het nog niet geloven. Al is het de week erna! Ik heb zelfs met beide heren een afspraak morgenochtend op de bouw. Ook al geen probleem. Er lijkt vaart in de zaak te komen. Ik heb mijn huiswerk gedaan wat ik opkreeg van Romão, dus ik heb een tekening van de keukenmeubels en de hoogte van het geheel. Dus zaterdag wordt de keuken getegeld. Waarschijnlijk ook die paar tegels die missen in de badkamers want die wachtten dus op het handwerk van Luis de loodgieter.En de schilder, die schilderde vandaag in dubbele snelheid door. Alles staat 1 keer in de verf. Nog wel niet helemaal zoals ik het bedoeld had maar dat kan nog wel veranderd worden. Alles moet toch nog een 2de keer geschilderd worden.Ik heb zelfs een dubbele afspraak morgen want ook de keukenleverancier, Dr Da silva (ja, daar kan je dus ook al Doctor in zijn) wilde ook al in de morgen met me spreken over de details van de keuken. Helaas kan dat dus niet doorgaan want ik kan niet in Funchal en tegelijkertijd in Fajã zijn. Dus die moet nu even wachten.

Tussendoor nog even naar de man geweest die de import van de auto begeleidde. Die dacht dat die van me af was, maar op instigatie van Marcel en Marijke en Jan en Saskia, die allemaal zeiden dat de man zijn werk nog niet af had en dat HIJ dus de nummerplaten moest regelen; er naar toe en hem met dat probleem opgezadeld in plaats van dat ik er zelf mee ga tobben. En zowaar, hij gaat het regelen. Nou, normaal gesproken zou me dat niet zijn overkomen maar in de tijd dat het allemaal speelde was ik echt niet mijn oude zelf.Op al dit mooie resultaat op Madeira belde Peet dat zijn Smart óók al klaar is. Jammer genoeg nog steeds in Engeland. En aangezien Peet van al zijn beslommeringen in Engeland een griep heeft overgehouden, niet raar als je een hele dag moet doorbrengen in 2 graden boven nul en maar wachten in en bij die koude garage en nergens een plek om even warm te worden. Dus die mag dit weekend nergens heen en die moet aan boord blijven. Lekker bij de kachel en een beetje rondtutten.En of het allemaal nog niet genoeg was, was ik uitgenodigd bij Marcel en Marijke voor een versterkende maaltijd in liefdevolle omgeving. Marcel´s onvolprezen zuurkoolschotel. Voor mij wint die een prijs. Maar dat zal iedereen wel bergijpen dat het echt errruuuuug lekker is als ik VIER keer opschep. (wel een tikje ordinair )Nee, deze dag was tenminste een topper en geeft weer brandstof voor de dagen met problemen die er vast wel zullen komen, maar dan ben ik in ieder geval weer moreel opgekrikt. En weer bewapend voor de strijd.Sterker nog, ik kreeg onafhankelijk van elkaar een compliment van zowel Romão als de assistente van Dr Da Silva: Uw portugees gaat nu wel erg vooruit!!! Nou mijn dag kan niet meer kapot, want telefoneren is en blijft het allermoeilijkste in een vreemde taal. Hier wat foto´s van ons Soestdijk (daar hebben ze die kleur nooit aangedurfd) en de mooie zonsondergang op het terras van Marcel en Marijke. Prachtig toch? En dat was deze dag ook. Waar een ´SOK´ en een compliment allemaal niet toe kunnen leiden!

voorkantje.JPG
de bestrating ziet er weer goed  uit.JPG
van veraf is de kleur al te zien.JPG
let niet op de rommel.JPG
vanaf het bekende punt.JPG
prachtige zonsondergang.JPG

Peter, 19 januari 2009: heel voorzichtig…

Ik schrijf dit postje heel voorzichtig. Want voor je het weet roep je door een overdosis optimisme weer nieuw onheil af. En daar hebben we voor het hele jaar – vinden we – alweer genoeg van gehad. Inmiddels ben ik na een reis zonder veel bijzonderheden (gelukkig) weer terug in Nederland, nu met de smart die zich onderweg onberispelijk heeft gedragen. De vlucht naar Bristol was een ‘bumpy ride’ met heel slecht weer in het vooruitzicht, maar ik ben voor dat slechte weer uit gereden en, afgezien van veel wind vanaf Londen op de terugweg, waren de reisomstandigheden goed. Een beetje geluk in dover waar ik meteen een veerboot op kon die binnen een half uur vertrok. Uiteindelijk was ik zondagmorgen 1.00 uur thuis. Ik was blij dat aan de terugreis vanaf Madeira nu eindelijk een eind was gekomen.Aan boord was alles nog altijd in orde. Het ijs is intussen vrijwel gesmolten, maar ik wil jullie een paar unieke plaatjes (gemaakt door Martin) niet onthouden van de dagen dat er om de boot heen druk werd geschaatst.

rondom Heerenleed wordt druk geschaatst.JPG
verstild winters landschap.JPG
glasdicht.JPG
het gaat erop lijken.JPG

Intussen is er vanaf Madeira ook weer het een en ander te melden. De terrastegels zijn afgelopen week gearriveerd – ditmaal de juiste – en ook de tegels voor de keuken. Toen Noud afgelopen zaterdag een paar zaken ging betalen (ja dat gaat gewoon door) aan Mestre Romão zag hij tot zijn verbijstering dat er niet alleen allerlei materialen door de Mestre zijn gebracht, maar dat de deuren voor de benedenverdieping er zijn, en dat ze bezig zijn ze te plaatsen. Als hij later terugkomt is het huis glasdicht! En de deuren zijn van een veel betere kwaliteit dan op de verdieping, en nog goedkoper ook. Meer durf ik niet te schrijven. Vandaag zien we weer verder… Maar ook hiervan wil ik jullie een paar foto’s niet onthouden.

