leven in noodtoestand op Madeira

Leven in noodtoestand. Veel van onze vrienden in het buitenland hebben zich afgevraagd hoe het met ons gaat en hoe we omgaan met het leven op Madeira in noodtoestand. Eerlijk gezegd lijkt het er echt op dat de paniek en de sensatiezucht zo’n beetje voorbij zijn sinds we duidelijke regels hebben gekregen. Regels die horen bij die noodtoestand, die eergisteren officieel is uitgeroepen. Waar het in eerste instantie allemaal heel bedreigend aanvoelde, is alles nu een stuk rustiger. Misschien gewoon alleen in mijn hoofd, maar aangezien ik de schrijver van dit verhaal ben zullen jullie het daarmee moeten doen.

paniekerige weken

In de aanloop naar de afkondiging van de noodtoestand, die in werkelijkheid betekent dat het eiland praktisch in lockdown zit, hebben we een paar hectische weken gehad. Ieder uur ander nieuws, mensen raakten in paniek, sommigen begonnen met hamsteren – hoewel we in ons rustige westen van Madeira dat echt niet hebben gezien. Bovendien hadden we de afgelopen weken nog steeds gasten. Eerst Noud’s nichtje Suzanne, die hier alleen was met man en kind in Nederland, en aansluitend Ben en Ellen, die zich hier in ons paradijsje willen vestigen en hier drie maanden hebben doorgebracht, hoppend tussen verschillende adressen om te bepalen wat de beste plek op het eiland is om te gaan wonen. We waren blij dat Suzanne met haar geplande vlucht naar huis kon maar het werd ingewikkelder voor Ben en Ellen, omdat die pas eind maart zouden vertrekken. Het werk wachtte in Nederland, en vasthouden aan hun oorspronkelijke vluchten zou waarschijnlijk hebben betekend dat ze niet terug naar huis konden als het zover was. Ze werden behoorlijk nerveus en hadden steeds meer vragen waar niemand het antwoord op wist. Uiteindelijk hebben ze een directe vlucht naar Amsterdam kunnen boeken en zijn ze gisteren vertrokken. Normaal gesproken zijn we niet opgelucht bij het vertrek van gasten, maar eerlijk gezegd voelden we ons een beetje verantwoordelijk voor hen, ook al was dat technisch gezien niet zo. Het leven was al ingewikkeld genoeg zonder de extra zorg voor gasten. Bovendien bleef het ministerie van toerisme van Madeira ons bestoken met vragenlijsten over het aantal gasten, omdat ze wilden weten hoeveel toeristen er op het eiland zijn, plus nieuwe bulletins in juridisch Portugees met oude regels die steeds maar weer herhaald werden, maar anders werden verwoord. Gekmakend.

Noodtoestand eindelijk verduidelijkt

Na de opluchting over het wegvallen van verantwoordelijkheid voor anderen, kwam de volgende opluchting. Het klinkt misschien raar, maar gisteren zijn de voorwaarden van de noodtoestand officieel bekendgemaakt. Het kwam als een decreet van de Portugese regering, en het werd afgelopen middernacht in wet omgezet. Het bevestigde de meeste dingen die we al wisten. De meeste informatie die we krijgen komt van de Diario de Notícias en van de Jornal da Madeira, steevast perfect geselecteerd door onze vriend Toby die eigenaar is van het beste Engelse nieuwsblog Madeira Island News. Hij en wij hebben een goede manier van samenwerken gevonden: hij scant alle nieuwsmedia permanent en publiceert alles wat relevant is in zijn blog zoals hij altijd heeft gedaan. Ik doe iets anders; ik schrijf wat meer de diepte in, ik comprimeer informatie uit de vele blogposts die hij publiceert, en ik wacht meestal tot de sensatiezucht is verdwenen en er mogelijk nepnieuws is geïdentificeerd. Zodra mijn artikel online is, plaatst hij een link in zijn nieuwsblog, wat resulteert in een nieuwe kring van lezers die wat meer achtergrondinformatie wil.

zo is ook mijn uitleg over de noodtoestand ontstaan.

Alles is gezegd

We hebben het gevoel dat alles nu wel gezegd en gedaan is. Je kunt het zien aan het minder vaak verschijnen van schreeuwerige nieuwsberichten, het uitblijven van nieuwe beperkingen en het algemene gevoel van weerkerende rust. Dat beeld wordt onderstreept door lege wegen en straten, gesloten bars en restaurants en het ontbreken van grote groepen winkelende mensen.

We zijn drie keer de deur uitgeweest sinds de noodtoestand is uitgeroepen. Altijd om boodschappen te doen. We waren naar de grotere supermarkt Pingo Doce in Calheta. Zoals ik al eerder heb verteld is er een limiet aan het maximum aantal klanten dat tegelijk een winkel in mag. Dit aantal staat in verhouding tot de grootte van de winkel. Dit wordt ook nog gecontroleerd, de winkelmanager is verantwoordelijk gemaakt voor de naleving ervan, zoals dat moet wegens de noodtoestand. Maar in de praktijk beginnen mensen het te leren, ze wachten op hun beurt in een rustige wachtrij, we houden allemaal 2 meter afstand (ook een regel) en ze praten rustig met andere wachtenden. Vanmorgen zijn we naar de markt gegaan. Dit is een boerenmarkt die elke zondag gehouden wordt. Noud dacht dat de markt misschien gesloten zou zijn, dus hij opende een Facebook chat met onze ‘Presidente’, de burgemeester van ons dorp Fajã da Ovelha, die prompt antwoordde (moet je in Nederland proberen) dat de markt gewoon open was.. We gingen vroeg, en we vonden twee dames bij de ingang, waarvan de ene ons vertelde dat we onze handen moesten wassen bij de buitenwasbak – en zich verontschuldigde dat het water erg koud was – en de andere met een rol papieren handdoeken. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen. Zoveel vriendelijkheid onder alle narigheid. De markt was goed bevoorraad, wat ontbrak waren de minder noodzakelijke dingen als eigengemaakte cake en luxe fruit, maar verder was alles er. inclusief eieren.

In de weken voorafgaand aan de noodtoestand werden de toeristen dringend verzocht om het eiland te verlaten. We zijn dan wel geen toeristen, maar iedereen kan van een kilometer afstand zien dat we niet Portugees zijn. In sommige andere landen die ik ken zou dit hebben geresulteerd in een vijandige ‘buitenlanders RAUS’ sfeer, vooral omdat het eerste bevestigde geval van covid-19 besmetting een Nederlandse vrouw was die op vakantie was. Niet hier dus. De mensen blijven lief als altijd, verontschuldigen zich voor het ongemak en zijn dankbaar dat je hun producten koopt. Met andere woorden: we voelen ons hier heel veilig. We zijn niet zo naïef om te denken dat we het virus hier niet kunnen krijgen, maar we zien wel dat de lockdown wordt afgedwongen waar nodig, de politie is begonnen met het aanhouden van auto’s en vraagt waarom je onderweg bent. Als je verhaal niet aannemelijk is, word je naar huis gestuurd. En over de autosnelwegen en de expreswegen roepen de matrixborden je op om thuis te blijven met afwisselend de teksten ‘fique em casa’ en ‘stay at home’. Op dit moment komen we dus echt niks tekort. Het regent pijpenstelen, de planten zijn er blij mee en bosbranden zullen er voorlopig ook wel niet komen.

Leven in noodtoestand. Je wordt vriendelijk verzocht om thuis te blijven

should we stay or should we go?