Noud, 10 februari 2009, je moet wel tegen jokken kunnen, hier op Madeira

Om 10 uur was er dus een bouwbespreking met alle onderaannemers. Goed om half elf waren ze er allemaal op de loodgieter na. Die zou om half elf komen en kwam uiteindelijk om kwart over 12.Om 10 uur kwam wel de electricien, maar die wist natuurlijk weer niet dat er een bouwbespreking was en die ging gewoon aan het werk. De ramenman heeft de offerte gegeven voor de reparatie en afwerking van de ramen en deuren van de bovenverdieping, maar die wil weer niet werken met de aannemer dus er moest even geregeld worden hoe dat met de betaling gaat. Op mijn vraag waar de deuren blijven voor de kast naast het huis en het technisch hok achter het huis loog hij dat die al klaar waren. Ik nog zeggen: “waarom heb je ze dan niet meegenomen. Kan er alvast maar zijn.” Geen antwoord. Dus gewoon niet waar.De aannemer loog dat hij a.s. maandag met drie man komt om de boel af te werken. Ik zei tegen hem dat ie dat al een hele maand belooft en dat hij gewoon niet komt. Nee… maar maandag komt ie echt. Zei hij. Zal wel!!!De loodgieter zou dus om half elf komen. Was er niet. Ezekiel met hem bellen, maar nee…. hij was al in Estreito en over 20 minuten zou hij er zijn. Ik denk dat ie in de tussentijd pech heeft gekregen of zo. Goed om kwart over elf bel ik met hem, ja hij zou wel komen maar hij was ook ziek. Nu is hij dat heel vaak of het is zijn standaard-smoes. Maar hij zou er over 20 minuten zijn. Ik zei: “dan blijf ik op je wachten.” Dus gauw even naar Marcel en Marijke gereden voor een bakje koffie. Dus na een half uur terug gereden en nog geen loodgieter. Dus maar weer bellen en toen nam hij niet aan. Is ook een standaard truc hier. Onder het mom: “ik heb niks gehoord, ik zat zeker in een tunnel.” Ook altijd een handige smoes.Maar goed, om kwart over 12 kwam hij dan toch en inderdaad, had hij een watertank gekocht en meegenomen. Ik heb met hem alle lekkende wasbakken doorgenomen en de lekkende kranen. Maar hij zei dat hij dat allmeaal al gezien had. Ik vroeg hem hoe het kon bestaan dat een vakman zulk werk aflevert. Ja dat ging hij morgen allemaal in orde maken. Nou, zal wel.In de tussentijd dat ik bij Marcel en Marijke koffie dronk is de electricien er weer tussenuit genaaid. Ik weet niet of ie vandaag nog terugkomt of niet.Maar goed. Er is weer wat gebeurd.

Peter, 10 februari 2009: een beetje voortgang, ondanks de aannemer…

Het schiet niet op. De aannemer belooft telkens dat er een ploeg bouwers komt, en die komen dan niet. Soms belt hij af, meestal niet. Het is om gek van te worden. De dingen die Noud rechtstreeks organiseert gaan beter. We hadden al gemeld dat het huis nu helemaal glasdicht is.

Daarna is Noud in de weer gegaan met de ijzerboer – zoals we hem noemen – voor de broodnodige balustrade van het nieuwe balkon en de hekwerken voor de openslaande deuren van onze slaapkamer. Ze zouden deze week geplaatst worden. Tot onze verbijstering zijn ze gisteravond in de schemering gebracht. Montage vrijdag. We hebben ze van onbehandeld staal laten maken. Dat gaat vanzelf roesten. En als het wat geroest is smeren we er een bescherming op: Owatrol. Zo ziet het er allemaal niet zo heel nieuw uit en dat was de bedoeling. Op het moment dat ik dit schrijf is Noud naar de bouw vertrokken voor een bouwbespreking. We zijn benieuwd of er ditmaal wel iemand komt opdagen. We hebben liever dat ze werken in plaats van bespreken…

IJzerboer Ilidio met nieuwe balustrade.JPG
Nikki met bot.JPG

In alle stress zorgt Nikki voor wat amusement: ze is iets moois beginnen met een buffelhuiden kluif. Helaas is die inmiddels op. Maar een foto om dit postje op te leuken willen we jullie niet onthouden..

Noud, 18 februari 2009 nog 2 dagen en ik ga terug naar Nederland… op vakantie; zo voelt het…

Na de laatste bouwbespreking is er eigenlijk bar weinig veranderd. Ondanks alle toezeggingen, beloften etc van de aannemer. Hij is niet geweest, en al zeker geen werknemers van hem om eindelijk de boel eens af te maken. Wie wel geweest is: de ijzerboer, Ilidio, op tijd en uur. Wat een verademing en om de feestvreugde te completeren had hij ook het hek af rond de parkeerplaats en het raamwerk boven het trapgat. Dat zou eigenlijk krap aan worden volgens zijn planning om het af te krijgen voordat ik weg zou gaan. Toch vervelend want je krijgt een boel gedoe over aansprakelijkheid als iemand er zelf of met zijn auto afkukelt.Het werk van Ilidio:

de balustrades in het nieuwe deel.JPG
de balustrade van het nieuwe balkon

franse balkons van binnenuit.JPG
de frenase balkons in onze slaapkamer

met hek is toch iets veiliger.JPG
de balustrade langs de parkeerplaats
de buitenkast is eindelijk dicht.JPG

En gisteren was de aluminium man er. Dus als alles goed is, is vandaag de bovenverdieping afgewerkt en gerepareerd voor wat betreft de ramen dan. Maar dat ging dus niet door. Hij heeft wel alle ramen afgekit etc. maar nu kan hij weer niet de gaten boren in de vloer zodat de ramen ook echt afsluiten. En er missen wat ditje en datjes aan. Dus niet af. Hij heeft wel de deuren voor de wasmaschinekast gezet. Dus deze krijgt ook een foto!