We hebben voor 7 mei vluchten naar Nederland geboekt. We weten natuurlijk niet of deze vluchten dan nog wel doorgaan en eerlijk gezegd kan het ons niet veel schelen. Als we niet wegkunnen, blijven we gewoon. We zitten in de bevoorrechte positie dat we kunnen kiezen om te blijven of te gaan, als er tenminste een vlucht is. Als de gasten die ons huis deze zomer hebben geboekt hierheen kunnen komen, maken we gewoon het huis vrij en logeren we ergens anders op het eiland, dat hebben we al eerder gedaan en dat kunnen we weer als dat moet.

gedachte in mijn achterhoofd

Ik ben vast niet de enige. Er is een gedachte die me niet met rust laat. Veel anderen zullen precies hetzelfde hebben. Ik kon er mijn vinger niet goed opleggen maar toen mijn neef Jelle me vanmorgen een videolink stuurde wist ik wat het was. En ja, ik weet hoe verschrikkelijk het virus is, hoeveel mensen er kapot van zijn en hun leven ongelooflijk zien veranderen, maar ik ga hem toch met jullie delen.

Wel iets om over na te denken. En voordat dit allemaal voorbij is en iedereen zijn oude leven weer oppakt, is het misschien iets om even bij stil te staan. Wij tellen maar weer een keer onze zegeningen.

Iets luchtigers. Ik was verrast en erg trots op het Rotterdams Philharmonisch Orkest, dat ons laat zien dat er veel mogelijk is als we putten uit de creativiteit die ons is gegeven! Zet je geluid aan en geniet. Heel toepasselijk stuk: ‘Alle Menschen Werden Brüder’

Ik zal voorlopig blijven proberen jullie op de hoogte te houden van de ontwikkelingen hier op Madeira. Als je mijn verhalen graag leest, abonneer je dan rechts onderaan de pagina – na alle reacties – als je dat niet al gedaan hebt. . Niet al mijn artikelen worden via het Madeira Island News gepubliceerd, alleen als ze relevant zijn voor zijn blog en voor zijn lezers. En ook niet alles komt via Facebook.

Peter is geboren in Amsterdam in 1949. Hij heeft een achtergrond in PR en copywriting. Nu, als part time inwoner van het eiland Madeira sinds meer dan tien jaar, schrijft hij over het eiland, de cultuur, de overweldigende natuur, het eten en drinken van Madeira, en over alles wat te maken heeft met reizen naar en op dit prachtige eiland.

9 thoughts on “leven in noodtoestand op Madeira

  1. Beste Peter en Noud,
    Goed om te zien hoe de CV-crisis op Madeira door jullie wordt ervaren. We zijn er nog niet van af maar steeds meer mensen zijn zich echt bewust van het afstand houden en beperken van het aantal contacten. Op straat ziet de wereld er volstrekt surrealistisch uit, leegte geen files, geen vliegtuiglawaai en mensen die elkaar meer behulpzaam zijn dan normaal. Sterkte de komende weken en ik hoop jullie deze zomer ergens nabij het IJsselmeer weer te ontmoeten. Overigens kijken we, ondanks de val van Truus, terug om een mooie periode bij jullie en op Madeira. Hartelijke groeten uit Alkmaar van Truus & Jelle

  2. Lees je blog altijd met interesse ! Ook ik zit thuis, doe een boodschapje en werk in de tuin. Alle m.n. concerten en opera’s mis ik het meest, maar ik realiseer me dat ik blij mag zijn zo gezond te zijn, net als m’n familie. Ik hoor tenslotte bij de kwetsbare ouderen. Ik bezoek met enige regelmaat oom Cor, vgl. maand 100 jaar. Hij woont in een zorgvilla, en mag nu ook geen bezoek meer hebben. Heel verdrietig: hij ziet/hoort heel slecht. Blijf gezond, Beatrix

    1. Leuk je te lezen, Beatrix. Juist nu schrijf ik veel, er is een heel nieuwe lezerskring bijgekomen van mensen die in eerste instantie koortsachtig naar informatie zochten om naar huis te kunnen, en nu blij zijn met nieuws vanaf het inmiddels vrijwel geïsoleeerde Madeira. Ik doe het graag, maar nu is het ook een beetje mijn verantwoordelijkheid geworden om de informatiestroom op gang te houden zolang die nodig is.