De loodgieter doet dus helemaal niks. Alle materialen zijn er want die heb ik zelf gekocht, omdat hij bij geen enkele leverancier nog krediet krijgt. Dat is wel sneu voor die jongen, eenmansbedrijf heeft altijd goed werk geleverd etc etc. Hij is met een project bezig waar problemen met zijn werk zijn. Hij krijgt dus zijn geld niet en kan dan ook niet zijn leveranciers betalen. Dus dan houdt het op. Dus heb ik alle materialen aangschaft, dan zijn ze van mij en hij hoeft alleen maar te installeren en dan krijgt ie de rest van zijn geld. Als het goed is gaat ie donderdag (morgen) alles afmaken.Wat natuurlijk wel vervelend is dat ik gepland had voordat ik weer terug zou gaan dat dan de tuin ingeplant zou zijn. Nou dat gaat voorlopig niet gebeuren. Dus ik heb alles omgepot in grotere potten en bloembakken zodat het kan uitdeien. Marcel heeft het op zich genomen om de boel in leven te houden door regelmatig water te geven. Zoals je op de foto ziet is het al een halve intratuin. En dan staat al het uitgespeende zaaigoed bij Marcel en Marijke thuis omdat dat toch elke dag wat water behoeft. Alvast bedankt Marcel en Marijke.Wat ik wel jammer vind is het feit dat de Frangipani (ff googlen) knoppen aan het maken is en waarschijnlijk zal bloeien als ik weg ben. Nou ik hoop dat M & M er dan goed van genieten.

mijn eigen intratuin.JPG
mijn eigen intratuin

Nou dit is denk ik de laatste update vanuit Madeira voorlopig. Misschien als iedereen zich aan zijn beloften houdt dan heb ik vrijdag avond water, eclectra en een dicht afsluitbaar huis. Als dat zo is dan meld ik me weer. Als ik niet onder de tafel van geluk ben beland!!

Noud, 20 februari 2009: nog één dag te gaan; en een klein succesje en één groot succes

Ik kan er kort over zijn. Vandaag is de aluminium man geweest en heeft de laatste kleine dingen afgewerkt. Met andere woorden het huis zit op slot. Alle deuren en buitenkasten zijn afgesloten. Nou dat was al iets.

Een groter succes was dat de electricien is gekomen en die heeft, zwaar tegen zijn zin, het electrisch circuit afgemaakt. Het belangrijkste daarbij was voor mij de stoppenkast, want daar stak zo´n spaghetti van draden uit dat je daar echt niet zelf uitkomt. Sterker nog aan alle plafonds hangen peertjes en buiten op alle lichtpunten ook. Ik heb het zelfs allemaal tegelijk zien branden. Echter maar zo kort dat ik er geen foto van heb kunnen maken. Maar met een beetje geluk moet dat morgen lukken. Komt wel enige zelfwerkzaamheid aan te pas maar ik heb goed gekeken hoe het zat. Dus dat moet weer lukken.

Morgen om half 12 komt de ´responsavel enghineiro´ kijken naar de scheur in de keermuur. Het is tenslotte ook zijn verantwoordelijkheid. Ezekiel heeft mij op alle manieren duidelijk gemaakt dat ook deze man nu met een probleem zit en dat hij de aannemer kan dwingen dit recht te zetten. Dus, kom zaterdag nog eens terug op de site voor een foto van het huis bij avond.

Noud, 21 februari 2009: over anderhalf uur rijd ik weg naar de pont.

Die foto met de brandende lampen is niet gelukt. Nieuwe donkere wolken dienen zich hier weer aan. De enginhiero is geweest en heeft gekeken naar de scheur in de keermuur. Nou dat ziet er niet best uit. De aannemer heeft op de oude rotsstenen muur een betonnen muur, van wel 2,5 meter gezet die te licht is. Hij heeft wel alle ruimte die daardoor ontstaan is opgevuld met aarde die uitgeveraven moest worden voor de nieuwbouw en het terras. Door de overvloedige regen van december en januari is deze grond verzadigd met water geraakt en is dus de boel gaan schuiven richten buitenmuur die dus van zijn plaats is gekomen en daar door in de zijkant een scheur heeft veroorzaakt. Die scheur is niet het ergste maar wel dat de oude rotsmuur naar buiten overheld wat dus een gevaarlijke situatie op zal gaan leveren. Voorstel (lees eis) van de enghineiro is dan ook om de muur gedeeltelijk af te breken alle grond af te voeren en het terrein ter plekke in zijn originele staat terug te brengen. Wij wilden die hoge muur eigenlijk al helemaal nooit (lees de post: Chinese Muur). Maar goed Ezekiel gaat er achteraan, want die is tijdens mijn afwezigheid in charge.Gelukkige bijkomstigheid is dat alle andere onderdelen van het project zoals het huis de parkeerplaats en de terrassen en alles achter het huis wel zijn goedkeuring kan wegdragen. Dat is dan in ieder geval iets. Maar zolang dat probleem met die muur niet is opgelost zal hij het ´libro das Obras´niet goedkeuren. Dus we zitten er weer mooi mee te kijken. Het lijkt verdikkeme wel een springprocessie. 2 stappen vooruit en 1 achteruit.Maar goed, ik ga zo direct weg naar de pont en ga dan 22 uur rondhangen. De hond heeft duivels goed in de gaten dat er iets staat te gebeuren want ze houdt me nauwlettend in de gaten. Alsof ze bang is dat ze alleen achter moet blijven. Nou ze hoeft niet bang te zijn, ze MOET mee. Ik ben benieuwd hoe het reizen met de hond zal verlopen. In ieder geval zit de hond 22 uur gevangen in de auto met af en toe een uitje op het autodek.Tot later!

Noud, 27 maart 2009: kilometers vreten

Nog 6 dagen en ik ga alweer terug naar Madeira, voor de laatste loodjes. Hier in Nederland rijd ik me rot om alles te regelen. De berging willen we opdoeken en dat betekent keuzes maken wat we wel en niet aan boord willen blijven bewaren. Sommige dingen zijn te groot om aan boord te hebben en moeten dus onderdak vinden. Bijvoorbeeld de extra set wielen van peet´s Smart moeten ergens heen. De boot is geen optie en zo zijn er meer van die dingen. Aangezien we de afgelopen anderhalf jaar de zeilen niet omhoog hebben gehad en het er naar uitziet dat dat de komende tijd ook niet gaat gebeuren zijn die dus van boord gehaald.

Gelukkig hadden Jan en Saskia een muisvrije zolder waar ze naar toe konden dus alle zeilen liggen nu daar. Jan vroeg zich elke keer af of er nóg meer zeilen zouden komen. Maar ja, dat is ook een motorbootvaarder geweest! Dan de Ikea, dat was een vast aanlegpunt. Direct toen ik in Nederland was heb ik muursteunen voor het kastsysteem besteld dat we gescoord hadden op Marktplaats. Afgelopen week toch maar eens gevraagd waar de bestelling bleef en wat schetst mijn verbazing. Bestelling nergens te vinden. Maar als het goed is komen die steunen as dinsdag alsnog bij Alice en Martin aan. Zoniet dan is de post er goed voor.Dan natuurlijk ook ons probleem met de schoorsteen voor de houtkachel getackeld. De systemen die wij gewend zijn, zijn volslagen onbekend op Madeira. Sterker nog onze houtkachel blijkt een bezienswaardiheid te zijn blijkens alle vragende ogen van werkers in het huis door de loop van de tijd. Als ik dan zeg dat de capaciteit wel 11 KW is dan begrijpen ze niet wat je eigenlijk zegt. Maar misschien na afgelopen winter hebben de Madeirensen er wat meer begrip voor. Als je weet dat bijv Don en Wil, die toch al langere tijd op Madeira wonen nu pas een gaskachel hebben aangeschaft dan maken we ons toch wel een beetje zorgen over de klimaatverandering. Zelfs Reina, die afgelopen 2 weken op Curaçao op vakantie was,  had daar veel regen wat schijnbaar uiterst ongebruikelijk is.

Maar goed, onze vriend Udo is een expert op het stoken van een groot huis op hout, en heeft legio houtkachels aangelegd die wel het maximum aan warmteopbrengst moet kunnen afgeven. Dus die weet alles van schoorstenen, lengtes daarvan en bouwaanwijzingen. Met hem dus een boodschappenlijst gemaakt en de boel besteld. Het is eigenlijk een bouwpakket wat jezelf makkelijk kan aanleggen met wat geduld.Na zijn les kachelbouwen was het tijd voor Yannie, zijn vrouw, en onze belastingconsulent. Dat onderdeel is altijd het minst aantrekkelijk (ik bedoel dan niet Yannie maar haar stiel). Maar goed, ik heb de administratie bijgewerkt van het afgelopen half jaar en een briefje van Yannie meegekregen met de dingen die ze miste. Dat is allemaal verzameld en dat ga ik vandaag afgeven bij haar.Erg vaak naar jan en saskia gereden in Oudehoorn. Om spullen weg te brengen die mee moesten. We hadden besloten dat het het handigst was als we alles op 1 plek zouden verzamelen zodat Jan er overzicht op zou kunnen houden. Jan dacht waarschijnlijk dat zijn bus van elastiek was. Hij had, op elke keer als ik vroeg of dat ook mee zou kunnen, het standaard antwoord dat de bus mega groot was.

Afgelopen zaterdag is ws de frank gevallen dat we wel erg veel bij elkaar hadden gesprokkeld met zijn 2en en dat de bus echt niet een soort harmonica was. Dus Jan en Saskia zijn de bus gaan inpakken en wat bleek. Die bus zit nu al bomvol! Dus nu wordt de Kangoo volgepland. Een probleem….. Nikki, mijn leenhond, moet ook echt mee en dat natuurlijk wel op een beetje comfortabele manier want ze moet 4 keer overnachten in de auto. Want we hebben besloten in 3 dagen op ons gemak naar Portimão te rijden.Alle hotels zijn al besproken. De eerste overnachting zal in een Logis de France zijn 1 uur ten zuiden van Bordeaux. Dat was een eis van Jan, die Logis de france. Dus Peet heeft dat geregeld. Het hotel ligt een kwartier van zee, midden in de bossen,  en dicht bij de snelweg en we hopen er op tijd te zijn zodat we naar het strand kunnen met de hond. Het menu staat ook online en vooral Jan verheugt zich hier erg op. Sas en ik, dat kun je zien aan ons slank, rank, en goddelijk lichaam, geven niet zoveel om eten ;-). Hoewel…. ze hebben oesters en Foie gras !!! Dat is dus wel een minpunt voor mijn dieet. De tweede etappe gaat naar Béjar een uur ten zuiden van Salamanca, zag er mooi uit op het internet met een echt Spaans restaurant.

En dan de laatste etappe naar Portimão. Daar heb ik weer het hotel kunnen boeken wat ik ook had toen ik met de Peugeot naar Madeira ging. Was dit keer erg goedkoop dus maar een upgrade van 5 euro genomen voor kamers met zeezicht. 25 Euro voor mij en 30 euro voor Jan en Saskia, (een beetje oneerlijk als je het per persoon uitrekent). Je kon ook nog een bed bij laten zetten op een kamer voor 5 euro maar dat wilde Jan niet, de flauwerd!!!! Dus de reis is ook in kannen en kruiken.

Vandaag nog even de laatste dingen uit de berging halen en boodschappen voor Madeira regelen, dus Indische kruiden etc. (De Sligro is al aan de beurt geweest) en boodschappen doen voor mijn verjaarspartijtje van as Zondag.Maandag op kleine plantjes jacht  en dan is Reina aan boord.Dinsdag jarig maar ook dan weer druk en in de avond moeten we alle kachelspullen ophalen. Woensdag middag naar Jan en Saskia om de auto in te pakken en de hond ophalen en dan op donderdag om 3 uur wegrijden om op tijd langs Parijs te zijn.Intussen hebben de dingen op Madeira wel stilgestaan maar is er op de achtergrond flink gewerkt. Maar daarover bericht ik wel weer als ik op Madeira ben. Maar in ieder geval komt er schot in.

Noud, 16 april 2009. En we ploegen voort…

Er gebeurt de laatste weken wel wat, maar wel veel te weinig naar mijn zin. De crisis slaat ook toe op dit eiland. Geldgebrek, wantrouwen van leveranciers ten opzichte van de vakmensen die materialen in moeten kopen en plots geen krediet meer krijgen. Het houdt niet op. Gelukkig kan ik er nu weer goed tegen na een maand van relatieve rust. Ik flans weer als vanouds en probeer de klippen weer te omzeilen. In het huis gaat de springprocessie langzaam door.