      Akelig dat oom Cor niet bezocht mag worden. Sowieso, beroerd hoe zijn laatste jaren een neerwaardse spiraal lijken. Hou je taai daar, pas goed op jezelf, en laten we blij zijn met de sociale media en het internet.

  3. Ook wij hopen a.s. zaterdag het eiland te kunnen verlaten met Eurowings, na 4 mooie maanden.
    We hopen dat aan het eind van 2020 weer alles rustig is en we Madeira weer kunnen bezoeken voor een overwintering.
    We waren blij jullie site te hebben ontdekt en die van Toby, het heeft ons goede informatie verschaft in deze hectische tijd.
    Gelukkig zijn we een beetje internet vaardig, anders was er veel onzekerheid geweest.
    Van de instanties hier, moet je het in deze tijd niet hebben.
    We wensen jullie veel gezondheid en hopelijk tot volgend jaar.

    1. Ik hoop dat je thuisreis goed verloop Henk! Ik weet niet of ik nu graag in Nederland zou willen zijn. Pas goed op jezezlf en blijf ons volgen!

  4. Beste Peter (en Noud),
    Ik denk dat je heel goed verwoord hoe het leven hier op Madeira zijn gang gaat.
    Ook wij in ons huis (www.quintadacolina.nl) voelen ons op dit moment een beetje bevoorrecht. We lopen onze tuin in, gaan 2 keer per week bij Ilidio’s restaurant langs om onze lunch (take-away) op te halen, sponseren zoveel mogelijk onze lokale buurtwinkeltjes, volgen het Nederlandse nieuws en daarbij schijnt de zon (ok, deze week niet dus).
    We zijn eigenlijk vooral benieuwd hoe we straks weer veilig uit deze “lock down” situatie komen en het leven weer op gang komt.
    groetjes van Yvon en Jaap uit Estreito da Calheta

    1. Dank je, Yvon. We zijn ook benieuwd naaar het vervolg straks, maar we zullen eerest hier doorheen moeten. Zoals ik al schreef: voor ons is het prima te doen zo. Denk aan al die mensen met lastige pubers op een flatje in de stad….

  5. Hallo Peter en Noud.
    Met interesse volg ik jouw blog over de toestand rond Corona op Madeira Peter.
    Hier in Wouw komt het allemaal erg dichtbij.
    Een familielid van onze buurvrouw is opgenomen met Corona in een ziekenhuis in Roosendaal.
    Hij is begin 60 en wordt in slaap gehouden op de IC. Zijn vrouw zit thuis in isolatie en kan haar man zien via haar iPad.
    Wij zitten thuis en komen alleen buiten om wat in de tuin te werken of af en toe boodschappen doen. Wat voor ons heel spannend is dat onze droom reis naar de Seychellen op 26 mei a.s.
    waarschijnlijk niet door kan gaan. Op het reisbureau doen ze moeilijk. Dat geeft stress.
    Afwachten maar hoe dit verder gaat.
    Het belangrijkste op dit moment is gezond blijven. Voor iedereen!!!
    Ook jullie wensen we dat. Of dat nu in Nederland of op Madeira is. Blijf gezond mannen!!
    Groetjes Hans en Ria.

    1. Goed te horen dat jullie in elk geval gezond zijn. Zoals je uit mijn verhalen kunt opmaken zijn wij dat ook (nog) en we denken dat het hier veiliger is dan in Nederland, met tot nu toe 8 of 9 bevestigde gevallen van Corona. Maar het is een illusie te denken dat je het niet toch kunt oplopen. Op dit moment is het hier hoerenweer. Het komt met bakken uit de lucht, maar dat was ook hard nodig na een winter met prachtig en ook droog weer. Als de watervoorraad weer is aangevuld op het eiland hopen we dat de zon terugkomt. Al mogen we niet weg behalve voor boodschappen en dergelijke, we zitten hier prima en maken er wel wat van. Sterkte daar en bijf gezond!

Leave a Reply

Your email address will not be published.Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Facebook Instagram YouTube
Share via
Copy link
Powered by Social Snap