De loodgieter is bezig het sanitair te installeren. Maar doordat hij bij zijn leveranciers geen of te weinig krediet meer krijgt moet ik nu de weinige materialen die hij nog nodig heeft samen met hem gaan kopen. Dan gaat het over een watertank, een boiler en een pompsysteem en nog wat kleinere zaken. Alles bij elkaar zo´n 400 euro. Maar ja zo nijpend is het hier nu geworden. In het huis is nu ook de keuken getegeld. Er is zelfs een kamer bijna helemaal klaar. De WC beneden. Jammer van die deur maar die zal ook wel komen. Er staat druk op de waterleiding door het hele huis. Maandag komt de schilder om het binnen af te verven en dan kan daarna de electricien erin. Afgelopen week is de keukenboer geweest en die wilde de keuken de eerste week van maart af komen leveren. Nou dan ben ik er echt niet want ik ga 21 februari met pont en hond naar huis.

de keukenvloer, black is black.JPG
tegels en vloer
nog een keer keukenvloer.JPG
de nog vieze keukenvloer
plee is klaar, nu de deur nog.JPG
de WC is klaar. Jmmer van de deur die er niet is.

Jaja, mijn logee is er ook weer. Nikki. Weer met auto zonder chauffeur, maar daar ben ik dan weer voor. Ze heeft het prima naar haar zin, mag alles wat ze thuis niet mag. Ze mag op de bank, ze mag op bed maar voor straf wordt ze 2 x per dag geborsteld (zij vindt zelf mishandeld) om de haren binnen de perken te houden. En zoals jullie kunnen zien is ze ´iets heel moois´met de kachel begonnen. Dat is niet zo gek want het is hier voor de tijd van het jaar veel te koud. We hebben ook wel mooie dagen maar die zijn in aantal veel te weinig.

en hier mag het wél.JPG
nikki in stille aanbidding.JPG

Een prangende vraag was ook: hoe krijgen we een trap in ons nauwe trapgat zonder dat ze op Madeirense wijze er een statietrap van maken die de halve kamer in beslag neemt. Nou dat probleem is vandaag opgelost. Via het internet een trappenleverancier gevonden die een trap kan leveren in zelfbouwpakket en met specificaties die ruim in ons trapgat (en ons budget) vallen. Hier heb ik gisteren de derde ijzerboer erbij gehad. En die vinden allemaal dat wij een heel groot probleem hebben wat zij dan wel kunnen oplossen. Maar daar hangt dan wel een prijskaart aan van hier naar Tokio. En dan nog neemt zo´n ding behoorlijk veel ruimte in. Dan heb je ook nog het probleem dat een ijzerwerker niet aan hout komt (waar blijven de treden dan) en dat een timmerman nooit aan ijzer komt, toch een dilemma! De eilanders (althans de leveranciers) zijn er nog niet erg aan gewend dat we niet meer helemaal afhankelijk zijn van wat zij te bieden hebben. We hebben dus een pont. En als je dan ook nog een vriend hebt als Jan Bouman, die toevallig van plan is om in april met zijn bus wat spullen naar het eiland te transporteren, en het bouwpakket past dan ook toevallig net in zijn bus, nou dan ben je toch helemaal blij!!! Een groot probleem minder. We hebben vandaag het probleem trap afgewerkt! En hij kan ook nog van Nederland naar dit eiland komen.

probleem trap is opgelost.JPG

Maar we ploegen dus rustig voort, en of het huis nou is opgeleverd op 15 februari of niet…..ik ga 21 februari op huis aan. Gelukkig kan ik in het huurhuis net zolang blijven zitten als ik wil. Hadden we dat maar eerder geweten!!!! Het huis heeft zijn ongemakken maar het is wel een erg leuk huis, op een leuke plek, prachtig uitzicht en voor niet veel huur (160 pm). Dan ga je toch niet kopen en al deze ellende aanhalen!!!!

Noud, 4 juni 2009. Welkom in de Kibboets!

at waren de woorden van Jan Bouman toen hij Reina begroette. En dat was waar ook! Op Hemelvaartsdag was Peet aangekomen. Ik was nog steeds druk aan het witten. Alles moest op zijn minst 4 keer gewit geworden. Dus ik was nog lang niet klaar. Toen Peter er was gingen de dingen in een stroomversnelling want met zijn 2en werk je nu eenmaal de dingen sneller af.

Dus toen op de maandag na Hemelvaart Reina aankwam was het huis voorzien van meubels en keukengerei etc. en konden we dus wonen. Wel heel elementair maar vooruit een kniesoor die daar op kijkt. Toen waren we met zijn 3en en toen ging het echt heel snel. De laatste zware stukken werden met behulp van Marcel het huis in gesleept. Saskia die de eerste schoonmaakbeurt voor haar rekening had genomen en Reina die een van de vele laatste schoonmaakbeurten voor haar rekening nam.

Peter, 5 juni 2009. Van kibboets tot paleis

Na een week hard, erg hard werken met het sjouwen en slepen van zware koelkasten, wasmachines, en andere loeders hebben we het dan nu toch echt voor elkaar. We hebben een heerlijk huis. Natuurlijk zijn er nog zat dingen te doen en is het huurhuis nog lang niet helemaal uitgeruimd, maar het is verbazingwekkend te zien hoe in een heel korte tijd het huis verandert van een bouwput naar niet zomaar een huis maar naar ONS huis. Sterker nog. Een Paleis! Precies zoals we het bedacht hadden. Maar ik weet zeker dat jullie helemaalniet zitten te wachten op lange verhalen. Jullie willen het zien. Met eigen ogen.

Voor de aardigheid doen we er nog een paar contrastplaatjes bij! Inmiddels ben ik alweer in Nederland en heb – zelfs na een nacht doorhalen op Stansted – mijn eerste bezoekers op het werk alweer achter de rug. Noud is langzaam de draad van het (alleen helaas) verder klussen in huis en (spoedig hopelijk) tuin aan het oppakken. Hij zal hier binnenkort nog wel het nodige aan toevoegen. Maar nu eerst de plaatjes… Weten jullie nog hoe het was? Even een reminder.

zo-was-het-huis-toen-we-het-vonden.jpg
zo was het toen we het huis vonden
nog twee-en-halve muur.JPG
en zo was het precies een jaar geleden

maar nu naar binnen… De badkamer bij de gastenkamer. Ervoor en erna…

badkamer-ervoor.JPG
ervoor
badkamer-erna.JPG
erna

Dan de gastenkamer zelf. Reina heeft hem met veel genoegen (zei ze) ingewijd.

gastenkamer-ervoor.JPG
vroeger ‘de mooie kamer’
gastenkamer-erna-2.JPG
de slaaphoek
gastenkamer-erna.JPG
de zithoek

Zo zag de keuken eruit. Natuurlijk was die er van tevoren helemaal niet…

keuken-ervoor.JPG
de bouwput
keuken-erna.JPG
ontbijthoek
keuken-erna-3.JPG
hoek met de oven
keuken-erna-2.JPG
overal naar buiten

Dan onze geliefde en zwaarbevochten broodoven. Een juweeltje geworden …

broodoven-ervoor.jpg
ervoor
broodoven-erna.JPG
erna
broodoven-erna-2.JPG
helemaal geintegreerd in de eethoek

En zo was ooit de ruimte die nu de woonkamer is, met erna de plaatjes van nu. ‘Blij mee’ is het understatement van het jaar…

woonkamer-ervoor.JPG
toen nog de stal met ruif
woonkamer-erna.JPG
elegante eethoek
klaar!.JPG
lichte zithoek
met kabinet en tafel van moeder.JPG
moeder’s kabinet en de ‘groeten uit Holland’
Noud tevreden.JPG
een mooi overzicht. Noud is tevreden

En natuurlijk zou Noud Noud niet zijn als hij niet gauw nog even een etentje voor tien (eigenlijk elf maar helaas moest Wil tot laat werken) in elkaar draaide. De tafel van Moeder werd uitgeschoven (was zou ze er graag ook aan gezeten hebben…) en het resultaat was in alle opzichten heerlijk…

dsc_1366.JPG
de gedekte tafel
dsc_1369.JPG
moeder’s tafel
dsc_1372.JPG
ze zou er graag bij geweest zijn

Peter, 24 juni 2009…krijgen er een kleur van…

Deden we al eerder kond van de offerte van de schilder, dan is hier het resultaat. Het huis begint nu echt weer een Madeira-huis te worden. Martin vond het wat bont, maar de foto’s zijn wel erge detailfoto’s en het totale overzicht ontbreekt nu wat.

Noud en ik vinden dit nu precies de kleuren die het moesten zijn, en die hier ook thuishoren. Als het goed is komen vandaag de luiken voor de verdieping van het oude huis. Dan zijn we weer zo’n beetje in de oude glorie hersteld… Dat moet ook, want door alle extra kosten moet het nu wel snel de verhuur in. Dan moet het er goed uitzien. Hier maar vast weer even wat foto’s. (update februari 2021: door de zon verbleken de kleuren al snel naar wat natuurlijker tinten, en het bonte was er zó af)

schilders leggen de laatste hand.JPG
een heerlijk hoekje.JPG
het vernieuwde zijterras.JPG
in oude glorie hersteld.JPG

Noud, 12 augustus 2009: weer terug op honk

Na een vermoeiende reis ben ik weer aan boord. De boot van Madeira naar Portimão was werkelijk bomvol. Er waren 3 autodekken in gebruik. Tot op heden had ik dat nog nooit gezien. De nacht was dientengevolge ook erg druk met heen en weer geloop etc. dus van slapen kwam niet echt veel. Op zondag aangekomen in Portimão met uiteindelijk 3 uur vertraging. 1 uur doordat we een uur te laat weggingen en 2 uur extra omdat het op een gegeven moment toch wel zwaar weer werd. We lagen flink te stampen en de boot rolde ook een beetje. Dus van het initiele plan om naar Vailadolid te gaan ´kwam niet veel terrecht. Uiteindelijk met hangen en wurgen, vechtend tegen de slaap vanwege extreme hitte en toch een slechte nacht achter de rug, in Plasencia overnacht. Eeen prachtige oude Spaanse stad, die gaat op de lijst om nog eens heen te gaan. Het hotel was midden in het centrum, een sjieke, ouderwetse Spaanse ballentent met alles erop en eraan. Heerlijk! In de avond heerlijk Italiaans gegeten en dan bedoel ik een echt Italiaans restaurant. Na alle lofzangen op de Italiaan in Madeira, nou die kon daar nog een punt aan zuigen, dus mijn avond kon niet meer kapot. Maandag van Plasencia naar Saint in Frankrijk. Ik blijf de laatste 50 km in Spanje een drama vinden. Wat een ****** weg! Druk en alsmaar bochten. Ik kwam redelijk op tijd aan in Sainte ( 6 uur) en in de Campanile heb ik overnacht. Nog nooit zo´n slechte Campanille gehad. Dus daar rijden we voortaan maar aan voorbij. Gelukkig was er tegenover een goede eetgelegenheid en ik ben me te buiten gegaan aan Foi Gras etc. Dinsdag van Sainte naar huis. Ikwas om 6 uur thuis. Gaar van de reis maar Peet had heerlijk mosselen op het programma staan.Dan nieuws van het Madeira front. We hebben de liçenza en die moet ik zelf gaan ophalen als ik weer terug ben. De definitieve aanvraag voor de electra is in behandeling bij Ezekiel. Dus dat loopt allemaal. Afgelopen week hebben reina en hetty ´proef gewoond´ in het huis. We krijgen van hen precies te horen wat er allemaal mis is en niet lekker gaat. En dan ga ik ook onze onvolprezen Maria bellen om de keet schoon te maken. Kan ze meteen kijken hoelang ze er over doet. Dan kunnen we dat ook weer inplannen.Voorts gaan we met de Kerst niet naar Madeira. Nee niet omdat ik het helemaal zat ben. Nee het huis is verhuurd voor 14 dagen. Om iedereen te ontmoedigen hadden we een toeslag van 50 % op de normale prijs gezet. Het mocht niet baten want het is desondanks toch verhuurd. HOERA!!!! In November is het ook al 14 dagen verhuurd. Dus ik begin er aan te geloven dat onze vriendin Maja gelijk gaat krijgen. Het is een geil object en we zullen zelf nog moeten gaan reserveren als we erin willen. Dat was haar voorspelling en het lijkt erop dat ze gelijk gaat krijgen. Want dit zijn alleen nog maar reserveringen via onze eigen site. We zijn nu bezig met een paar reisorganisaties die ons huis allemaal zien zitten en het graag in hun programma willen opnemen.Hier in Nederland ben ik bezigmet het bijelkaar scharrelen van de laatste dingen die het huis nodig heeft, zolas beddengoed. Dat kun je daar ook wel kopen maar ik wil graag 100 % katoen en dat wordt weer moeilijker daar. Ik heb nu een stel beddengoed op het oog van 100 % katoen en praktisch strijkvrij. Kijk daar schiet onze Maria weer mee op.De laatste weken was Peet er op werkvakantie. Een herhaling van Welkom in de Kiboetz. We hebben een kastenwand gebouwd op de overloop. De tuin is nu helemaal aangeplant. De schoorsteen van de kachel is geplaatst door ons, natuurlijk op de heetste dag moesten we het dak op! De hele tent is gereorganiseerd onder aanvoering van Alice, spullen op de zolder zetten, overtollig servies goed in de nieuwe kasten gezet etc. Er is heel veel rotzooi en bouwmateriaal afgevoerd richting José (de man van Maria-poets) want die is aan het bouwen. Dus alle overtollige cement, tegels, dakpannen, voegsel etc is naar hem. Hij was er blij mee. Peet heeft alle electra aangesloten etc. Dus we waren druk in de weer.Alice en Martin zijn ook nog een week geweest. Dat was erg gezellig ondanks de hitte die mijn zus bijna verlamde. Nikki was er toen ook nog en die genoot alle dagen van wel 2 levada wandelingen waar bij ze uiteindleijk toch de levada zelf ontdekt heeft. Dus de laatste dagen spetterde ze vrolijk rond in de levada, blij met de verkoeling. Met het vliegtuig waarmee Jan en Saskia weer op het eiland kwamen gingen Alice en Martin weer terug naar huis. En Nikki ging met Jan en Sas mee naar huis dus opeens was het huis leeg en voor ons zelf. Niet dat we stil konden gaan zitten want we zijn toen hard aan de slag gegaan om het hele huis te ontharen. We hebben de keet 2 keer schoongemaakt van boven naar beneden, en toen kwam maria er ook nog eens een keer overheen. Die heeft 10 uur lopen zwoegen. Die akelige cementzweem op de tegels was er maar moeilijk af te krijgen.Ik hoorde later van Reina dat ze ook maar weer eens gingen zuigen omdat er nog steeds haren tevoorschijn kwamen. Maar op den duur zullen die wel allemaal verdwenen zijn en dan mogen er geen huisdieren meer in. Jammer voor Nikki en voor mij, maar het kan nu eenmaal niet anders. Zo voor nu is dit alles, tot later!

Noud, 18 oktober 2009: de laatste loodjes wogen toch nog zwaar…

Na een lange stilte de laatste update voor dit blog.Ik ben de tweede week van September weer teruggereisd naar Madeira om de laatste dingen te regelen. Ik had er goede hoop op dat het nu eens een keer niet moeizaam zou gaan. Dat was ijdele hoop. Om te beginnen kwam ik bij het huis aan en wat bleek: de telefoondraad was door een onverlaat doorgeknipt. Ik weet nu nog niet door wie. Dus de eerste gang was alweer naar Funchal naar Pt Madeira om dit te melden. Ik heb een vaag vermoeden dat de electricien dit op zijn geweten heeft omdat de draad door PT Madeira provisorisch aan de electriciteits paal was vastgemaakt omdat de paal van de telefoon te laag was. Dus tegelijkertijd ook maar de ijzerboer gebeld om de paal te verhogen tot op de voorgeschreven hoogte. Ook moest de schotel op een hogere paal komen omdat de bananenboom ( eigenlijk een plant) de schotel dreigde af te schermen en er dus geen ontvangst zou zijn. Illidio (ijzerboer) kwam gelukkig direct.

de verhoogde paal voor de schotel.JPG
de telefoonmeneer.jpg

Hij was nog niet weg, of ja, daar was Pt Madeira en nu zit alles dus volgens de regelen der kunst aangesloten. Buurvrouw was niet blij omdat de draad een stukje over haar balkon loopt en die maakte dus erg veel lawaai tegen de man van Pt Madeira. Dus weer terug naar Funchal om dit te melden aan de PT madeira en dat ze contact moesten opnemen met de buurvrouw over een oplossing. Dit weer braaf aan buurvrouw verteld met het bericht dat ik er ook niet meer aan kan doen. Als de draad nu weer doorgeknipt wordt dan laadt de buurvrouw wel alle verdenking op zich en dan is ze denk ik nog niet klaar met PT madeira.

Dan waren er ook nog de onderhandelingen met de electricien die nog geld wilde hebben. Ik zat natuurlijk weer in een chantabele positie omdat hij een set van papieren af moest geven aan mij waarmee ik naar de electricidade de Madeira kon gaan om de definitieve aansluiting aan te vragen. Als ik niet zou betalen dan zou ik ook die papieren niet krijgen. Na veel heen en weer gepraat tot een vergelijk gekomen en had ik de papieren in handen.

bijna alle voorlopige kastjes zijn weg.JPG

Met de papieren op naar de Electricidade de Madeira om de aanvraag in te dienen. Wat denk je…. Het kon niet. Het computer systeem gaf geen toegang op ons adres. Dit is zo weken doorgegaan en ik maar elke keer naar de electricteits onderneming. Na een paar weken bleek dat er een systeemfout zat op ons adres. Nou dan denk je: dat kunnen ze oplossen. Ja dat kon, maar duurde nog weer een paar weken. Uiteindelijk een week voordat ik weer terug zou gaan naar huis was dit euvel gerepareerd in hun eigen systeem en kon de aanvraag ingediend worden. En warempel 2 dagen voordat ik naar huis ging hebben ze de boel definitef aangesloten. Het is nog steeds niet duidelijk van wie de voorlopige meter die we hadden nou eigenlijk is. Nou dat zoeken ze dan maar fijn uit. De mannen van de electricidade hebben op mijn verzoek alle voorlopige voorzieningen afgebroken.

Dan de watermeter. Ook zo´n soap. We hadden een watermeter. En toen ik met de woonvergunning een difinitieve aansluiting ging aanvragen bleek dat we die al hadden. Alleen een klein detail was. Hij stond niet op onze naam maar op de naam van een toeristen bedrijf. Meer info kreeg ik niet. Groot probleem want degene op wiens naam de meter stond heeft alles keurig betaald. Snap je dan toch niks van. Uiteindelijk na lang doorvragen gedurende diverse weken bleek dat het hotelletje wat boven ons staat de eigenaar van de meter was. Maar de juffrouw van de Aguas de Madeira was niet te vermurwen. Uiteindelijk dan toch maar gedreigd naar de burgemeester te gaan omdat ik het me niet kon veroorloven van Madeira te vertrekken met aan het huis de watermeter van een ander.

Ik zag het al voor me dat degene die nu al sinds ruim een jaar ons water betaald er plotseling achter zou komen. En ja, dan moeten ze wel tot afsluiten overgaan. Zitten wij (en vooral eventuele huurders) met de gebakken peren. Wat denk je… de aanvraag werd geregeld etc. nadat een inspecteur was geweest om te kijken of ik inderdaad het nummer van de meter die er zat wel goed had opgegeven. En plotseling was er heel stiekum een nieuwe meter geplaatst. De installatie kosten van 200 euro die ik zou moeten betalen, daar heb ik nooit meer iets over gehoord. Maar we wachten af.

het nieuwe beddegoed.JPG
beddegoed voor de gastenkamer.JPG

In de tussentijd moesten er nog heel wat dingetjes aan het huis gedaan worden. Verhuurklaar maken zeg maar. Ik had uit Nederland heel veel beddengoed en linnengoed opgestuurd wat ik in de uitverkoop had gekocht. Dat moest allemaal gewassen worden, maar dat ging gelukkig tussen de bedrijven door. Er kwam geen einde aan de was en strijk. eindeloze dekbedden onderlakens handdoeken etc. Maar dat was allemaal redelijk snel gedaan en in de kast opgeborgen.

 

Het sleutelkluisje aan de pilaar van de poort gemaakt met vreselijke onhandige Madeirense keilbouten. Maar ook dat hangt. Handig voor huurders die nu regelrecht naar het huis kunnen en niet eerst moeten gaan zoeken naar iemand die hun de sleutel moet overhandigen.

sleutelkluisje.JPG
dingetjes aan de muur.JPG
leeg aanrecht.JPG
charmant hoekje.JPG
opgeruimd.JPG
kamer spic&span.JPG
spaghetti weg.JPG

Dan het verfwerk. Was toch nog wel weer een hele klus. Ik heb nooit geweten dat het lakken van een trap zo´n rot werk is en ook zo tijdrovend. Maar hij staat nu mooi in 3 lagen parketlak. Het trappenhuis moest ook nog geverfd worden maar dat is ook gebeurd. In tegenstelling tot het hele huis dat wit is van binnen heeft de overloop boven een stevige beige kleur gekregen. Ook nog wat dingetjes aan de muur gespijkerd en het ziet er weer gezelliger uit.

Ook in de kamer moest nog het een en ander gebeuren. De gordijnen hangen, ook in de keuken. Nog wat dingen aan de muur. En heel veel slepen met spullen die niet in de verhuur gaan. De hele keuken leeghalen. En alles naar de kasten op de overloop of op de zolder. Het ziet er wel wat leegjes uit vergeleken met zoals het tijden was.

    

Kortom, het was heel druk, ook toch nog weer genoeg spanning en sensatie. Gelukkig is Peter nog gauw even een lang weekend geweest. Toen hebben we allerlei klussen kunnen doen waarvoor je eigenlijk met zijn 2en moet zijn. Was voor mij ook fijn want ik zat er weer behoorlijk doorheen. Een ding wat onverkort een bron van vreugde was…. de tuin. Die doet het fantastisch. Als je je bedenkt dat die eigenlijk pas zo´n dikke drie maanden is aangeplant kun je nu al duidelijk groei zien. Het project is dus nu af. Er zal altijd wel iets blijven want dat heeft iedereen met een huis. Maar alle vervelende dingen zijn geweest en voorbij. En dan is het klaar. En dan moet je een punt erachter zetten. En dat doen we dan ook.

Noud, 19 oktober 2009: Het huis is af!!! Hoera!!!

Op 15 oktober heb ik geheel alleen en zelfstandig het huis voor af verklaard. Alles staat op zijn plek, alles is opgeruimd en intussen heeft onze onvolprezen Maria de boel grondig schoongemaakt. Althans dat was de afspraak. Maria wilde niet eerder komen voordat ik echt vertrokken was. Ik geloof dat zij mij ervan verdenkt dat ik smeerpoets nummer 1 ben. Op donderdag heb ik toen de tuin onderhanden genomen. Daar stond toch weer behoorlijk onkruid in. Met het idee in het achterhoofd dat de tuin eigenlijk pas 3 maanden is aangeplant moet ik eerlijk zeggen dat de boel toch al flink gegroeid is. Ook binnen is er het een en ander veranderd. De witte katoenen stoelen rond de eettafel bleken toch niet erg praktisch in het dagelijks gebruik. Gelukkig hadden we ook nog dezelfde stoelen maar dan met een lederen bekleding. Veel handiger en lang niet zo besmettelijk. Ook het kleed voor de open haard was geen succes. Veel te licht van kleur en daardoor erg besmettelijk. Je hebt zomaar zand aan je schoenen en het lijkt wel of dat is uitgerust met ingebouwde verf want het roodbruine van de grond zat dus binnen no time in het kleed. Dus ik heb nu een donkerder versie gekocht.

003.JPG
006.JPG
de-bananen-en-de-canas.jpg
panorama-tuin.jpg

   

Kortom, het huis is klaar om gebruikt te gaan worden door vakantiegangers die ons huis hebben uitgekozen om eens heerlijk te genieten en bij te komen.